[SF] Can I Call You By Mine? | Thomas x Dylan

Standard

Title: Can I Call You By Mine?
Pairing: Thomas Brodie-Sangster x Dylan O’Brien
Rate: PG
Author’s Note: ลบๆ เขียนๆ มาหลายวันตั้งแต่ได้ดูหนังวันแรก สรุปสั้นเป็นแดรบเบิ้ลเลยค่ะ….

 

+

 

“ช่วยฟังฉันซ้อมบทหน่อย”

 

ดีแลนเงยหน้าขึ้นมาจากบทในมือแล้วกระพริบตาปริบๆ ใส่คนที่เพิ่งเปิดประตูรถเทรลเลอร์เข้ามาอย่างกะทันหัน ดีแลนลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิอย่างงงๆ ก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องช่วยต่อบทกับโทมัสหรอกนะ ในเมื่อเราก็ต้องเล่นด้วยกันหลายฉากอยู่แล้ว ยังไงเสียมีคนมานั่งต่อบทด้วยกันก็ดีกว่านั่งอ่านบทอยู่คนเดียวเงียบๆ

 

“เอาสิ”

 

ดีแลนกระถดตัวเพื่อให้มีพื้นที่ว่างบนเตียงให้โทมัสขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงด้วยกัน โทมัสทิ้งตัวลงตรงบริเวณที่ดีแลนเว้นว่างไว้ให้ ในมือของเขาถือบทเอาไว้ในมือ แต่ไม่ได้หยิบมันมาเปิดอ่าน เพราะตอนที่อยู่คนเดียวก็ซักซ้อมจนขึ้นใจแล้ว แค่อยากได้ตัวช่วยนิดหน่อย ถึงมันจะเป็นซีนที่ใช้แค่เสียงของเขาก็เถอะ

 

“Dear, Thomas…”

 

“Tommy”

 

ดีแลนแทรกขึ้นมา

 

“อะไร…”

 

“เปล่าๆ ฉันแค่คิดว่านิวท์ควรเรียกฉันว่าทอมมี่…แต่นายก็คือทอมมี่นี่นะ”

 

“ไม่มีใครเรียกฉันแบบนั้นหรอกนะ ดีแลน”

 

โทมัสโยนปึกกระดาษลงบนเตียงพลางมองคนที่จ้องตาเขากลับมา

 

“ฉันไง”

 

ดวงตาลูกหมาของดีแลนทอประกายสนุกสนานขึ้นมาทันที ก่อนจะกระเซ้าแหย่โทมัสด้วยประโยคชวนบ้องหู

 

“Can I call you by mine? And you call me by yours”

 

“Don’t be ridiculous, It’s not even YOUR real name”

 

“Don’t be so mean, Tommy…”

 

ดีแลนยิ้มอ้อนแบบที่ไม่ใช่นิสัยของเจ้าตัวที่จะทำแบบนี้สักนิด แต่โทมัสก็เผลอใจอ่อนไปจนได้ ไม่มีใครที่ไหนปฏิเสธหน้าตาลูกหมาของดีแลนได้ง่ายๆ หรอกน่า ต่อให้เป็นโทมัสที่กำลังทำหน้ารับไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็ตามที

 

โทมัสถอนหายใจ

 

“Tommy”

 

ถึงน้ำเสียงและหน้าตาคนเรียกจะดูเอือมระอานิดหน่อย แต่ดีแลนก็มั่นใจมากว่าเจ้าตัวไม่ได้เบื่อหน่ายหรือรำคาญอะไรเขาขนาดนั้นแน่ๆ ดูได้จากระยะห่างของพวกเขาที่หมอนั่นทำให้มันแคบลงสิ

 

“Yes?”

 

ดีแลนกระซิบกลับแผ่วเบา เปลือกตาปิดลงอย่างแช่มช้าก่อนที่ลมหายใจของชายหนุ่มอีกคนจะปะทะลงบนผิวแก้ม

 

เขารับรู้ได้ทุกสัมผัส ทั้งลมหายใจ ทั้งริมฝีปาก ทั้งปลายจมูก และความปรารถนาที่พลุ่งพล่านขึ้นมายามที่พวกเขาขยับแนบชิดกันมากกว่าเดิม

 

พวกเขาเอนกายลงบนพื้นเตียง แลกจูบจนเกิดเสียงเบาดังในอากาศ

 

แต่ก่อนที่อะไรๆ จะเลยเถิดไปไกล ดีแลนก็หยุดโทมัสด้วยการผลักที่ไหล่ของอีกคนเอาไว้

 

“นาย…มาซ้อมบท”

 

“แค่มือก็ได้”

 

โทมัสไม่สนใจคำประท้วง มือเรียวงามที่เคยดีดลงบนสายเครื่องสายกำลังทำหน้าที่ของมันในการกำจัดอุปสรรคออกไปให้พ้นทางเจ้านายของมัน (ซึ่งในที่นี้คือกางเกงวอร์มสีเทาเน่าๆ ของดีแลน)

 

“โทมัส!”

 

“Please, Tommy, Please”

 

เลือดทุกหยดในร่างกายของดีแลนพลันแล่นปราดขึ้นไปรวมกันอยู่บนใบหน้า ทุกตารางนิ้วของเขากลายเป็นสีแดงจัด

 

“You little shit, Sangster”

 

+

 

FIN

 

ถามว่างงมั้ยตอนเขียน งงค่ะ นี่โทมัสไหนวะ ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

เป็นพลอตที่คิดมาตั้งแต่ภาคแรกแหละ แต่เพิ่งได้มาเขียนเอาตอนภาคจบ ให้เครดิตความดีงามของประโยค Can I call you by mine? ที่ได้มาจาก Call me by your name (and I will call you by mine) นี่แหละค่ะ แกรมม่าอาจจะเออเรอรึเปล่า ไม่แน่ใจ ถ้าผิดบอกได้นะคะ แต่นี่ลองเขียนเป็นภาษาไทยแล้วมันลิเก๊ ลิเก เลยไม่เอาดีกว่า .__.

ในหนังก็ดราม่าพอละเนอะ คู่ RPS ไม่ดราม่าหรอกกกก ถึงคุณแซงส์จะขยันยิงเรือทิ้งก็ตาม ฮ่าา

Advertisements