[FIC] HEAT … 1

Standard

Title: HEAT … [1]
Author: Nina*
Paring: Changyeol & Jongin
Rating: NC-17
Author’s note: อะไร ไม่รู้ งง *ตีมึน*

 

*

 

ร้อน…ร้อนจนแทบจะสุก

 

ทั้งๆ ที่ควรจะได้นอนตากแอร์อยู่ในห้องเย็นๆ แล้วทำไมกูจะต้องเดินออกไปมินิมาร์ทเพื่อซื้ออะไรที่กูไม่ได้อยากกินด้วยวะ? นี่คือคำถามที่ปาร์คชานยอลอยากจะเหวี่ยงอีถุงไอติมที่อุตส่าห์ดั้นด้นออกไปซื้อถึงหน้าปากซอย เพื่อให้ไอ้คนที่นอนกระดิกตีนเปิดพุงสบายใจเฉิบอยู่เนี่ยนะ?

 

“อยากกินไอติม”

 

“…”

 

“อยากกินไอติม”

 

“…”

 

“อยากกินไอติมมมมมมมมมมมมมม”

 

“ก็ไปซื้อสิวะ…เอาตีนมาสะกิดกูทำส้นตีนอะไร” ชานยอลคว้าข้อเท้าของคนที่ใช้นิ้วเท้าได้คล่องเหมือนนิ้วมือที่มาสะกิดอยู่แถวบั้นเอวพร้อมกับประโยคซ้ำซาก ‘อยากกินไอติม’

 

คนโดนคว้าข้อเท้าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำแล้วคลานกระดึ๊บมานอนเกยไหล่คนตัวขาวที่กำลังนอนอ่านการ์ตูนอย่างตั้งอกตั้งใจ ลมร้อนพ่นกระซิบอยู่แถวใบหูจนชานยอลต้องทิ้งแม่สาวนามิหันกลับมาตวาดใส่คนกวนโมโหที่ตอนนี้ถอยไปหัวเราะจนดวงตาคมยิบหยีไปหมด…มึงตลกอะไรนักหนา? กวนตีนกูนี่สนุกมากสินะ

 

“ไปซื้อให้หน่อย…ขี้เกียจเดิน”

 

“แล้วหน้ากูเหมือนคนอยากเป็นมะเร็งผิวหนังรึไง ไม่ไปเว้ย………….สัด!!!!!!!!!!!!!”

 

สิ้นคำผรุสวาทหยาบคายที่พ่นออกมาอีกครั้ง ปาร์คชานยอลก็ได้แต่ยืนเข่นเขี้ยวด้วยความโมโหอยู่ในใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อครู่ใบหูเกิดจะเปียกแฉะขึ้นมาพร้อมน้ำลายของใครอีกคนที่หายใจร่วมกันอยู่นี่ คนตัวสูงก็คงไม่ต้องตะโกนแหกปากเป็นรอบที่ล้าน แล้วก็ถ้าไม่ใช่เพราะว่าดวงตาคู่นั้นที่เป็นประกายพราวระยับวิบวับ ชวนให้น้ำลายในคอและปากมันเกิดเหนียวหนืดขึ้นมาซะเฉย ให้ตายยังไง ปาร์คชานยอลก็ไม่เดินออกจากหอให้เสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งแดดแน่ๆ

 

“นะ…”

 

ทำไมกูต้องใจอ่อนวะ?

 

นั่นสิ…ทำไมกูต้องใจอ่อน?

 

รองเท้าแตะราคาไม่กี่วอนถูกเตะส่งๆ ให้ไปกองรวมกับรองเท้ามีราคาคู่อื่นอย่างไม่ใยดีตอนที่ชานยอลเดินก้าวข้ามธรณีประตูมา ถุงพลาสติกที่บรรจุไอศกรีมรสวนิลากล่องโตกับไอศกรีมแท่งรสสตรอว์เบอร์รี่อีกสามสี่อันที่หยิบติดมือมาถูกวางกองไว้ที่พื้น ไม่ห่างจากคนที่นอนหลับปุ๋ยเปิดพุงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นๆ ล่อตาล่อใจคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่เสียจริง ร่างสูงยกยิ้มมุมปากก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าไปหาคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างเงียบเชียบ

 

