[SF] My Lady (CHAN x KAI)

Standard

Title: My Lady
Author: Nina*
Paring: CHAN x KAI
Rate: PG-13
Author’s note: She’s my lady :] // Happy Halloween!

*

 

นรกแตก…

 

นี่มันวันนรกแตกอะไรของเขาวะ ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไรนักหรอกนะ ว่ายัยพี่สาวตัวแสบรับปากว่าจะไปงานเลี้ยงรุ่นเป็นเพื่อนปาร์คชานยอล เพื่อนรุ่นพี่ที่อยู่แถวบ้านที่เขาไม่ค่อยจะชอบขี้หน้า แต่คุณนายปาร์คก็ดันมาสมาคมกับคุณแม่ที่รักจนไปมาหาสู่จนเหม็นเบื่อขี้หน้าจะแย่อยู่แล้ว แต่นั่นมันก็ไม่เกี่ยวนรกอะไรกับเขาทั้งนั้น

 

แล้วไหงกลายเป็นว่าหวยมันมาออกที่เขาแบบนี้วะ?

 

 

 

 

“ทำหน้าดีๆ หน่อย เมคอัพจะร่วงทั้งหน้าอยู่แล้ว”

 

 

 

 

ไปกระซิบบอกพ่อตาในอนาคตเถอะ

 

นึกกระซิบด่าคนที่ทำให้เขาต้อง ซวย ซวย ซวย ซวย! อยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรหรอกนะ ไม่ใช่เพราะมันตัวใหญ่กว่าหรืออะไรทั้งนั้นแหล่ะ แต่ด้วยสารร่างแบบนี้ ไม่มีปัญญาจะถลกชายกระโปรงรุงรังนี่ขึ้นมาถีบมันหรอก ไอ้ชุดนี่แม่งก็รัดฉิบหาย จะพูดอะไรออกมาทีแทบจะคายของเก่าออกมาอยู่แล้ว อิกิ๊บบนผมนี่ก็แทงหนังหัวกูจังวะ อย่าให้งานเลิกนะ พ่อเขวี้ยงลงท่อให้หมด!

 

“ยิ้มสิ”

 

ก็ได้แต่ฉีกยิ้มหวานพอประมาณ ตามที่หมอนั่นบังคับให้ฝึกยิ้มแบบกุลสตรีคอร์สเร่งรัดระหว่างทางที่นั่งรถมางานเลี้ยงรุ่นของแม่งเนี่ย พอได้ยินเสียงพึมพำว่า ‘ดีมากค่ะ คนเก่ง’ แล้วก็อยากจะสะบัดแขนไอ้เวรนี่ทิ้งพร้อมส้นสูงที่เจ็บตีนฉิบหาย แล้ววิ่งกลับบ้านไปฟ้องแม่ให้รู้แล้วรู้รอด

 

เก่งพ่อง!

 

นี่ไม่เข้าใจจริงๆ นะว่าไม่มีคู่ควงมางานเลี้ยงรุ่นนี่มันน่าอายหรือเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไรตรงไหนวะ แล้วผู้หญิงที่ทำงานมันไม่มีใครแลรึไง อมโบสถ์มาพูดก็ไม่เชื่อว้อย กูเห็นสาวติดตั้งแต่แม่งอยู่ประถม ชยอลอย่างงั้น ชานยอลยังงี้ แหวะ! จะอ้วก!

