[SF] Help me, please (Sungyeol x Myungsoo)

Standard

Title: Help me, please
Author: Nina*
Paring: Sungyeol*Myungsoo
Rating: R
Author’s note: ก็เพราะว่าพี่ยอลข้อมือเคล็ดนี่นา ~

 

*

 

ช่วยฉันหน่อยได้หรือเปล่า?

 

บ้าจริง! คำถามแบบนั้น…พร้อมกับสีหน้าอย่างนั้น ต่อให้เข้าใจก็เหอะ ใคร…ใคร…ใครมันจะไปยอมทำวะ!?

 

.

 

.

 

.

 

นั่นสิ…ไอ้ใครที่ว่ามันก็คงเว้นเขาไว้คนละมั้ง ไม่งั้นไอ้กายละเอียดที่สิงอยู่ในกายหยาบของแอลแห่งอินฟินิท แล้วมายืนเครียดอยู่ในห้องน้ำแคบๆ นี่ก็คงไม่ใช่คิมมยองซูแล้วล่ะ อาจจะเป็นกายละเอียดของใครสักคนก็ตามที่อยากจะช่วยเหลืออีซองยอลผู้น่าสงสาร เซ่อซ่าทำตัวเองข้อมือเคล็ดจนช่วยตัวเองไม่ได้

 

เออ…อ่านไม่ผิด ช่วยตัวเองไม่ได้!

 

เน้นๆ…ตัวโตๆ ใหญ่ๆ ชัดๆ ถ้าไม่แน่ใจ แนะนำให้เอาน้ำเย็นสาดหน้าหนึ่งรอบแล้วอ่านอีกที ไม่พูดซ้ำแล้วนะ…เอาเป็นว่ามยองซูนึกอยากกระทืบข้อมือข้างขวาที่ได้รับอุบัติเหตุของอีซองยอลนัก แม่ง…เอาจริงๆ ก็ควรจะกระทืบไอ้นั่นของอีซองยอลไปด้วยเลยก็คงจะดี มานึกอยากจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นไทอะไรเอาช่วงที่พ่อเอ็งช่วยเหลือตัวเองไม่ได้วะ ไอ้สเปิร์มพันธุ์ดี!?

 

เลิกบ่นกับตัวเองในหัวแล้วหันกลับไปมองคนที่ยืนรอความช่วยเหลืออยู่ ถึงจะด่าได้ไร้ยางอายถึงขีดสุด แต่ยอมรับตรงๆ…ความจริงแล้วคิมมยองซูเขินและประหม่าสุดๆ แล้ว

 

.

.

.

 

“มยองซู…” เสียงแหบพร่าต่างจากโทนเสียงปกติแบบที่ซองยอลใช้ทำเอาร่างเล็กขนลุกเกรียว ใบหน้าที่ปกติจะมีรอยยิ้มหวานๆ แจกจ่ายให้แฟนคลับรู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลมอยู่ทุกที ตอนนี้กลับแดงก่ำ สีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีนักเพราะกำลังพยายามอดทนกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในทุกเส้นประสาท เหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก

 

“ระ…รู้แล้วๆ” ร่างเล็กขานรับเสียงสั่นพลางขยับเข้าไปใกล้คนที่ยืนพิงกำแพงกระเบื้องอยู่ มือเล็กขยับไปแตะหัวเข็มขัดอย่างเชื่องช้า เรียวนิ้วสั่นระริกด้วยความเขินอาย เส้นหนังสีน้ำตาลค่อยๆ เลื่อนออกมาจากขอบกางเกงยีนส์ ก่อนร่วงหล่นลงบนพื้นห้องน้ำ เสียงซิปถูกเลื่อนลงดังขึ้นแผ่วเบาราวกับคนทำไม่อยากให้เสียงอะไรเล็ดลอดออกไปทั้งนั้น มยองซูรั้งผ้ายีนส์เนื้อหนาออกเผยให้เห็นกางเกงชั้นในผ้านิ่ม แอบกลืนน้ำลายหนึ่งอึก ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นหรืออะไรทั้งนั้น…เครียด!

 

บ้าชะมัด…ข้อมือจะหักอยู่รอมร่อยังไม่เจียมใส่เสื้อผ้าถอดยากๆ อีกนะ

 

“มยองซู…” เสียงสั่นพร่ามาพร้อมกับแรงจับที่ข้อมือทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ เงยหน้าขึ้นสบตาคมที่มองมาก็แทบกัดลิ้นตัวเองตาย เขิน ขอเถอะ สายตาแบบนั้นเก็บไปใช้กับใครที่ไหนก็ได้ได้ป่ะ อย่าเพิ่งเอามาใช้ตอนนี้ แค่ปัญหาตรงหน้านี่ก็เครียดจะแย่แล้วโว้ย ไม่ต้องมาทำให้เขินเพิ่มความเครียดก็ได้

 

“อ…อะไร”

 

“เร็วหน่อยได้ไหม…มัน…ไม่ไหว…แล้ว”

 

อ๊าก!