ใบหน้าหล่อคมที่เจ้าตัวชอบทำหน้าง่วงงุนเป็นหมีโคอาล่าเมาต้นยูคาลิปตัส ตอนนี้กลับอยู่ในห้วงนิทราอย่างจริงจัง น่าแปลกที่เจ้าตัวไม่ได้ดูเหมือนโคอาล่ากำลังจำศีล แต่กลับเป็นแค่เด็กน้อยที่ไร้พิษสง ไร้วี่แววคนที่ชอบทำท่าทางยั่วยุกามารมณ์ทั้งหญิงและชายอย่างที่เจ้าตัวถนัด

 

กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางท่ามกลางอากาศร้อนกลางเดือนมีนาคม เผยให้เห็นเนื้อหนังทะลุไปถึงไหนๆ เป็นภาพที่น่าถ่ายรูปเก็บไว้ดูเล่นเวลาเหงาชะมัด กางเกงขาสั้นตัวหลวมที่เจ้าตัวใส่อยู่ถูกรั้งขึ้นจนเห็นขาอ่อนจนลามเข้าไปถึงไหนต่อไหน ยังไม่ได้พูดถึงเสื้อกล้ามสีขาวเก่าเก็บที่ถูกขุดขึ้นมาใช้งานแล้วใช้งานอีก จนผ้าเปื่อยยุ่ย คอเสื้อล้วงลึกจนเห็นร่องอก แล้วคิมจงอินยังอุตส่าห์เพิ่มเรทติ้งรัวๆ ด้วยการดึงชายเสื้อจนหน้าท้องสีแทนเปิดอ้าให้เป็นอาหารตา

 

ต้องขอบคุณหวงจื่อเทาสินะ ที่ไอ้แพนด้าฮาร์ดคอร์นั่นมันดันลืมจ่ายค่าไฟ จนทำให้จงอินมันร้อนจนแทบจะแก้ผ้าแบบนี้

 

“อือ…”

 

จงอินขยับขายกขึ้นสูงจนชายกางเกงที่เปิดกว้างไหลลงไปกองตรงต้นขา เพราะหงุดหงิดกับความร้อนที่ไม่มีท่าทีจะลดลงแต่อย่างใด ทำให้ตอนนี้จงอินอยู่ในท่าทางที่น่าหวาดเสียยิ่งกว่าเก่า

 

ร่างสูงขยับตัวเข้าประชิดคนที่กลับไปนอนนิ่ง ยื่นหน้าเข้าไปชิดเสียจนเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาตามขมับ ไหลลงไปตามแนวสันกราม เส้นเอ็นที่ลำคอ ก่อนจะไหลลงไปกองอยู่ตรงแอ่งไหปลาร้า ผิวสีเข้มเนียนเรียบชื้นเหงื่อของจงอินกับท่านอนตอนนี้ที่ชานยอลกำลังจ้องมองอยู่

 

“ไม่ใช่ความผิดกูเลยน้า…จงอินนี่ ที่มึงน่าเอาแบบนี้”

 

ชานยอลเริ่มต้นด้วยการสอดฝ่ามือเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ต้นขาเนียนนุ่มที่ชื้นเหงื่อน้อยๆ อย่างเบามือ พยายามไม่ให้จงอินรู้สึกตัวเร็วเกินไปจนกว่าอะไรๆ จะเข้าที่เสียก่อน ก็…จงอินน่ะหมัดหนักใช่เล่น

 

ในขณะที่ปล่อยให้มือทำงานไปตามสัญชาตญาณและความเผลอไผลที่เกิดขึ้น ชานยอลก็ต่อด้วยการไล้เล็มตามหยดเหงื่อที่ลำคอจงอิน รสเค็มที่น่าจะชวนให้รังเกียจกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในร่างกายของชานยอลให้สูงขึ้นอีกนิด กดจูบลงไปด้วยริมฝีปากแนบแน่นเสียจนจงอินสะดุ้งน้อยๆ ก่อนที่จะฟันขาวจะขบเม้มลงไป ทั้งฟันและปากทำงานประสานกันดีเสียจนชานยอลเองยังประหลาดใจ ที่ไม่นานผิวสีน้ำผึ้งก็เต็มไปด้วยจุดประปรายสีแดงจากอาการห้อเลือด

 

แต่…จงอินก็ยังไม่มีท่าทีจะตื่นแต่อย่างใด

 

ข้อดีของจงอินที่ทำให้ชานยอลกล้าจะลักหลับจงอินอยู่บ่อยๆ ก็คือเจ้าตัวมันขี้เซาอย่างกับอะไรดี

