[SF] Occupation (Sungkyu x Woohyun)

Standard

Title: Occupation
Author: Nina*
Paring: Sungkyu & Woohyun
Rating: NC-17
Author’s note: รู้สึกอันตรายกว่าทุกทีที่เคยแต่งมา อาจจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่…ขออนุญาตซ่อนค่ะ :]

 

*

 

“เดี๋ยวครับ…” ริมฝีปากหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งเมื่อถูกอีกฝ่ายเบี่ยงตัวหลบ แต่เพียงครู่เดียวก็รั้งเอวบางให้กลับมาแนบชิด พรมจูบลงบนใบหูราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเพิ่งพูดไปเลยสักนิด

 

“คุณซองกยู…”

 

“…?” เจ้าของชื่อไม่ขานรับ มีเพียงสายตาที่มองจ้องมาเป็นคำถามที่ชัดเจนว่า ‘ทำไม’

 

“วันนี้ให้ผมนำดูบ้างได้ไหมครับ…?”

 

.

 

.

 

.

 

“อืม…”

 

ท่อนเนื้อร้อนจัดที่กำลังถูกสาวเข้าออกด้วยมือและปากของผมเองกำลังคับพองอยู่ภายในโพรงปากจนแทบสำลัก แต่ทั้งปากและลิ้นของผมก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป

 

ผมเหลือบตามองเล็กน้อย ก็เห็นว่าเขากำลังก้มลงมองผมอยู่เช่นกัน แก้มสองข้างของเขาแดงก่ำเพราะเลือดลมเดินดี เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าและลำคอ ริมฝีปากของเขาเผยอออกอ้า กำลังหอบเอาลมหายใจให้เข้าไปในปอดให้มากที่สุด ดวงตาของผมกับเขาสบกันอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเผยยิ้มออกมา

 

“อย่าช้อนตาแบบนี้สิ…มันเสียวหนักกว่าเดิม โอ๊ย…”

 

ด้วยความหมั่นไส้ที่โดนล้อ ผมก็เลยออกแรงขบลงไปเบาๆ ที่ส่วนโคน ก่อนจะค่อยๆ ลากฟันขึ้นมาตามแนวความยาวของเขาจนสุด แล้วกดเม้มริมฝีปากแน่น

 

หน้าขาที่มือข้างหนึ่งของผมยึดเอาไว้อยู่เกร็งแน่น ซ้ำยังกระตุกทุกครั้งที่ฟันของผมสะดุดกับผิวหนังแรงเกินไป ตบท้ายด้วยเสียงคำรามต่ำในคอตอนที่ผมเม้มปาก แรงรั้งเส้นผมกระตุกหนักกว่าทุกครั้งที่ผมเคยใช้ปากให้เขา นั่นทำให้ผมลอบยิ้มกับตัวเอง

 

“อูฮยอน…”

 

“อือ?” ผมครางรับ ทั้งที่ส่วนนั้นยังคับอยู่เต็มปาก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากกลับไปปิดเปลือกตาแน่นอย่างเดิม นั่นทำให้ผมไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่ ผมถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ ของเหลวใสที่ซึมออกมาย้อยหนืดลงตามคาง แต่นั่นไม่ทำให้ผมใส่ใจจะป้ายมันออก ผมสนแค่ดวงตาคู่นั้นเปิดออกด้วยความฉงน ผมสบตากับเขาอีกครั้ง ก่อนที่จะยื่นหน้ากลับลงไป

 

ปลายลิ้นค่อยๆ ไล้ลงไปตามขนาดที่ค้างแข็งอยู่ พร้อมกับจ้องตากับเขาไปด้วย ยิ่งไล้ไปใกล้ถึงโคนเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งลงน้ำหนักมากขึ้นเท่านั้น ทั้งน้ำลายและน้ำของเขาที่ไหลซึมออกมาเป็นครั้งคราวผสมปนกับมั่วไปหมด แต่นั่นก็เป็นตัวช่วยให้ทำอะไรได้ง่ายขึ้น

 

“อืม…พอแล้ว อูฮยอน” เขาว่าอย่างนั้น สายตาอ้อนวอนกึ่งบังคับก็รั้งตัวผมขึ้นมาให้ปีนมานั่งทับบนตัก เขากึ่งนอนกึ่งนั่งพิงหลังอยู่กับหัวเตียงแบบหมิ่นๆ ผมสังเกตเห็นว่าเขากำมือแน่นจนแทบจะกลายเป็นจิกเล็บลงไป ผืนผ้าที่ตรึงข้อมือเขาเอาไว้กับหัวแต่งขึงตึงจากแรงกระชาก ผมยื่นหน้าเข้าไปหา ก่อนจะหยุดเล็กน้อยเป็นการถามว่า ‘จูบได้หรือเปล่า?’