 

.

 

.

 

.

 

“ซื๊ด…ม..มยองซู” เสียงเรียกชื่อสั่นพร่าดังอยู่ข้างหู มยองซูกัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับกดแรงมือข้างที่ไม่ได้ทำอะไรลงบนบ่าร่างสูงเป็นหลักยึด ทั้งๆ ที่เป็นคนทำแท้ๆ แต่มยองซูกลับรู้สึกแปลกๆ ปวดหนึบไปทั้งตัวแทนอีซองยอลซะอย่างนั้น

 

“เลิกเรียกชื่อฉันสักทีเถอะน่า…” มยองซูสบถใส่อย่างหัวเสีย ซองยอลหัวเราะออกมา ทั้งที่ยังหอบเอาออกซิเจนเข้าไปในปอดอยู่เลย ฟังแล้วเหมือนคนที่วิ่งไปหัวเราะไป ริมฝีปากของซองยอลจุดยิ้มมุมปากขึ้นมา ก่อนจะกระซิบหยอกล้อคนที่กำลังลูบไล้แกนกายของเขาอยู่

 

“ทำไมล่ะ?…เสียงฉันมันทำให้นายเกิดมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างหรือไง?”

 

“ซองยอล!”

 

“ชี่…เบาสิ พี่ดงอูดูทีวีอยู่ข้างนอกนะ” คำพูดยียวนที่มาพร้อมกับใบหน้าหล่อคมที่เลื่อนเอาหน้าผากมาชนกับหน้าผากของเขา ทำเอามยองซูอยากจะชกหน้าหล่อๆ นั่นให้เสียโฉม เผื่อว่าไอ้คนพูดมันเลิกปากดีกับเขาบ้าง เจ็บแล้วไม่เจียม!

 

“งั้นก็หุบปากของนายไว้ร้องตอนถึงจุดเถอะ! ไม่งั้นฉันจะบีบมันให้ใช้การไม่ได้อีกตลอดชีวิตเลย” คำขู่ของร่างเล็กไม่ได้ทำให้ซองยอลนึกกลัวสักนิด กลับหัวเราะออกมาอีกราวกับจะเย้ยคนตัวเล็กที่ได้แต่เข่นฟันกรอด

 

“โอ๊ย!” ซองยอลตวัดตามองคนที่ขู่จริงทำจริง ด้วยการออกแรงบีบที่มือข้างนั้นแหล่ะ!

 

“ขอบใจนะ คิมมยองซู แต่ฉันข้อมือเคล็ดอย่างเดียวพอแล้ว ไม่อยากเข้าโรงพยาบาลเพราะต้องไปดามไอ้นั่นของตัวเอง” กระซิบลอดไรฟันออกมา ถึงมันจะไม่ได้เจ็บมาก แต่มันก็หน่วงจนเกือบจะจี๊ดขึ้นสมองเชียวล่ะ แต่ที่แน่ๆ…พอมันแรงไม่สุดก็เลยกลายเป็นว่าดันกระตุ้นให้มันเสียวหนักกว่าเดิมนี่สิ

 

มยองซูแลบลิ้นเล็กๆ ใส่ซองยอล ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติมันก็คงจะน่าหมั่นเขี้ยวจนอยากจะจับมาฟัดแรงๆ ให้สาแก่ใจ แต่ตอนนี้…ขอเถอะ มยองซู! เอามันออกมาสักทีสิเว้ย!

 

“ไม่ไหวแล้วอ่ะดิ”

 

“รู้แล้วยังจะมาแกล้ง” ซองยอลยกมือข้างซ้ายขึ้นบีบปากยื่นๆ ของคนที่ดูท่าทางจะหายตื่นเต้นไปแล้วล่ะ อาจเป็นเพราะบทสนทนาเมื่อสักครู่นั่นล่ะที่ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียด (?) ของมยองซู แต่ก็อีกนั่นล่ะ…พอเริ่มเงียบ มยองซูก็เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะเดิม ปิดโหมดเงียบ เม้มปากเน้น ไม่ยอมสบตา แถมก้มหน้าก้มตาปฏิบัติกิจให้ผู้อื่น

 

เห็นแล้วก็นึกอยากแกล้งให้เขิน…ถ้าไม่ใช่ว่าไอ้กิจที่มยองซูกำลังปฏิบัติอยู่มันคือกิจของเขาเองน่ะนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงครางต่ำในลำคอของคนที่พยายามกั้นเสียงของตัวเอง ทำให้มยองซูนึกอยากสะบัดมือหนีเป็นรอบที่ล้าน แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของร่างสูงทีไรก็ต้องรีบปัดความคิดนั้นทิ้งให้มันพ้นไป ข้อมือผอมขยับเชื่องช้า นิ้วเรียวไล้ไปตามโคนมาจนถึงส่วนปลายอย่างแผ่วเบา ไม่กล้าจะลงแรงมาก ทั้งๆ ที่ก็เพิ่งจะออกแรงบีบไปจนซองยอลแยกเขี้ยวใส่ …ก็มันไม่ใช่ของตัวเองอ่ะ จะไปรู้ได้ไงว่าหนักมือเกินไปหรือเปล่า!