 

หน้าตารูปร่างมันก็ไม่ได้แห้งแล้งผู้หญิงเลยนะ ทำไมถึงต้องเอาความเดือดร้อนมาลงที่พี่สาวกู แล้วสุดท้ายก็เป็นกูที่ซวย เพราะยัยพี่สาวตัวแสบแม่งเบี้ยวงานวันนัดเฉย ควงผู้ชายมางานเลี้ยงรุ่น …โว้ย คุณพระ นี่อย่าให้ความแตก มึงจะโดนล้อก็เรื่องของมึง แต่อย่าให้ความซวยมาโดนกูด้วยล่ะ

 

“อ้าว ชานยอล…”

 

หันหน้าไปตามแรงกระชาก ย้ำ กระชากอย่างมีสกุลรุนชาติของท่านปาร์คชานยอลที่หันไปตามคำทักทายของหญิงสาวรายที่เจ็ดพันแปดที่เข้ามาทักมันตั้งแต่มาก้าวเข้ามาเหยียบในงาน นี่อย่าให้นับจริงๆ เลยนะว่าตั้งแต่เข้างานมานี่ต้องทนยืนขาแข็งในชุดเฮงซวยและทรงผมสวยหวานเหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ (แม่ว่างั้น) แล้วส่งยิ้มให้กับผู้หญิงทุกคนที่ถามว่ากูเป็นใคร เป็นอะไรกับมัน

 

โว๊ะ ไอ้สวยก็สวยอยู่หรอกนะ แต่ละคนที่มาทักไอ้บ้านี่น่ะ แต่ขอเถอะ…กูเห็นนะว่าจิกตาใส่กูซะลูกตาแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ชาติก่อนเป็นไก่หรือเปล่า นี่ถ้ากูเป็นลูกโป่งนะ กูระเบิดฮีเลียมเป็นร้อยๆ ตันใส่ชั้นบรรยากาศไปละ

 

“แล้วนี่…?”

 

“อินฮยอง แฟนผมเอง”

 

เออ…ตามนั่นแหล่ะ

 

หยุด! คือ ไม่ใช่แฟนจริงๆ โว้ย แต่มาในฐานะแฟน (ตอแหล) ของปาร์คชานยอลในนามอินฮยอง ชื่อของพี่สาวตัวแสบของคิมจงอินไงล่ะ เหอะ…

 

“อ้าว นี่ไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย…”

 

คำถามเดิมซ้ำรอบที่แสนสอง ฟังมาตั้งหน้าประตูจนวนกลับมาที่ประตูรอบที่ล้านแปด นี่ข้าวยังไม่ได้แดกสักคำ แม้แต่น้ำก็ยังไม่ได้เข้าปากสักหยด ต้องนั่งฟังความประหลาดอกประหลาด ปนเสียดาย (และแน่นอน…อิจฉาริษยาจนตาแทบจะลุกเป็นไฟ) มาจนเอียน ปวดตีน แล้วก็หิวข้าวมากด้วย

 

“เอ่อ…ฉันขอตัวไปหาอะไรทานก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันมานะ ชา…ที่รัก

 

ฝืนพูดคำสรรพนามบังคับที่ไอ้ปาร์คชานยอลบังคับให้เรียกเขาในคืนนี้แทนชื่อตัวเอง มันให้เหตุว่าแฟนมันกี่คนก็เรียกมันแบบนี้ทั้งนั้น อยู่ๆ มาเรียกชานยอลเฉยๆ มันน่าสงสัยเกินไป จริงๆ ตะกี้ก็เกือบหลุดแล้วล่ะ แต่แม่งจ้องซะนึกว่ากูจะโดนสายตาแทงตายต่างมีดสปาร์ต้าซะละ ก็เลยยอมๆ เรียกไปงั้นอ่ะ ไม่ได้กลัวนะ!