 

ชานยอลวาดขายาวผ่านตัวของจงอิน พริบตาเดียวก็คุกเข่าคร่อมจงอินไว้ทั้งตัวไม่ให้มีทางได้หนี ทำให้ตอนนี้มืออีกข้างที่เคยพยุงตัวเอาไว้ก็ว่างงาน และตอนนี้ชานยอลก็พร้อมจะหางานให้มันทำแล้ว

 

ชายเสื้อกล้ามที่ถูกเลิกขึ้นด้วยมือของเจ้าตัวเอง เปิดทางให้ชานยอลทำอะไรได้สะดวกขึ้นโข นิ้วมือทั้งห้าพร้อมใจกันบีบเค้นไปตามลำตัวและหน้าอกของจงอินอย่างแรง ไม่มีความกลัวว่าเจ้าตัวจะตื่นสักนิด เพราะตอนนี้มืออีกข้างที่เคยฟอนเฟ้นไปตามต้นขา ตอนนี้กลับล้วงลึกเข้าไปถึงด้านใน ปราการไร้ค่าที่ปกป้องแกนกลางลำตัวที่เริ่มจะนอนไม่สงบนิ่งอีกต่อไป ผ้าฝ้ายสีขาวเริ่มเปียกชื้นจากการรูดรั้งแกนกายพร้อมกับสีครางต่ำในลำคอ

 

“อ..อือ”

 

เชี่ยจงอินแม่ง…

 

ชานยอลคิดว่าอยากจะอ่อนโยนกับจงอินมันเหมือนทุกทีที่แอบลักหลับมัน แต่เพราะอากาศร้อนนี่แหงๆ ที่ทำให้ชานยอลขี้เกียจจะทนปรนเปรอมันอีกต่อไป ชานยอลยืดตัวขึ้นสูง ปล่อยให้จงอินที่เริ่มขยับด้วยความอึดอึดไปอย่างไม่ใส่ใจ เพราะตอนนี้ร่างสูงกำลังวุ่นวายอยู่กับการปลดกางเกงของตัวเองลง ขยับตัวขึ้นสูง จับเอาส่วนร้อนผ่าวที่แข็งขืนนำหน้าจงอินไปตั้งนานแล้วออกมา

 

“อือ…”

 

ริมฝีปากหนาถูกดึงรั้งลงด้วยปลายนิ้วของชานยอล พร้อมๆ กับที่ทาบส่วนร้อนกลางลำคอแนบลงที่แก้มของจงอิน คิ้วเรียวขมวดยุ่งด้วยความรำคาญ ใบหน้าคมสะบัดหนี แต่ชานยอลก็รีบพลิกกลับมาได้ทัน ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนท่านอนให้อะไรๆ มันยากเกินไป (ถึงจะไม่ได้ยากเกินความสามารถของปาร์คชานยอลนักก็เถอะ)

 

ท่อนลำที่ขืนขึงขึ้นเต็มที่ถูกถูไถจนเม็ดเหงื่อถูกผสมรวมกับน้ำเหนียวที่ไหลเยิ้มออกมาเรื่อยๆ จากตัวของชานยอล ภาพตรงหน้าเรียกเสียงครางซี๊ดซ๊าดกับตัวเองของชานยอลได้มากทีเดียว

 

โพรงปากที่ถูกเปิดทางอยู่ก่อนหน้าด้วยนิ้ว ถูกเติมเต็มด้วยส่วนนั้นที่ผลุบหายเข้าไปทั้งลำ จนจงอินสำลักกับขนาดและความยาวที่ถูกทิ่มเข้าไปในลำคอ คราวนี้ต่อให้ขี้เซาอย่างไรก็ต้องตื่นเสียแล้ว ดวงตาคมที่ยังติดจะงุนงงและมีแววง่วงงุนอยู่เต็มไปหมดจ้องไปที่ใบหน้าขาวของชานยอลที่แดงระเรื่อเพราะเลือดลมสูบฉีด จงอินดิ้นขลุกขลักพยายามจะดันตัวชานยอลออก หากเป็นในยามปกติ จงอินก็คงทำได้ไม่ยากเย็น เพราะแม้จะตัวเล็กกว่า แต่เพราะหมั่นออกกำลังกายมากกว่า ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่จะสามารถฟัดเหวี่ยงกับชานยอลได้สมน้ำสมเนื้อ แต่เพราะไร้เรี่ยวแรงจากอาการหลังตื่นนอน และท่าทางที่ไม่เอื้อให้ขัดขืนมากนัก จงอินจึงต้องจำยอมอย่างเสียมิได้ ทำเพียงแค่ครางอึกอักในลำคอเป็นการประท้วงเท่านั้น

