[SF] DAMN U: Special (Sungyeol x Myungsoo)

Standard

Title: DAMN U: Special
Author: Nina*
Paring: Sungyeol & Myungsoo
Rating: NC-17
Author’s note: ตอนต่อจาก DAMN U

 

*

 

ก๊อก…

 

เคาะประตูเป็นหนสุดท้าย ก่อนที่จะรวบรวมความคิดว่าจะเอายังไงกับเจ้าของห้องที่ไม่ยอมเปิดประตูนี่ดี ก็เหมือนเดิมที่มาบ้านหมอนี่เพื่อสอนพิเศษตามปกติ ได้เจอกับคุณนายคิมด้านล่างก็ได้ความว่าเธอจะไปออกไปข้างนอก ให้ฝากดูแลมยองซูด้วย ถ้าเรียนกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็อุ่นกับข้าวที่เธอใส่ทัปเปอร์แวร์ไว้ในตู้เย็นทานกันได้เลย แล้วเธอก็ออกไป…ปล่อยให้เขาเดินขึ้นมาหาลูกศิษย์

 

ตัดสินบิดลูกบิดประตูที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจใส่ความงี่เง่าของตัวเองที่มัวแต่เคาะประตูจนปวดข้อนิ้วไปหมด เพราะเจ้าของห้องดันไม่ได้ล็อกห้องเอาไว้นี่ไง แล้วพอเปิดประตูเข้าไป…คิมมยองซูกำลังนอน ใช่ นอน

 

แถมเป็นการนอนที่สบายมากเสียด้วย…คาดว่าเจ้าตัวคงกลับมาจากโรงเรียน เหวี่ยงกระเป๋าลงพื้น พุ่งลงเตียง แล้วก็หลับไปเลย เพราะแม้แต่ถุงเท้า หรือเสื้อนอกก็ไม่คิดจะถอด เปิดไว้แค่หน้าต่างบานเดียวก็ยังอุตส่าห์หลับได้ ซองยอลวางกระเป๋าของตัวเองลงข้างกับกระเป๋าเป้ของมยองซูที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น แล้วไปหยุดอยู่ข้างเตียงที่มีคนตัวขาวนอนคว่ำอยู่อย่างมีความสุข เสียงผ่อนลมหายใจแผ่วเบาของเจ้าตัวดังอยู่ในห้องเงียบๆ

 

…น่าปล้ำชะมัด

 

ร่างกายไปไวพอๆ กับความคิดโรคจิต ซองยอลเดินกลับไปที่ประตูห้อง ลงกลอนประตูดังกริ๊ก ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปยืนอยู่ที่ข้างเตียงอีกครั้ง คนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร…ก็ยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรต่อไปอยู่นั่นแหล่ะ เพราะว่ารู้จักกันมาสักพัก (ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลจำเป็นหรือไร้สาระอะไรก็ตามเถอะ) อีซองยอลก็พอจะรู้อยู่บ้างล่ะนะ ว่าคิมมยองซูน่ะขี้เซาขนาดไหน เผลอลองได้หลับแล้วล่ะก็ ฟ้าถล่มยังไม่ตื่น

 

นิ้วยาวของอีซองยอลเกี่ยวเข้าที่ปกเสื้อให้เผยไหปลาร้านูนเด่นชัดเจน ผิวของมยองซูขาวจนบางครั้งก็อยากรู้เหมือนกันว่ากินอะไรเข้าไปถึงได้ขาวล่อตาล่อใจได้ตลอดเวลาขนาดนี้ เวลานั่งติวหนังสือจริงๆ หลายต่อหลายครั้งที่มยองซูมักจะทำให้เขาสติหลุดเพราะคอเสื้อที่มันกว้างเกินไป แล้วพอเบียดตัวเข้ามาใกล้เพื่อให้ช่วยดูแบบฝึกหัด…ก็แทบจะทุกครั้งที่สายตามันไม่ค่อยได้สนใจตัวหนังสือของมยองซูสักเท่าไหร่

 

ตามันพลอยจะหลุบมองที่เนื้อหนังใต้ร่มผ้าทุกที

 

เนื้อผ้ายืดสีขาวใต้เสื้อนอกเรียบนุ่มไม่สะดุดนิ้วที่ลากลงมาจากไหปลาร้าจนถึงเหนือขอบกางเกง ปลายนิ้วพลิกเบาๆ ก่อนจะเกี่ยวปลายเสื้อให้เลิกขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้สูงเด่นจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แต่ก็มากเพียงพอให้เห็นหน้าท้องเนียนเรียบ ที่บุ๋มลงไปเป็นร่องสะดือ พร้อมกับวีไลน์ที่ชัดเจนไม่แพ้กัน เพราะเจ้าตัวชอบเหลือเกินที่จะใส่กางเกงให้มันหมิ่นกับสะโพก