 

บางคนไม่ชอบจูบหลังจากที่อีกฝ่ายใช้ปากให้…ทั้งที่มันก็เป็นของๆ เขาเองนั่นแหล่ะ

 

แต่เขาไม่รังเกียจ ซ้ำเป็นฝ่ายยื่นริมฝีปากมาแตะก่อนเสียอีก ริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบรอบปากของผมที่เปรอะเปื้อนไปหมดให้ช้าๆ ผมปล่อยให้เขาสอดลิ้นเข้ามาแลกเปลี่ยนเอนไซม์ต่อไปเท่าที่เขาจะพอใจ ส่วนผมเองก็ค่อยๆ ใช้ฝ่ามือกอบกุมส่วนหน้าของตัวเอง แล้วรูดขึ้นลงช้าๆ ให้พอมีสารล่อลื่นออกมาบ้าง ก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลัง แล้วสอดปลายนิ้วเข้าไปในร่องเนื้อให้แหวกออกทีละน้อย

 

ของเหลวช่วยเปิดช่องทางให้กว้างออกได้ง่ายขึ้น จนในที่สุดผมก็สอดสามนิ้วเข้าไปได้จนสุด

 

“อือ เดี๋ยว…ให้ผมทำสิ”

 

ผมผละจากลิ้นชื้นที่ปรนเปรอผมอยู่ออกมาเพื่อค้านประท้วงที่เขาเริ่มดุนดันท่อนเนื้อร้อนๆ เข้ามา ทั้งที่ผมยังไม่ได้ถอนนิ้วของตัวเองออกด้วยซ้ำไป

 

ผมยกสะโพกขึ้นสูงเท่ากับความยาวของเขาที่ทำมุมอยู่ นิ้วของผมค่อยๆ เลื่อนหลุดออกมาอย่างจงใจให้เขามองตาม ผมถอยหลังเล็กน้อยไปชนกับส่วนกลางลำตัว รู้สึกได้ว่าความร้อนที่แผ่ออกมาแทบลวกกลีบเนื้อด้านหลัง แต่ผมก็ยังขยับให้เนื้อมันเสียดสีกันไปมา หยอกล้อให้เขาครางต่ำด้วยความอึดอัด

 

ยิ่งมองสีหน้าทรมาณของเขามากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเหยียดยิ้มมากกว่าเดิม

 

“ชอบไหม?”

 

“ก็ชอบ…แต่…”

 

“แต่…?”

 

“…อูฮยอน”

 

หางเสียงของเขาทำให้ผมหัวเราะคิก บรรจงไล้นิ้วลงบนสันกรามของเขาที่ขบแน่น แต่ใบหน้านั้นยังคงพยายามยิ้มกลับมาให้ แม้ว่าสีหน้าจะขัดกับรอยยิ้มเสียเหลือเกิน ผมกดจูบลงที่ปลายจมูก พร้อมทั้งขบเบาๆ ผมยิ้มยั่วเย้าให้เขาขณะลากปลายลิ้นไปตามสันจมูก

 

“ทรมาณใช่ไหมครับ…ซองกยู?” เสียงรับครางต่ำ ผมเอื้อมไปด้านหลังอีกครั้ง คว้าเอาแกนกลางที่แข็งขึงรวบไว้อยู่ในอุ้งมือ ก่อนที่จะค่อยๆ กดให้สัมผัสอุ่นร้อนแทรกเข้ามาทีละน้อย ถึงจะอึดอัดจนรู้สึกแน่นไปทั่วท้องน้อย แต่ผมก็ขยับให้มันไปจนสุดทาง ความคับแน่นทำให้ผมต้องค่อยๆ ผ่อนระบายลมหายใจออกมา ทั้งที่ควรจะคุ้นชิน แต่ก็ไม่สามารถขยับได้ทันทีอย่างที่อีกฝ่ายนึกหวัง

 

และเขาก็อดทนรอ…

 

ผมเลื่อนมือขึ้นไต่คล้องลำคอเป็นหลักยึด ริมฝีปากร้อนผ่าวของซองกยูแนบลงมาบนลำคอ จูบซับเหงื่อที่ผุดขึ้นมาทั่วไปหมด ผมได้ยินเสียงสูดลมหายใจ พาเอาไปกลิ่นหอมอ่อนจากสบู่ที่ผมเพิ่งใช้ไปเข้าเต็มปอด ก่อนจะที่เริ่มขยับช่วงล่างของตัวเองช้าๆ

 

“อะ…อือ…”

 