 

“หนูจงอินอยากกินไอติมไม่ใช่เหรอจ๊ะ…งั้นก็กินซะสิจ๊ะ”

 

จงอินถลึงตาใส่ชานยอลทันที สื่อแววว่า ‘ไอติม’ ของชานยอลมีสิทธิ์ถูกกัดขาดคาปากจงอินได้ หากขืนยังพูดจากวนประสาทต่อ แต่ชานยอลก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นตกใจอะไรแม้แต่น้อย ถึงจะไม่ได้ยั่วอารมณ์โมโหของคนใต้ร่างต่อ แต่เสียงหัวเราะลงลำคอก็กวนประสาทในความรู้สึกของจงอินมากโข

 

ถึงแม้จะมีท่าทีไม่ค่อยพอใจ แต่สุดท้ายชานยอลก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายจะต้องยอม พิสูจน์ได้จากลิ้นร้อนของจงอินที่กำลังทำหน้าที่กระหวัดไปมาโลมเลียส่วนที่คับแน่นเต็มช่องปาก ใบหน้าหล่อเหลาสะบัดครางด้วยความสุขสมจากการปรนเปรอของเรียวปากอิ่ม จะลิ้น หรือนิ้ว จงอินก็ใช้มันได้คล่องราวกับเป็นอวัยวะที่แทนกันได้ทั้งนั้น

 

“ซี๊ด…จ..จงอิน”

 

ชานยอลซูดปากลั่นเมื่อจู่ๆ ก็ถูกขบฟันลงไปเบาๆ ไม่เจ็บ…แต่เสียวจนจี๊ดขึ้นสมอง เส้นประสาทที่แขนหมดแรงไปชั่ววูบนึง จนเผลอทิ้งตัวไป ทำให้แกนกลางยิ่งถลำลึกเข้าไปในคอจงอิน แต่แขนแกร่งก็ยังยันพื้นเอาไว้ได้ทัน ถ้าว่ากันตามตรง ชานยอลจะวัดพื้นต่อให้อีกฝ่ายทำต่อไปก็ยังได้ แต่คราวนี้ชานยอลไม่อยากเสร็จในปากจงอิน

 

“อ่ะ…” น้ำใสในช่องปากที่ปนกับน้ำข้นขาวเยิ้มยืดตามส่วนนั้นของชานยอลที่ดึงออกกะทันหัน พร้อมๆ กับสายตาไม่เข้าใจของจงอิน

 

“วันนี้กูอยากเอามึง”

 

ชานยอลพลิกร่างข้างใต้ให้พลิกคว่ำลง จับรูดทั้งกางเกงและชั้นในตัวเล็กให้ไหลติดมือออกอย่างรวดเร็ว สะโพกแน่นสีแทนเผยให้เห็นอยู่ตรงหน้า ทำเอาชานยอลอยากจับไอ้หนูของตัวเองใส่เข้าไปในตัวจงอินเสียเดี๋ยวนั้น แต่บวกลบคูณหารในใจแล้วว่ามันไม่คุ้มที่จะมีรอยช้ำสีม่วงบนหน้าไปอีกเป็นอาทิตย์ ชานยอลก็คิดว่ารออีกนิดมันน่าจะดีกับตัวเองมากกว่า

 

จงอินสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกปลายลิ้นแตะลงที่ปากทาง แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ต้องกัดริมฝีปากสกัดกลั้นความรู้สึกเสียววาบในช่องท้องเท่ากับเรียวนิ้วที่สอดใส่เข้ามาแทบจะพร้อมกัน เพราะว่าไม่ทันคิดว่าจะต้องมาทำกิจกามอะไรเอาในเวลาแบบนี้ ชานยอลก็เลยไม่ได้เตรียมตัวให้จงอินสักเท่าไหร่ ฟังจากเสียงอึกอักในลำคอ เจ้าของผิวสีเข้มก็คงจะอึดอัดอยู่ไม่น้อย

 

“เหี้ย! เย็น!”