 

ปล่อยให้มันคุยกับสาวผมยาวผู้โชคดีคนนั้นต่อไป ส่วนทางนี้ขอแว้บไปหาอะไรแดกก่อนล่ะ หิวจนจะแดกวัวได้ทั้งตัวอยู่ละ

 

แต่ถึงแม้ใจจะอยากพุ่งตรงเข้าไปที่โต๊ะบุฟเฟ่ต์แค่ไหนก็ตาม แต่ไอ้ส้นสูงนี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรสักนิด แถมยังทำให้ต้องตั้งสติอย่างหนักในการเดินแต่ละก้าว เพราะขืนสะดุดชายกระโปรงแล้วล้มหน้าแหกไปตอนนี้แม่งศพไม่สวยชัวร์ๆ เพราะฉะนั้นกว่าจะลากสังขารไปถึงโต๊ะได้ก็เกร็งจนตีนแทบเป็นตะคริว

 

หยิบโน่นหยิบนี่ใส่จานมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย โดยห้ามใจว่าต้องกินน้อยๆ ให้สมเป็นกุลสตรีที่ดีงามนามว่า ‘คิมอินฮยอง’ ก็เลยโกยอาหารจนเป็นยอดเขาเอเวอร์เรสต์ไม่ได้ แต่ก็แอบเนียนๆ ตักของใส่ปากไปหลายอย่างเหมือนกัน แหม เบาๆ น่า นี่มาแบบทรมาณทรกรรม แถมยังไม่ได้อะไรเลยนะ เพราะงั้นขอกินให้คุ้มหน่อยเถอะ

 

หลังจากเดินวนรอบโต๊ะแบบพอเป็นพิธีแล้ว ก็ยกเอาจานอาหารไปนั่งหลบมุม เดี๋ยวหมดจานนี้ก่อน เล็งไว้ละ ขนมเค้กน่ากินสัด เดี๋ยวก่อนกลับต้องให้ไอ้ปาร์คชานยอลดอยใส่กล่องกลับบ้านให้ด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ…ขอโทษนะครับ”

 

 

 

พรูด…

 

คนเพิ่งจะแอบอ้าปากยัดไส้กรอกเข้าไปทั้งชิ้น มึงจะมาทักอะไรกูตอนนี้วะ ไอ้เหี้ย! น้ำเนิ้มก็ไม่มี กูติดคอตายเป็นผีแล้วต้องไปเฝ้ายมบาลในชุดเสียชาติเกิดแบบนี้ กูจะบีบคอมึงแน่ ไอ้หัวหลิม! แล้วมายืนรุมอะไรกูกันสี่ห้าคนเนี่ย แสรด แย่งอากาศกูหายใจทำไมวะ

 

“แค่กๆ…คะ?”

 

ยิ้มหวาน…เป็นกุลสตรี…แต่ใจจริงกูอยากจะเอาจานฟาดหน้ามึงด้วยซ้ำ ไอ้หอกหัก!

 

“เอ่อ…พอดีว่าพวกผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย ไม่ทราบว่าคุณเรียนรุ่นไหนเหรอครับ?”

 

อ้อ…จะม้อหญิง

 

“เอ่อ ไม่ใช่หรอกค่ะ ฉันมากับพี่ชานยอล”

 

เอาชื่อคนที่ลากกูมาตกเป็นเหยื่อตกเบ็ดขึ้นมาอ้าง กะว่าไงเดี๋ยวแม่งก็คงไปให้พ้นๆ สาวมีคู่แล้ว แถมแม่งก็ฮอทซะด้วย จะยุ่งทำไมให้เสียเวลาใช่ไหมล่ะ? ไปไป๊ กูจะแดกข้าวตอนแล้ว แดกไส้กรอกค้างไว้อีกครึ่งอัน มึงแหกตาดูมั่งไหมเนี่ย ขัดคนกำลังแดกข้าวมันบาปนะ รู้ป่ะ

 

“อ้าว รุ่นน้องชานยอลหรอกเหรอ แล้วมันไปไหนซะล่ะ อย่างนี้ก็เหงาแย่เลย แหม…มันนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ ว่าแต่…”

 

เอ้า สัด ไม่ไป แถมเสือกรู้จักกันอีก แล้วนี่ใครเชิญมึงนั่ง?

 

“ชื่ออะไรจ๊ะ?”