 

ซองยอลเผลอกลืนน้ำลาย…ถึงจะเคยล่วงเกินมยองซูมาบ้าง ถ้าไม่นับครั้งแรก มยองซูก็มีสติที่จะลุกมาขัดขืนเขาทุกครั้ง แล้วมยองซูก็ฤทธิ์น้อยเสียเมื่อไหร่กัน ว่ากันตรงๆ ก็ไม่ค่อยมีเวลาได้มาพิจารณาอะไรนักหรอก

 

หลังจากที่จัดการกับเข็มขัดออกไปกองกับพื้นห้องเรียบร้อย กางเกงนักเรียนสีดำสนิทก็เป็นชิ้นต่อไปที่กำลังจะโดนกำจัดออกไปให้พ้นทาง ฝ่ามือหนาลูบไล้เบาๆ ตรงบริเวณที่เป็นซิป ในขณะที่กำลังปลุกเร้าร่างกาย สายตาก็ยังคงจับจ้องปฏิกิริยาของมยองซูเอาไว้ แต่เจ้าตัวก็ยังคงผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะปกติ นั่นทำให้ซองยอลโล่งอกมากทีเดียว

 

ซองยอลเหวี่ยงท่อนขาขึ้นไปอยู่เหนือร่างของคนตัวเล็กที่ยังนอนสงบนิ่งอยู่ภายใต้ร่างกายของตัวเอง กระดุมโลหะเม็ดโตทุกปลดออกอย่างเบามือ พร้อมกับที่ซิปถูกรูดลงอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นชั้นในเข้มที่ปกปิดส่วนสำคัญที่นอนสงบไม่ต่างจากเจ้าของร่างกายเท่าไหร่นัก ยิ่งดึงรั้งกางเกงลงเท่าไหร่ ก็ยิ่งเผยให้เห็นผิวขาวใต้ร่มผ้า มันทำให้ซองยอลจุดยิ้มมุมปาก ร่างสูงหยุดมือที่รั้งกางเกงนักเรียนกับชั้นในสีขาวให้ร่นลงมาเพียงแค่เหนือหัวเข่าก่อนจะเริ่มลงมือ

 

“อือ…”

 

มยองซูขยับตัวสองสามที ขยับมือออกปัดมือของซองยอลให้ออกไป แต่เหมือนจะเป็นเพราะว่ารำคาญมากกว่าจะรู้สึกตัว เพราะเจ้าตัวปัดมือเสร็จ ก็พลิกตัวหันหน้าเข้ากับกำแพงที่ทำเอาซองยอลยิ้มกริ่ม ซองยอลทิ้งตัวลงซ้อนหลังมยองซูที่กลับไปหลับลึกอีกหน เสื้อยืดตัวในถูกเลิกให้สูงขึ้นจนเผยให้เห็นหน้าอกขาวกับติ่งไตสีจัด พร้อมๆ กับที่เสื้อตัวนอกถูกรั้งลงเล็กน้อย พอให้เห็นต้นคอขาวที่เชิญชวนให้ก้มลงประทับร่องรอยความเป็นเจ้าของ

 

ผิวขาวของมยองซูให้สัมผัสเนียนนุ่มเหมือนกับที่ตาเห็น เนียนลื่นยิ่งสัมผัสยิ่งเพลิดเพลินจนเกือบลืมจะระวังไม่ให้เจ้าตัวตื่น เผลอประทับรอยลงไปเสียมากมายจนรู้ตัวอีกทีก็มีปื้นแดงๆ เต็มคอของมยองซูไปหมด แต่นั่นก็ไม่ใช่อะไรที่จะทำให้ซองยอลหยุด

 

นิ้วเรียวเกี่ยวส่วนกลางลำตัวของมยองซูขึ้นมาอีกครั้ง กอบกำมันเอาไว้ด้วยอุ้งมือทั้งหมด ในขณะที่มืออีกข้างก็โอบตัวของมยองซูให้แนบชิดเข้ามากับตัวเอง เสียงเข็มนาฬิกาในห้องส่งเสียงดังติ๊กต๊อกผสานไปกับลมหายใจของคนที่พยายามควบคุมมันให้สงบนิ่งมากที่สุด