เขาครางต่ำลึกเมื่อผมเริ่มขยับตัว จังหวะตอนแรกช่วงช้าเนิบนาบ แต่ก็ค่อยเป็นค่อยไปตามที่ผมเป็นคนคุมทุกสิ่ง ทั้งที่น่าจะเป็นแบบนั้น แต่ผมกลับต้องสะดุ้งเสียจนเกือบสุดตัว เพราะซองกยูสวนสะโพกขึ้นมาพอดีกับที่ผมกดสะโพกลงไป ส่วนหัวกระแทกถูกจุดเสียวกระสันได้พอดีความจุกเสียดถูกแทนที่ด้วยความเสียววาบจนต้องเปล่งเสียงระบายความปวดหนึบ น้ำหล่อลื่นที่ชโลมเอาไว้จนทั่วไม่ได้ช่วยทำให้ขนาดของซองกยูขยับผ่านช่องทางได้ง่ายขึ้นสักเท่าไหร่ จิกเล็บลงบนบ่ากว้างระบายความจากสิ่งที่อยู่ภายในร่างกายที่กำลังเต้นตุบๆ

 

“อืม…อือ”

 

ผมขย่มหน้าตักของเขาขึ้นลงอย่างเชื่องช้า เพราะแค่จังหวะของคนที่โดนมัดให้ได้แต่นอนเฉยๆ ที่กระแทกกระทั้นสวนมาก็รุนแรงพออยู่แล้ว ทุกครั้งทำเอาแทบจะกัดลิ้นตัวเอง ตั้งใจจะเปิดปากต่อว่าอยู่หลายที แต่พอเห็นสีหน้ายิ้มๆ กับแนวคิ้วที่ยักขึ้นด้วยสีหน้าท้าทายอย่างเหนือกว่า ก็ทำให้ต้องกลั้นใจขยับต่อไป

 

ทั้งที่เป็นฝ่ายเสนอเองแท้ๆ

 

หวังจะให้อีกฝ่ายเข้าใจความรู้สึกของผมที่โดนหยอกเย้าอยู่เรื่อย แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลยสักอย่าง

 

ไม่สักอย่าง…

 

มันเหมือนเดิมทุกอย่าง

 

เป็นฝ่ายถูกคุมเกมและควบคุมให้ทำตามอย่างที่อีกฝ่ายต้องการให้เป็น

 

ทำได้เพียงแค่เกาะบ่ากว้างเอาไว้แน่นๆ ซบซุกลงบนไหล่หนา

 

เปล่งเสียงครวญครางด้วยความทรมาณจับใจ

 

พ่นระบายลมหายใจที่ขาดห้วงด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

ไม่ว่าอย่างไร…ก็ต้องเป็นของเล่นที่ตอบสนองความต้องการของอีกฝ่าย

 

เพราะมันเป็นงานของผมเอง…

 

.

 

.

 

.

 

ริมฝีปากกดลงข้างแก้มใสชื้นเหงื่อที่เจ้าของผิวเนื้อกำลังคว่ำหน้าซุกกับหมอน พลางหอบลมหายใจเข้าปอดเป็นห้วงๆ อูฮยอนเหลือบตามองคนที่ยังอยู่ข้างเตียงหลังแนบจุมพิตตรงแก้มมาให้ ซองกยูพันผ้าเช็ดตัวหมิ่นๆ อยู่รอบเอวสอบ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมสีอ่อนที่ปรกระใบหน้าให้พ้นทางพร้อมกับส่งยิ้มมาให้

 

“ฉันวางเงินไว้ให้แล้ว ถ้าเดือนนี้ไม่พอจ่ายอะไรก็ใช้บัตรที่ให้ไว้ซะ ฉันไม่ได้จำกัดวงเงิน”

 

“เดือนนี้?…คุณจะไม่มาหาผมอีกหรือครับ” …คุณจะไปไหน?

 

“คงไม่”

 

นั่นคือคำตอบและสิ่งที่เขาควรรู้…

 

อูฮยอนพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับหมอนดังเดิม กดดวงตาให้จมหายลงไปในเนื้อผ้าให้มากที่สุด

 

“ถ้าฉันว่างเมื่อไหร่ จะโทรหา”

 

ทิ้งท้ายด้วยประโยคเดิมๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตูอย่างเคย

 

เหมือนเคย…

 

เหมือนเดิม…

 

เสร็จงาน…หมดหน้าที่…แล้วก็จบ…รอให้เขาเรียกใช้งานอีกครั้ง…เหมือนเคย

 

*

 

My occupation

 

*

 

FIN

Advertisements

One thought on “[SF] Occupation (Sungkyu x Woohyun)

  1. กรี๊ดมากซองกยู -[]-
    เรียกใช้น้องเวลาที่ต้องการ แหมะ
    ใจร้ายนะคะแปะะะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s