 

ถุย…มุขจีบสาวมึงนี่เห่ยชะมัด เด็กประถมแถวบ้านกูมันยังหลอกถามชื่อเด็กผู้หญิงเนียนกว่ามึงเลยเนี่ย แล้วนี่มานั่งเบียดกูกันทำไมวะ อย่ามาสีกู อี๋!

 

“คือ…”

 

“ว่าไงจ๊ะ ชื่ออะไร…ว่าแต่เมื่อกี้ทานอะไรอยู่จ๊ะ มีติดแก้มด้วย อยู่เฉยๆ นะจ๊ะ เดี๋ยวพี่เอาออกให้”

 

โอ้ย ไอ้สัด! นี่เจอกันในสภาพปกตินะ กูยันยอดหน้ามึงไปตั้งแต่มึงถามชื่อกูละ แม่งจะยื่นหน้ามาหาพ่อมึงเหรอ แล้วนี่มึงมางานกลางคืน ทำไมไม่รู้จักโกนหนวดหรือแต่งให้มันเรียบร้อยกว่านี้ แหวะ มึงเมาใช่มะ มีกลิ่นเหล้าด้วย กูจะอ้วก จะลุกหนีไอ้เวรข้างหลังนี่ก็จับแขนกูทำไม

 

อ้าก…กูกระทืบพวกแม่งตอนนี้เลยได้ไหม ไอ้เชี่ยปาร์คชานยอลแม่งอยู่ไหนวะ!

 

“ปะ…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษนะครับ กรุณาปล่อยแขนแฟนของผมด้วย”

 

 

 

 

 

 

โถ๊ะ! ไอ้พระเอกขี่ม้าขาวกว่าจะถ่อมาได้ กูจะมีผัวพร้อมกันทีเดียวสี่คนแล้วเนี่ย สัด!

 

“ชานยอล”

 

รีบสะบัดแขนไอ้สองตัวที่ดึงแขนไว้ไปหลบหลังคนมาใหม่ แม่ง…รีบเกิน ลืมเหยียบตีนพวกแม่งเลย ไม่เป็นไรวะ ไว้หลอกถามชื่อแซ่พวกแม่งทีหลังก็ได้ เดี๋ยวหลังจากนี้โดนตีนเบอร์ 43 แน่มึง

 

ไม่ได้ป๊อดนะ แต่เป็นกุลสตรีไง

 

ก็ปล่อยให้คนรู้จักกันเขาเคลียร์กันไป ไอ้คนไม่รู้จักแบบเราก็ยืนสงบเสงี่ยมเจี๊ยมเจี่ยมอยู่หลังชาวบ้านเขาแบบนี้แหล่ะดีที่สุดละ

 

“อ่ะ…”

 

ยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อทำหน้าสะเหล่ออยู่ดีๆ ก็ถูกไอ้เวรที่ยึดเป็นเกาะกำบังพวกหน้าหม้อกระชากแขนให้เดินตามออกไปนอกงานซะอย่างนั้น แถมแม่งไม่ฟังเล้ย! ว่าส้นสูงกูจะหักอยู่ละ ถึงมันจะแค่สองนิ้วนิดๆ แต่กูเพิ่งเคยใส่วันนี้!

 

“ปล่อยนะเว้ย! เจ็บ!”

 

พอพ้นฝูงชนมาหน่อยเลยกล้าปากดี เสียงดัง แถมสะบัดมือมันทิ้งไง

 

“พูดจาไม่น่ารักเลยนะคะ”

 

“อย่ามาค๊งคะ ฟังแล้วแสลงรูหู”

 

“พี่เคยพูดไม่เพราะกับเราเหรอคะ?”

