[SF] Can You Play It? | Stephen x Peter

Standard

“ซอสามสาย” 

Week02
“Music, you are a friend to me”
#จะHeroไปไหน
@_heroweeklyth

โจทย์ยากมากค่ะ…ส่วนเรื่องคู่ ยังไม่มีเคมีใดๆ ในหนังค่ะ เพราะยังไม่เจอกัน คิดว่าคงจะได้เจอกันตอน Infinity Wars เอนี่เวย์…เราจะกาวค่ะ

คาแรคเตอร์เบสออน MCU เพราะนอกจากจะเล่นหนัง The Current War ด้วยกันแล้ว ก่อนหน้านี้น้องทอมยังได้พี่เบนสัมประกบน้องตลอดเลย มาร์เวลจับคู่ได้ดีมากค่ะ XD

 


 

หลังจากเคยต้อนรับเทพแห่งสายฟ้าและน้องชายบุญธรรมของเขาเมื่อราวปีสองปีก่อนอย่างกะทันหัน วันนี้สตีเฟ่น สเตรนจ์ก็ต้องเปิดบ้านต้อนรับบุตรแห่งโอดินอีกครั้ง แต่คราวนี้คนที่ติดสอยห้อยตามธอร์มาด้วยนั้นกลับไม่ใช่เทพเจ้าแห่งการหลอกลวงอย่างโลกิ แต่เป็นเด็กไฮสคูลอย่างปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ที่ยิ้มแฉ่งใส่เขาทันทีที่ประตูบ้านหมายเลข 177A ถนนบลีเกอร์เปิดออก

 

สตีเฟ่น สเตรนจ์เคยเจอกับปีเตอร์แล้วโดยบังเอิญ ไม่ได้คุยอะไรกันมากเท่าไร เพราะเด็กนี่พูดไม่หยุด

 

ส่วนธอร์น่ะเหรอ? เอาเด็กนี่มาหย่อนเอาไว้ ไม่บอกอะไรสักคำแล้วก็หายไปเลย เขาเผลอนวดขมับตัวเองตอนที่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับปีเตอร์

 

“คุณอยู่ที่นี่เหรอ”

“ใช่”

 

“มันเหมือนพิพิธภัณฑ์ ไม่ก็พวกร้านขายของเก่าเลย”

 

“ฉันชอบคำว่าของสะสมที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และเวทมนต์มากกว่า คุณปาร์คเกอร์”

 

“เรียกผมปีเตอร์ก็ได้ จริงๆ คุณจะเรียกพีทก็ได้ แต่คุณอาจจะรู้สึกว่ามันเร็วไปหน่อยก็ได้ เพราะงั้นผมไม่บังคับคุณหรอกนะฮะ ถ้าคุณไม่ถือคุณจะเรียกผมว่าพีทก็ได้ แต่ถ้าคุณรู้สึกว่ามันไม่ค่อยโอเคคุณก็เรียกผมว่า…”

 

“โอเค ปีเตอร์”

 

“ครับ สตีเฟ่น”

 

หมอลอบถอนหายใจ แต่เหมือนปีเตอร์ก็ไม่ได้สนใจ เจ้าตัวเดินลิ่วไปสำรวจตู้กระจกที่ด้านหลังโน่นแล้ว ทำเอาสตีเฟ่นรีบเดินตามไปแทบไม่ทัน เพราะกลัวว่าเจ้าหนูแมงมุมนี่จะทำเรื่องวินาศสันตะโรในบ้านของเขา

 

“นี่อะไรครับ”

 

“นี่ล่ะครับ…”

 

“แล้วนี่ล่ะ?”

 

“ซอสามสาย”

 

“ซอ…ซอสามสาย? ออกเสียงยากจัง มันคืออะไรฮะ?”

 

“มันเป็นเครื่องดนตรี มาจากประเทศไทย”

 

“แบบกีตาร์เหรอฮะ”

 

“ก็…คล้ายเชลโล่ วางเอาไว้ด้านหน้า สีด้วยคันชัก”

 

“คุณเล่นเป็นไหม?”

 

ปีเตอร์หน้าตาตื่นเต้นเป็นพิเศษ แต่วินาทีต่อมาก็ต้องอกหักดังเป๊าะ เพราะสตีเฟ่น สเตรนจ์สั่นศีรษะ ตามด้วยสำทับเรื่องคำสาปและอาถรรพ์ที่ติดมากับเครื่องดนตรีชิ้นนี้จนปีเตอร์ทำหน้าสยดสยองและถอยกรูดออกจากตู้ใบนั้น

 

“คุณกล้าเก็บของแบบนี้ไว้ในบ้านได้ไง”

 

“ของทุกชิ้นที่เดินผ่านวันนี้มีประวัติที่น่าสนใจและคุณค่าที่ควรเก็บรักษาไว้อย่างถูกต้อง ปีเตอร์”

 

“อย่างกับพิพิธภัณฑ์ของริปลีย์”

 

“ฉันไม่เล่นปาหี่ ปีเตอร์…”

 