 

จงอินร้องลั่นเมื่อจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงของเหลวเหนียวหนืดเย็นจัด โครงหน้าหล่อคมที่สาวๆ ชอบแอบมองเอี้ยวตัวหันกลับมามองคนที่กำลังเบิกทางด้านล่างให้เข้าไปได้ง่ายดายมากขึ้นจากของไอศกรีมรสวนิลาที่ถูกเปิดฝาทิ้งเอาไว้ พร้อมกับไอศกรีมบางส่วนที่ไหลเยิ้มหยดมาตามต้นขาของจงอิน

 

ชานยอลค่อยๆ สอดนิ้วชี้เพิ่มเข้าไป ถึงจะรู้สึกตึงๆ อยู่บ้าง แต่เพราะได้ตัวช่วยใกล้ตัวทำให้ไม่ได้ลำบากนัก

 

“ชอบป่ะ”

 

“มึงโรคจิต..อึ!..โรคจิตชัดๆ…งือออออออ”

 

คำด่าท้ายประโยคเปลี่ยนเป็นเสียงครางต่ำๆ น่าฟังในความรู้สึกของชานยอล ช่องทางด้านหลังตอดรัดนิ้วตุบๆ มันร้อนจนละลายไอศกรีมเย็นจัดให้กลายเป็นของเหลวหนืดได้อย่างรวดเร็ว ชานยอลแทรกนิ้วที่สองและสามเข้าไปตามจังหวะ ก่อนจะขยับหมุนควานเชื่องช้า สลับเร็วบ้างจนจงอินต้องดิ้นพล่านไปมาด้วยความเสียวที่แล่นวาบขึ้นมาเป็นพักๆ

 

“เอายัง…กูทนไม่ไหวละ”

 

ปากก็เอ่ยถาม แต่ชานยอลไม่รอคำตอบให้เสียเวลา จงอินครางเสียงสั่นเมื่อนิ้วทั้งสามที่เคยคับแน่นอยู่ภายในร่างกายถูกดึงออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยบางสิ่งที่ร้อนกว่า ทำให้รู้สึกคับตึงมากกว่า จงอินทำเสียงราวกับว่ากำลังทรมานเจียนจะขาดใจ เหงื่อไคลที่แต่เดิมก็ไหลท่วมตัวอยู่แล้ว กลับยิ่งแตกพลั่กหนักยิ่งกว่าเดิมจากกิจกรรมเรียกเหงื่อที่กำลังทำในตอนนี้

 

เสียงผ่อนลมหายใจเพื่อคลายอาการจุกเสียดของจงอินดังคลอไปพร้อมกับชานยอลที่หอบฮั่กจากการใช้พลังงานในการดันท่อนลำให้เข้าไปจนสุด แนวกรามที่ถูกขบแน่นจนปวดหนึบไปพร้อมๆ กับเส้นประสาทที่ส่งเสียงลั่นไปทั่วทั้งตัว

 

ชานยอลไม่รีรอให้อีกฝ่ายได้ปรับตัวนานนัก เพราะเพียงแค่มองแผ่นหลังเรียวโค้งที่เว้าลงไปเป็นแอ่งจนเห็นแนวไขสันหลังที่ชื้นเหงื่อเสียจนกลายเป็นมันวาว แนวกระดูกชัดเจนจากการถูกยกสะโพกขึ้นสูงก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว ชานยอลทิ้งตัวใส่แผ่นหลังสีแทนจนจงอินร้องอู้อยู่ในลำคอ เพราะอะไรๆ ที่มันเต็มแน่นอยู่แล้ว ยิ่งถูกแทรกลึกเข้ามาหนักกว่าเดิมเสียอีก ชานยอลยิ้มกริ่มกับแขนขาที่เริ่มสั่นระริกของจงอินอย่างย่ามใจ แนวฟันขาวขบกัดลงบนใบหูที่กลายเป็นสีแดงจัด พร้อมกับพ่นคำพูดลามกเร้าอารมณ์หวามของจงอินจนแทบเป็นบ้า

 

“ฮะ…ฮะ…ฮึก…อือ…”

 