 

ซองยอลหอบหายใจอย่างอดกลั้น นึกอยากเร่งจังหวะให้มันสมดั่งใจปรารถนา แต่ก็เพราะว่ามันไม่ใช่มือตัวเอง ไอ้ครั้นจะปัดมือทิ้งแล้วทำเองก็คงไม่ต้องมาขอให้มยองซูช่วยอย่างนี้แต่แรก หรือจะบอกให้มยองซูทำให้มันไวๆ กว่านี้?…ถ้ากล้าก็คงบอกไปนานแล้ว แบบว่าเกรงใจ!

 

และเหมือนคนตัวเล็กจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร อาจจะเพราะด้วยจังหวะของลมหายใจที่มันแปลกๆ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่มยองซูก็เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีกนิด ความรู้สึกปวดหนึบแถวช่องท้องพุ่งขึ้นมาทันที มันก็คล้ายๆ กับตอนช่วยตัวเองแต่มันรู้สึกดีมากกว่า อาจจะไม่ได้สุดยอดเท่าตอนมีอะไรกับใครสักคนก็จริง แต่อีซองยอลขอโทษว่ามันเป็นเพราะมือของคิมมยองซูมันโคตรนุ่มละกัน แถมเพราะเจ้าตัวลังเลที่จะลงแรงเท่าไหร่ดี มันถึงได้กลายเป็นจังหวะแปลกๆ ที่จะบอกว่าเคอะเขินก็คงใช่ หรือไม่ชำนาญก็ถูกอีก

 

เอาเป็นว่าอีซองยอลโคตรเสียวละกัน…

 

ร่างสูงรวบกอดจนมยองซูจมหายเข้าไปในอก เป็นเพราะอารมณ์ที่มันพุ่งขึ้นสูงเรื่อยๆ นั่นล่ะ ที่ทำให้ซองยอลเผลอทำอะไรแบบนี้ เสียงค้านเล็กๆ ที่เหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกลว่า ‘อย่ากัด’ ไม่ได้ช่วยทำให้ซองยอลเรียกสติกลับมาได้เลยสักนิด กลับรู้สึกเบลอมากกว่าเดิมเสียอีกว่าเขาไปกัดอะไรของมยองซูตอนไหน?

 

ซองยอลเผลอตัวขยับสะโพกกระแทกใส่มือของร่างเล็ก เสียงครางต่ำในลำคอดังออกมาเป็นระยะ พร้อมความเร็วของมือที่เพิ่มขึ้นไม่หยุด จนกระทั่งถึงจุดที่ทุกอย่างในหัวของเขาว่างเปล่ากลายเป็นสีขาววาบเข้ามา สิ่งสุดท้ายที่รู้สึกคือมือที่กอบกุมร่างกายของเขาอยู่กระตุกเบาๆ อยู่สองสามที ดวงตาปิดแน่นเมื่อความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในช่องท้องถูกปลดปล่อยออกมา เผลอตัวใช้มือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขยุ้มเส้นผมนุ่มสีเข้มโดยไม่ได้ตั้งใจ จนกระทั่งถูกมยองซูใช้ศอกกระทุ้งเข้าที่หน้าท้องนั้นล่ะ ถึงได้รู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไปอีกแล้ว

 

“จะไปล้างมือ” แก้มใสถูกปาดด้วยสีแดงจัดจนเหมือนผลไม้สุกปลั่ง ซองยอลลดมือที่ยังคงลูบผมของร่างเล็กลง แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้คนตัวเล็กไปล้างมืออย่างที่เจ้าตัวตั้งใจในทันที กลับรั้งต้นแขนขาวเอาไว้ มยองซูหันกลับมาขมวดคิ้วใส่ ซองยอลยกยิ้มให้ก่อนจะถือโอกาสกระซิบที่ข้างใบหู

 

“ขอบคุณที่ช่วยนะ …โอกาสหน้าเชิญใหม่” กดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มหนึ่งที ก่อนรับกรรมที่ก่อไว้ด้วยขวดแชมพูที่วางอยู่ใกล้ๆ เขวี้ยงใส่พร้อมกับใบหน้าแดงก่ำของมยองซู

 

“อีซองยอล!”

 

เอ้า…อีซองยอลไม่ได้ทำอะไรคิมมยองซูเลยนะ ก็แค่ขอบคุณที่ช่วยแท้ๆ ทำไมอีซองยอลถึงโดนงอนล่ะ?

 

FIN

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s