ปีเตอร์ทำปากเป็นรูปตัวโอ ก่อนจะพนมมือขอโทษขอโพยสตีเฟ่นที่กำลังรู้สึกปวดหัวตุบๆ เด็กหนุ่มจากควีนส์หันกลับไปที่ตู้กระจกใส่เครื่องดนตรีชื่อแปลกประหลาดอีกครั้ง แม้จะถอยห่างออกมาจากตู้กว่าเดิมมาก แต่ท่าทีสนอกสนใจยังคงอยู่

 

“เสียดายจัง ถึงจะน่ากลัวไปหน่อย แต่ผมก็ยังอยากได้ยินเสียงมันนะว่าจะเพราะหรือเปล่า คุณบอกว่ามันมาจากประเทศไทยใช่ไหม? คุณรู้หรือเปล่าว่าแถวบ้านผมมีร้านอาหารไทยด้วยนะ คุณเคยกินอาหารไทยไหม ผมรู้จักร้านอาหารไทยร้านหนึ่งที่ทำลาบอร่อยมากๆ เลยล่ะ เจ้าของกับพ่อครัวก็เป็นคนไทยแท้ๆ เลยนะ ไว้วันไหนคุณไปแถวควีนส์คุณโทรหาผมสิ ผมจะพาไปกิน คุณว่าเจ้าของร้านเขาจะเล่นไอ้นี่เป็นหรือเปล่า ถ้าผมขอให้เขาเล่นเขาจะเล่นให้ผมฟังตอนไปกินข้าวเย็นคราวหน้าไหม ว่าแต่คุณกินเผ็ดได้หรือเปล่า”

 

“…”

 

สตีเฟ่นนิ่งไป ไม่ได้กำลังคิดว่าตัวเองกินอาหารรสจัดได้หรือเปล่า แต่กำลังอึ้งกับทักษะการพูดแบบน้ำไหลไฟดับอย่างเหลือเชื่อของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ จนอดสงสัยไม่ได้ว่าเวลาเด็กนี่ออกไปทำภารกิจในชุดน้ำเงินแดงของเจ้าตัวนั่น ก็แค่พูดจนพวกผู้ร้ายรำคาญตายกันไปเองหรือเปล่า

 

“ปีเตอร์ นายรู้ใช่ไหมว่าโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่าอินเตอร์เน็ต”

 

“เอ่อ…แน่สิฮะ”

 

“และนายก็น่าจะรู้จัก Youtube”

 

“ครับ…”

 

ในขณะที่ปีเตอร์ยังคงสับสนว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร สตีเฟ่นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากเอ่อ…ปีเตอร์เดาว่ามันคงจะเป็นกระเป๋าในชุดของด็อกเตอร์สเตรนจ์นั่นล่ะ แล้วก็กดเปิดแอพลิเคชั่น Youtube พิมพ์ค้นหาคลิปๆ หนึ่งขึ้นมาแล้วเสียงดนตรีก็ดังออกมาจากลำโพง

 

 

เสียงเครื่องดนตรีสายที่ฟังดูแปลกหูกับตัวหนังสือหน้าตาค่อนข้างประหลาดแต่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นอะไรแบบนี้บนป้ายร้านอาหารโปรดของเขากับป้าเมย์ทำให้ปีเตอร์เข้าใจในตอนนั้นเองว่าด็อกเตอร์สเตรนจ์กำลังเปิดเพลงที่บรรเลงโดยซอสามสายให้เขาฟัง

 

“นี่คือเสียงซอสามสายเหรอฮะ”

 

“ใช่”

 

“รู้สึกหลอนนิดหน่อยนะฮะ…เนื้อหาคงเศร้า แต่มันก็แปลกหูดี”

 

“นั่นสินะ”

 

“ขอบคุณนะฮะ คุณสตีเฟ่น”

 

ปีเตอร์ยิ้มกว้าง

 

สตีเฟ่นก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นยิ้มขอบคุณ ยิ้มอารมณ์ดี ยิ้มเพราะได้ฟังอะไรที่อยากฟัง หรือเพราะว่าเด็กนี่ยิ้มได้เปล่งประกายแบบนี้อยู่แล้ว

 

“ไม่เป็นไร ปีเตอร์”

 

FIN

 

เพราะโจทย์ซอสามสายค่ะ เสียงค่อนข้างจะหลอนนิดหน่อยในความรู้สึกของเราค่ะ เลยไม่รู้จะผูกเรื่องโรแมนติกยังไง เพราะไม่ค่อยมีคนนิยมเพลงหวานๆ แบบซออู้ที่จะเล่นพวกเพลงแบบลาวดวงเดือนที่เนื้อหาเศร้า แต่เสียงซออู้จะโรแมนติกกว่ามากค่ะ 55

หวังว่าโจทย์หน้า (ถ้าเล่น) จะไม่โหดร้ายแบบนี้ค่ะ 555

 

-หมายเหตุ-

เพลงขับไม้ บรรเลงซอสามสายโดย เลอเกียรติ มหาวินิจฉัยมนตรี

Advertisements