 

แต่ก็ใช่ว่ามยองซูจะนอนนิ่งปล่อยให้อีกคนเก็บเกี่ยวความสุขเสียคนเดียว เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะหลับลึก แต่พอมีคนมาก่อกวนกับตัวเองหนักๆ เข้าก็ดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนของซองยอล ถึงจะไม่ได้ใช้แรงเต็มที่เหมือนกับเวลาปกติ แต่ก็ใช่ว่าจะทำให้ซองยอลเอาเปรียบได้ถนัดนัก เสียงครางในลำคอของมยองซูดังขึ้นด้วยความรำคาญถี่ขึ้นเรื่อยๆ แต่ซองยอลก็ใช่ว่าจะใส่ใจ ตราบเท่าที่เจ้าตัวยังไม่ตื่นและมันยังแข็งสู้มือเขาอยู่แบบนี้

 

มยองซูปล่อยให้ซองยอลหยอกล้อกับร่างกายตัวเองอยู่นานจนมือของซองยอลเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำสีขุ่นที่ไหลเยิ้มไปทั่วง่ามนิ้วไปหมด แต่กระนั้นมยองซูก็ยังไม่มีท่าทีรู้สึกตัว นอกจากเสียงครางแผ่วบ้างดังบ้าง ซึ่งซองยอลขอเดาเอาเองล่ะนะว่าคงไม่วายฝันอยู่…ไม่คิดว่าจะมีใครลักหลับตัวเองในบ้านของตัวเองแบบนี้สินะ

 

“ฮื่อ…”

 

หลังจากโอ้โลมมยองซูอยู่นาน ซองยอลก็รูดซิปกางเกงตัวเองลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับนำเอาท่อนร้อนกลางลำตัวที่แข็งขึงขึ้นมาสักพักไปเสียดสีอยู่กับช่องทางด้านหลังของคนที่กอดซ้อนหลังอยู่ เสียงครางฮือในลำคอของมยองซูดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เพราะด้านหน้าไม่ได้รับการปรนเปรออย่างที่ต้องการอีกแล้ว แต่นิ้วยาวที่คอยเอาใจมยองซูอยู่นั้นกลับเลื่อนมาที่ด้านหลัง กดวนอยู่รอบซ้ำๆ อยู่ไม่กี่ที น้ำหล่อลื่นก็ช่วยเปิดทางให้ซองยอลค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

 

“ฮื่อ…!”

 

มยองซูเริ่มดิ้นขลุกขลัก อาจจะใกล้รู้สึกตัวหรืออะไรก็ตาม แต่เพียงแค่เสียงปลอบประโลมข้างหูที่ซองยอลกระซิบให้มยองซูเงียบเสียงและนอนต่อ เพียงเท่านั้นมยองซูก็กลับไปสงบนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของซองยอลตามเดิม

 

นั่นยิ่งทำให้ซองยอลรู้สึกย่ามใจ…

 

ร่างสูงค่อยๆ ถอนนิ้วออกมาจากช่องทางคับแคบที่บีบรัดข้อนิ้วจนปวดหนึบ เปลี่ยนมารั้งกางเกงที่ยังคงติดอยู่ตรงต้นขา ด้วยความชำนาญแบบไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่ ใช้เวลาไม่กี่อึดใจกางเกงสีดำกับชั้นในก็ลงไปกองอยู่พื้นข้างเตียง พร้อมกับท่อนขาเปลือยเปล่าของมยองซูที่มองกี่ครั้งก็แน่นน่าฟัดในสายตาของซองยอลเป็นที่สุด

 

ซองยอลเผลอตัวเลียริมฝีปากพร้อมกับน้ำลายอึกเล็กๆ ที่กลืนลงคอไปราวกับคนไม่เคย

 

กางเกงนักเรียนของซองยอลถูกดึงรั้งลงให้สามารถทำอะไรได้ถนัดมากขึ้น ก่อนจะเปลี่ยนท่ามานั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง ท่อนขาเปลือยเปล่าข้างขวาของคนที่ยังคงนอนไม่รู้เรื่องอยู่ถูกยกขึ้นซ้อนกับแขนข้างนึงของซองยอล เผยให้เห็นช่องทางที่เปียกแฉะจากการสอดใส่ด้วยนิ้วของซองยอลเมื่อสักครู่

 

“…ซื๊ด”

 