จากที่ตั้งใจจะเอ่ยปากด่าให้สมกับที่พูดจาน่าเกลียด แต่กลายเป็นว่ากลับต้องซบหน้าลงกับท่อนแขน เพราะแรงกระแทกที่โถมเข้าใส่จากด้านหลังยังไม่ทันตั้งตัว จงอินส่ายหน้าไปมาด้วยความทรมาน ปากก็ส่งเสียงอืออาไปหยุดปาก ไม่ต่างจากคนที่ออกแรงขยับด้านบนสักเท่าไหร่นัก แรงตอดรัดทำเอาชานยอลต้องห่อปากครางอยู่หลายครั้ง เลือดในกายราวกับจะเดือดพล่านขึ้นอุณหภูมิภายในห้อง ลมหายใจหอบถี่กระชั้นรุนแรงขึ้นตามจังหวะที่ขยับไหวหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากอิ่มเผยอครางหนักๆ ดวงตาปรือปรอยไร้สติ ในหัวมีแต่ความว่างเปล่าขาวโพลน รับรู้เพียงแค่แรงกระแทกจากชานยอลเท่านั้น

 

“อ่า…อ…อ่ะ” ความปวดหนึบทางด้านหน้ากำลังบีบคั้นจนจงอินแทบคลั่ง เพราะชานยอลไม่คิดจะแตะต้องส่วนอ่อนไหวของเขาเลยสักนิด แต่เพราะถูกกระตุ้นเร้าทางด้านหลังด้วยความคุ้นเคย จงอินเลยไม่สามารถปฏิเสธได้เต็มปากเต็มคำนักว่าไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับชานยอล กลับกัน…ต้องบอกว่าถูกโอ้โลมจนเสียวสุดตัว จนความอึดอัดด้านหน้าแทบจะไม่มีผลเท่าไรนัก

 

เสียงร้อง ‘โอ๊ะๆ’ ผสานกับอาการซี๊ดปากเป็นระยะทำให้ชานยอลรู้สึกได้ว่าจงอินกำลังจะไปถึงฝั่งฝัน นั่นยิ่งทำให้ร่างสูงกระแทกกระทั้นลงไปไม่ยั้งจนกระทั่งระเบิดปังออกมาพร้อมกัน

 

ชานยอลทิ้งน้ำหนักทั้งตัวลงใส่แผ่นหลังของจงอินที่นอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่มีแรงต้านทานน้ำหนักของคนตัวขาว จนต้องล้มตัวลงนอนแผ่ไปกับพื้นห้อง โดยมีชานยอลที่ยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ฝังใบหน้าเข้ากับซอกคอชื้นเหงื่อเร้าอารมณ์ กดริมฝีปากลงไปขบเม้มเพิ่มสีแดงรอบลำคอที่เดิมก็แทบจะไม่มีที่ว่างอยู่แล้ว ปลายจมูกโด่งยังคงซุกซนไปเรื่อย เช่นเดียวกับฝ่ามือที่ลูบไล้ไปตามผิวกายเนียน ถึงจะไม่นุ่มนิ่มเหมือนกับผู้หญิง แต่คงไม่ต้องสาธยายอะไรกันให้มากความอีกว่าเนื้อแน่นของจงอินมันปลุกเร้าชานยอลได้มากแค่ไหน

 

“ทำเหี้ยไรเนี่ย” ชานยอลหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายใช้น้ำเสียงหงุดหงิดใส่ เมื่อเขาบรรจงประทับรอยจูบลงบนแก้มของจงอินที่ยังคงเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬรสเค็ม

 

จงอินไม่ชอบให้ชานยอลปฏิบัติราวกับว่าจงอินเป็นผู้หญิงของชานยอล

 

ซึ่งนั่นก็พอจะเข้าใจได้…ชานยอลยอมผละออกมาจากแก้มของจงอินแต่โดยดี แต่ก็ยังมิวายวุ่นอยู่กับร่างกายที่ขยันยั่วเย้าสายตาในทุกจังหวะที่เคลื่อนไหว ซึ่งจงอินที่ยังคงหมดแรงกับอากาศร้อนและเซ็กส์ที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ก็ไม่มีแรงจะผลักไสลูกหมาตัวโตที่ยังคงลูบตรงนู้น จับตรงนี้สักเท่าไร ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายเก็บเกี่ยวกำไรจากร่างกายตัวเองต่อไปโดยไม่ปริปากบ่นอะไร

 

แสงอาทิตย์ด้านนอกอ่อนแสงลง เพราะเริ่มเข้าสู่ช่วงบ่ายคล้อยแล้ว แต่ชานยอลกับจงอินก็ยังไม่เห็นวี่แววของรูมเมทอีกคนที่หายหัวไปจ่ายค่าไฟ จากตอนแรกที่นอนกอดก่ายกันเพราะอารมณ์หวามที่เพิ่งจะผ่านพ้นกันมาหมาดๆ จงอินก็เริ่มออกอาการหงุดหงิด เพราะความเหนียวเหนอะจากเหงื่อและน้ำกามที่เกาะไปทั่วตัว และอากาศร้อนที่ไม่ได้ลดลงตามปริมาณแสงแดดด้านนอกเลยสักนิด