 

พอได้ยินแบบนั้นก็เลยเผลอทำหน้าบูดใส่ แล้วก็เดินหนีแม่งมาเลย ไม่ต้องรักสงรักษามันละมารยาทกุลสตรีคิมอินฮยอง ฟังแล้วอารมณ์เสีย

 

เออ! กูมันมารยาททราม พูดจาไม่เพราะ ไม่ทำตัวสมเป็นกุลสตรีดียี่สิบสี่ชั่วโมง! แล้วไงวะ!? ก็กูไม่ใช่ผู้หญิงอ่ะ เป็นผู้ชายอ่ะ เป็นผู้ชาย แม่ง…ทำไมต้องเรียบร้อย พูดจาคะขาวะ แม่งๆๆๆๆๆๆ

 

“โอ๊ย!”

 

เอ้า! โง่อีกกู เดินชนต้นไม้…ควายเอ๊ย!

 

คลำลูกมะนาวที่ปูดขึ้นมาตรงหน้าม้าป้อยๆ แล้วก็น้ำตาแทบเล็ด ลูกแม่งขายได้หลายตังเลยนะเนี่ย…แต่เดี๋ยวอายไลน์เนอร์กับมาสคาร่าเลอะ ฮึบไว้!

 

แล้วไอ้คนที่นอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้วยังมายืนขำใส่กันอีก ตลกมากป่ะ ตลกมากป่ะ! ถ้าตลกมาก เชิญมึงขำไปเลย กูจะกลับบ้านแล้ว แม่ง! นิสัย!

 

“จะไปไหน เจ็บไหมล่ะนั่น ขอพี่ดูหน่อย”

 

โหย…นี่ไม่ได้อยากจะหยุดนะบอกก่อน นี่หมุนตัวแล้ว หันหลังให้แล้ว เตรียมเดินหนีแล้วด้วย แต่แม่งดึงแขนไว้เหอะ ก็เลยต้องหมุนกลับมาให้มันเปิดเหม่งดูรอยปูดจากต้นไม้เลย

 

แล้วนี่จะเป่าทำไม ไม่ใช่เด็กสามขวบนะ…ไอ้บ้านี่นิ

 

“เดี๋ยวกลับบ้านไปทายาแล้วกันนะคะ”

 

แล้วทำไมต้องฉวยโอกาสจุ๊บเหม่งวะ เดี๋ยวเตะแม่งเลยนิ…

 

แต่ก็ไม่ได้ทำหรอกนะ ทำไม่ได้…ไงดีล่ะ โดนกอดอยู่ไง จะดิ้นหนีก็ไม่ได้ แม่งกอดซะแน่นเลย แถมเอาคางมาเกยบ่าอีกต่างหาก ก็บอกแล้วไงว่าไม่ชอบขี้หน้าปาร์คชานยอล แม่งชอบทำตัวแบบนี้อยู่เรื่อย โคตรแย่ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

 

“เมื่อกี้…”

 

เอาละไง…แม่งเริ่มละ

 

 

 

 

 

 

“เมื่อกี้เพื่อนพี่มันแตะตรงไหนบ้างคะ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยะ..พี่ ..ชานยอล…อย่า”

 

“ชู่ว เดี๋ยวมีคนเดินผ่านมานะคะ”

 

แทบจะไม่ต้องกลั้นเสียงตัวเองสักนิด เพราะฝ่ายที่ปรามไม่ให้ส่งเสียงออกมาก้มลงจูบปิดปากไม่ให้มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา แต่การกระทำของชานยอลกับตรงกันข้ามเสียจนจงอินอยากจะร้องไห้ออกมาให้มันรู้แล้วรู้รอด ความรู้สึกที่ค่อยๆ แทรกเข้ามา เหมือนจะอ่อนโยนและไม่รีบร้อนอะไร แต่มันไม่ใช่เลยสักนิด

 

ทั้งจูบที่บังคับเอาไป ทั้งข้อมือที่ถูกล็อกตรึงเอาไว้กับต้นไม้ นี่มันบ้าบอคอแตกที่สุด

 

แค่ชุดนี่มันก็ชวนอึดอัดจะแย่ แล้วยังจะมาทำอะไรแบบนี้

 

ทั้งร้อน ทั้งอึดอัด เจ็บหลัง ปากช้ำไปหมดแล้ว แถมผมก็คงยุ่งไปหมด ให้ตายเหอะ…สภาพนี้มันแย่เสียยิ่งกว่าแต่งองค์ทรงเครื่องออกจะบ้านเต็มยศเสียอีก

 

“คราวหลังพี่ไม่ให้คุยกับคนอื่นแบบนี้อีกนะคะ”

 

“อ…อือ อ..อ๊ะ”

 

“เข้าใจไหมคะ?”