ทันทีที่ส่วนหัวจมเข้าไปในช่องทางที่ถูกเบิกไว้ก่อนหน้านี้ ความร้อนและคับแน่นภายในทำเอาซองยอลครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้จะอยากหยุดเพราะมยองซูเริ่มขยับตัวหนีและปลายนิ้วเริ่มเกร็งแน่น พอๆ กับสีหน้าเหยเกจากความอึดอัด แต่ถึงตอนนี้ซองยอลก็ไม่หยุดแล้ว ฝ่ามือหนาดึงสะโพกของมยองซูให้แนบชิดกับตัวเอง ก่อนจะเริ่มขยับ…

 

“อา…”

 

ไม่ใช่เสียงครางของมยองซู แต่เป็นเสียงของซองยอลเอง…ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นโรคจิตอ่อนๆ หรือเปล่ากับการที่มามีอะไรกับคนไม่รู้สึกตัวแบบนี้ ไม่ถึงกับข่มขืน แต่มันก็คือการลักหลับ ทั้งๆ ที่ไม่ได้พยายามระมัดระวังไม่ให้มยองซูรู้สึกตัว แต่กลับตื่นเต้นกับการเฝ้ามองสีหน้าของมยองซูบิดเบี้ยวไปตามจังหวะการสอดส่ายของตัวเอง

 

เร้าใจไปอีกแบบ

 

“ฮึก…ฮื่อ ซ..ซองยอล!”

 

แล้วในที่สุดเจ้าของห้อง…ก็รู้ตัวเสียที แต่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจก็ไม่อาจช่วยทำให้กิจกรรมตอนนี้มันหยุดลงได้ง่ายๆ ทั้งซองยอลเองที่ยังคงขยับเข้าออกและมีแต่จะเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต่างกับมยองซูที่แม้จะสะดุ้งตื่นมาเจอกับเหตุการณ์ที่ตัวเองกำลังมีอะไรกับซองยอล แต่อาการปวดหนึบที่ท้องน้อยและความรู้สึกเสียวซ่านที่แล่นวาบขึ้นมาตามไขสันหลัง ถึงจะอยากสั่งให้หยุด…แต่จะให้ค้างเติ่งกลางทางแบบนี้มันก็…

 

“อะ…อะ ซอง…ซอง…ฮื่อ”

 

“อืม..ว่า..ไง”

 

สีหน้าเหยเกของมยองซูที่เหมือนพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอถูกกระแทกโดนจุดก็บิดตัวไปมาราวกับจะขาดใจ เลยกลายเป็นว่าริมฝีปากสีแดงสดนั้นไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเสียที เพราะโดนกัดเพื่อสกัดกลั้นเสียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงผ้าปูที่นอนจะถูกขยำจนยับย่น..แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงดวงตาแวววาวเหมือนลูกแมวที่จับจ้อง…และถ่ายทอดความปรารถนาทุกอย่างออกมา

 

ซองยอลกระตุกยิ้มที่มุมปาก

 

“อยากให้ช่วย? ทำ..เอง…สิ

 

“!!!…อึก” คำผรุสวาทที่เตรียมจะพ่นออกมาถูกกลืนหายลงไปในลำคอพร้อมกับอาการจุกที่แล่นขึ้นมาจนเกือบถึงลำคอ เพียงเพราะซองยอลยกท่อนขาที่พาดแขนอยู่ให้ลอยขึ้นสูงพาดบ่า ยิ่งทำให้สัมผัสยิ่งแนบชิดและลึกเข้าไปอีก

 

จังหวะที่เร่งเร้าจากทางด้านหลังทำเอามยองซูแทบบ้า แต่เพราะอีกฝ่ายตั้งหน้าตั้งตาปลดปล่อยอารมณ์ดิบออกมาเต็มแรงไม่มียั้ง เป็นการยืนยันที่จะให้มยองซูที่ปวดหนึบที่กลางลำตัวช่วยตัวเองอย่างที่ได้ประกาศเอาไว้ ไม่ว่าจะอย่างไร

 

“อะ…อือ ฮื่อ”

 

ในเมื่อร้องขอแล้วไม่เป็นผล มยองซูก็ไม่มีทางเลือกอื่น…นอกจากช่วยตัวเอง แม้จะเขินอายที่จะต้องทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น แต่ทันทีที่นิ้วของตัวเองแตะลงบนท่อนลำร้อนจัด ก็เหมือนร่างกายมันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ จังหวะรูดรั้งของมยองซูผสานไปกับการขยับสะโพกของซองยอลทันที

 

“โอ๊ย!”