 

“จะอาบน้ำ…ลุก”

 

จงอินถองศอกใส่ท้องของชานยอลหนึ่งที ไม่แรงไม่เบานัก แต่ชานยอลก็ยอมปล่อยจงอินเป็นอิสระ ส่วนคนที่โดนนอนทับอยู่นานสองนานก็ยันตัวเองลุกขึ้นด้วยความเมื่อยขบ ทันทีที่จงอินลุกขึ้นความปวดร้าวก็แล่นขึ้นมาตามกล้ามเนื้อทันควันจนจงอินเซนิดๆ แต่คนที่นอนมองอยู่ก็ไม่ได้สนใจจะเข้าไปประคองอะไร ก็ขืนทำแบบนั้นจงอินจะได้ประเคนตีนมาให้เป็นรางวัลน่ะสิ

 

แต่ตอนนี้ภาพตรงหน้ามันเป็นเหตุผลที่ทำให้ชานยอลอยากเท้าคางนอนมองเรียวขาสีน้ำผึ้งมากกว่า ก็เพราะตอนนี้ขาจงอินเปรอะเปื้อนด้วยของเหลวเหนียวข้นสีขาวข้นที่มาจากตัวเขาเองและไอศกรีมวนิลาที่ล้นเลอะออกมาจากช่องทางด้านหลังของ ไหลย้อยจนหยดแหมะตามพื้น เป็นภาพอีโรติกที่ชานยอลนึกอยากมองนานๆ ถ้าไม่ใช่ว่าอยู่ดีๆ ก็โดนกางเกงเขวี้ยงใส่หน้าบดบังวิวดีๆ เสียก่อนน่ะนะ

 

“มองเหี้ยอะไร…ห่า เลอะเทอะ เหนียวจะตายห่า เดี๋ยวออกมามึงโดนแน่ ชานยอล เช็ดพื้นด้วยสัด”

 

คำบ่นคำด่าปนกันมั่วไปหมด พร้อมกับเสียงปิดประตูห้องน้ำโครมใหญ่ใส่หน้าชานยอลที่หัวเราะเอิ้กอ้ากไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดหยาบคายจากปากของจงอินสักเท่าไหร่

 

นอนพักอยู่ครู่หนึ่งก็ยันตัวเองลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะทำหน้าตามคำสั่งของคนที่ยังบ่นอยู่ในห้องน้ำไม่เลิกรา เก็บกวาดสารพัดคราบที่เจิ่งนองเต็มพื้นห้องไปหมด รวมถึงไอศกรีมวนิลากระปุกใหญ่ที่ละลายกลายเป็นครีมเหลวๆ ไปแล้ว ยังดีที่ไอศกรีมแท่งกับไอศกรีมมะนาวอีกสองกระปุกยังปลอดภัยดีอยู่ในถุงเก็บความเย็น ชานยอลก็รีบจัดการยัดมันเข้าช่องฟรีซไว้สำหรับคลายร้อนในวันต่อๆ ไป ส่วนไอศกรีมวนิลาที่เป็นเศษซากเกินความสามารถของชานยอลก็ถูกเก็บเข้าไปด้วยเช่นกัน เหตุผลเพราะรูมเมทอีกคนที่ยังไม่เสนอหน้ากลับมาสักทีอาจจะมีปัญญาชุบชีวิตน้องวนิลาก็ได้

 

ก็ถ้าไม่ได้ก็ค่อยเอาไปทิ้ง…

 

แกร๊ก…

 

“อ้าว กลับมาละอ๋อมึงงงงง หายหัวไปจ่ายค่าไฟถึงไหนวะกลับมาป่านนี้” ชานยอลวิ่งกระดิกหางในมโนทัศน์เข้าไปหาคนที่เพิ่งเปิดประตูห้องพักเข้ามา คนที่ส่วนสูงไล่เลี่ยกันหยักไหล่น้อยๆ ก่อนจะตอบคำถามสั้นๆ อย่างสงวนคำพูดว่า ‘รถติด’ ก่อนจะยื่นถุงอาหารที่ซื้อมากลับเข้ามาให้ชานยอลที่ทำตาลุกวาวทันที