 

มยองซูหลับตาแน่น เมื่อจู่ๆ ซองยอลก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทันที ที่ร้องไม่ใช่เพราะเจ็บที่ทางด้านหลังอะไร เพียงแต่อยู่ดีๆ ก็โดนน้ำหนักผู้ชายทั้งตัวทิ้งลงมา (ทั้งๆ ที่ยังขยับอยู่ด้วย) ก็เลยเผลอร้องออกมา

 

ไม่ทันได้ประท้วงอะไรสักคำก็โดนพลิกตัวให้นอนหงาย ท่อนขาเปลือยเปล่าถูกแยกออกจากกันจนแทบจะราบไปกับพื้นเตียง แรงกระแทกชุดสุดท้ายเร่งเร้ารุนแรงจนมยองซูหัวสั่นคลอน ก่อนที่ซองยอลจะปลดปล่อยทุกอย่างออกมาพร้อมๆ กับเสียงคำรามในลำคอเป็นสัญญาณว่าถึงปลายทาง

“เหนื่อยเหี้ย”

 

เสียงแตกพร่าดังอยู่ข้างหู เพราะซองยอลทิ้งทั้งตัวลงมาทำให้ใบหน้าของลูกชายของคุณและคุณนายอีซุกซบอยู่บริเวณต้นคอและไหล่ขาวของมยองซู ซึ่งนั่นทำให้เจ้าตัวยิ่งรำคาญหนักเข้าไปอีก แม้ว่าจะโมโหค้างมากแค่ไหน แต่ความเหนื่อยอ่อนทำให้ต้องทดทุกอย่างเอาไว้ในใจ ปล่อยให้อีกฝ่ายวนสะโพกช้าๆ อยู่ในร่างกายของตัวเองพร้อมกับกกกอดเอาไว้ราวกับมยองซูเป็นของรักของหวง

 

“ลุกไป…”

 

“อะไร…กูยังไม่หายเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ มึงจะรีบไล่กูไปไหนนักหนา น้ำแตกแล้วแยกทางเหรอมึง”

 

“แตกเหี้ยอะไรล่ะ สัด”

 

“อ้าว…มึงยังไม่เสร็จเหรอ”

 

เหมือนซองยอลเพิ่งสังเกตว่าน้องหนูมยองซูยังคงแดงก่ำชูชันสะกิดอยู่ที่หน้าท้องของตัวเอง ซองยอลจึงยันแขนขึ้นข้างนึง ก่อนที่อีกข้างจะรวบมือข้างนึงของมยองซูให้กำรอบ พร้อมกับค่อยๆ ขยับไปพร้อมกัน

 

“เหี้ย…! มึง ยะ…ฮั่ก”

 

ปากก็เอ่ยห้าม แต่ลองได้ใกล้สุดทางแล้วโดนเร้าจังหวะขนาดนี้ ทนได้ก็ให้มันรู้ไปสิ…ซองยอลกดจมูกลงไปตามผิวแก้มเนียนนิ่มเท่าที่มนุษย์เพศชายคนหนึ่งจะพึงมีได้ด้วยความพอใจ กลิ่นกายของมยองซูไม่ชวนให้รังเกียจ เหงื่อที่ผุดขึ้นมาก็ไม่ได้ชวนให้ขยะแขยง กลับกันมันดูเข้ากันได้ดีกับเสียงครางแบบคนพยายามอดกลั้นของมยองซูเสียเหลือเกิน

 

หลังจากที่อดทนอยู่ได้ไม่นาน ร่างทั้งร่างของมยองซูก็เกร็งแน่น ก่อนที่น้ำขาวขุ่นของมยองซูจะทะลักทลายออกมาเต็มฝ่ามือของทั้งคู่

 

“นอนไป…เดี๋ยวจัดการเอง”

 

ดวงตาปรือปรอยของมยองซูบ่งบอกว่าเจ้าตัวเหนื่อยล้ากับกิจกรรมเมื่อครู่ไม่น้อย จะเพราะว่าก่อนหน้านี้ทำกิจกรรมอะไรที่โรงเรียนที่สูบพลังไปด้วยรึเปล่าก็ไม่ทราบ แต่ตอนนี้มยองซูก็ยินดีที่จะหลับตาไปตามคำบอกของซองยอลอย่างเต็มอกเต็มใจไร้การขัดขืน

 

ไม่ได้กลัว ไม่ได้เชื่อฟังอะไรทั้งนั้น…เหนื่อย!

 

*

 

FIN

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s