 

“เหยด! พี่จื่อเทาใจดีว่ะ เลี้ยงช่ะ”

 

จื่อเทาพยักหน้าส่งๆ ใส่คนที่อายุมากกว่าเขา แต่ก็เอ่ยปากเรียกเขาเป็นพี่ตามนิสัยชอบหยอกล้อกันตามปกติ ดวงตาเรียวมองหาอีกคนที่ควรจะอยู่ในห้องด้วยแต่กลับไร้วี่แวว ก็เป็นชานยอลที่เปิดกล่องอาหารญี่ปุ่นครบเซทแล้วแทบจะร้องกรี๊ดด้วยความถูกใจอีกนั่นล่ะ ที่ตอบคำถาม

 

“หนูจงอินอาบน้ำ ตะกี้กินไอติมกันเลอะเทอะไปหน่อยอ่ะ~”

 

‘ไอติม’ ของมึงนี่ไม่ใช่ประเภท วอลส์ ฮาเก้นดาส หรือว่าอะไรทำนองนั้น แต่เป็นไอติมโฮมเมดตระกูลปาร์คใช่ไหม?

 

จื่อเทาแค่นึกอยู่ในใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรกลับไป…ส่วนเท้าก็ลากตัวเองไปถึงหน้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว

 

To be con

Advertisements

4 thoughts on “[FIC] HEAT … 1

  1. bowlingz

    โอ้ยย อยากจะกรี๊ดดดดดดดด ฟหกดเ้่าสวงฟหหกดเเ้่าสสวงฟฟหดเ้่าสวง
    คือฟินมากๆ เลยค่ะ ชานยอลจากตอนแรกที่แค่ลักหลับ กลายเป็น… อ๊ากกกกก TvT
    จงอินโคตรร้อนแรง เป็นพี่พี่ก็ทนไม่ไหวนะน้อง นอนยั่วกันขนาดนี้ กรีี๊ดดดด ตายแปร๊บ
    แต่ชานยอลลักษณะเหมือนจะเคยลักหลับจงอินมาหลายครั้งแล้วใช่ป่ะ อ๊ายยยย
    ชานไคเหมาะกับอะไรกามๆ แบบนี้จังเลยค่ะ คือฟิน คือชอบ ฟฟฟฟฟฟฟ TwT

  2. พระเจ้าจ็อดมันเอ็กซ์มากกกกกกกกกก
    ภาพจงอินที่เต็มไปด้วยคราบนี่มัน..อีโรติกโคตรๆ O,.o
    จื่อกลับมาแว้วววว น่าเล่นแซนด์วิชนะ 5555555
    แล้วอะไรคือการพาตัวเองไปยังห้องน้ำล่ะน่ะ กร๊ากกกกกก

  3. ตาเกิ้น

    โอ้ยยยยยยยย หกิิป้ืาาสยาเัดปหด้่ราืแกั่ปห้่สสสดกำัอก่าาานื ตายค่ะ ตายๆๆๆ โอยยยย ใจเต้นตุบๆเลออออ ฮืออออ ไอติมพี่ปาร์คเด็ดมากข่ะพูดเลยยยย ฮ่อกกก ;///////; อินนี่เซ็กซี่สุดๆเลยยย ละลายๆ ยิ่งจินตนาการถึงคราบไอติมวนิลลาแล้วแบบ ฮอลลลลล ยอมตายค่ะถ้าได้เห็นสักครั้ง ;/////; คือตอนแรกช็อกมากข่ะที่แบบพี่ปาร์คทำๆอยู่แล้วอินนี่ตื่น กลัวขุ่นพี่โดนอัปเปอร์คัตมากค่ะ ถถถถถถถถ แต่ไปๆมาๆ อ้าว น้องนิ่ง.. แสดงว่ามีบ่อยสินะคะ สินะคะ สินะคะ สินะคะ…

  4. ฉันจะตาย ฮืออออออออออ จงอินคือยั่วอ่ะ มากอ่ะ โครตยั่วอ่ะ TT
    ชอบบบบบบบบบ อยากเป็นพี่ปาร์ค อ๊ากกกกกกกกกก
    ฉันอยากเป็นพี่ปาร์คจังเลย ฮือออออออออ
    นีนี่จ๋า ไอติมอร่อยมั้ยลูก ?? กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด -////-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s