 

“ขะ…เข้าใจแล้ว อึก”

 

“พี่หวงเรารู้ไหม? จงอินเป็นของพี่นะคะ”

 

บ้าเอ๊ย…หวงแล้วปล่อยให้เดินไปคนเดียวทำไมล่ะวะ ทำไมไม่ทิ้งยัยผู้หญิงคนนั้นแล้วตามมา! โอย ไว้เสร็จก่อนเหอะ จะด่าให้ แต่ตอนนี้ช่างมันก่อน แค่แรงจะเกาะบ่าคนตรงหน้ายังแทบไม่มีเลย ให้ตายสิ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“บ้าเอ๊ย! ใช้อะไรคิดวะ ดูดิ๊ สภาพนี้กลับเข้างานได้ที่ไหน แล้วถ้าเสื้อแหกนะ ฉันจะให้พี่อินฮยองมาแหกอกนาย”

 

เสียงสรรเสริญเยินยอของที่กำลังพยายามสำรวจสภาพเสียหายของเสื้อผ้า ทรงผมของตัวเองเป็นการใหญ่ ปากก็บ่นหงุดหงิดว่าทำไมแถวนี้ไม่มีกระจก จนคนที่ยืนแต่งตัวใหม่อยู่ข้างๆ อดขำออกมาไม่ได้ ชานยอลเดินเข้าไปโอบเอวคนที่กำลังหันรีหันขวางทำอะไรให้วุ่นวายไปหมดให้อยู่นิ่งๆ แล้วจัดแจงปัดเส้นผมที่ปรกหน้าปรกตาออกให้

 

“พี่ก็ไม่ได้จะบังคับให้เรากลับเข้าไปเสียหน่อย กลับกันเลยดีกว่าค่ะ เราคงเหนื่อยแล้ว”

 

จงอินหันไปมองอีกฝ่ายที่ยิ้มบางเสียจนน่าระแวง…ไอ้บุคลิกแบบนี้มันก็เป็นปกติหรอก แต่ที่มันไม่ปกติเท่าไรก็เพราะว่าสถานการณ์มันไม่น่าไว้วางใจไง มันแบบ…ยังไงวะ คือ มันไม่น่าไว้วางใจอ่ะ

 

“ก…กลับบ้านนะ”

 

“ค่ะ…กลับบ้าน เดี๋ยวพี่ส่งให้ถึงห้องเลย” พออีกฝ่ายยิ้มรับคำเป็นมั่นเหมาะ จงอินก็เลยพยักหน้าเออออไปตามเรื่อง ปล่อยให้ชานยอลช่วยพยุงไปขึ้นรถโดยไม่อิดออด

 

สภาพนี้เดินเองชาตินี้คงได้กลับบ้านหรอกนะ

 

จงอินก็คิดนู่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย ทำลายความเงียบที่มันอาจจะทำให้ฟุ้งซ่านได้ง่ายๆ และแน่นอนว่าไม่ได้สังเกตรอยยิ้มประหลาดกับคำพูดเบาๆ ต่อท้ายประโยคของปาร์คชานยอลที่กำลังจะพาให้คิมจงอินเพิ่มคำว่าซวยคำที่ห้าของวันเข้าไปด้วย

 

 

 

 

ส่งถึงห้องของพี่ ที่บ้านของพี่นะคะ…

 

*

 

FIN

 

Talk: …ไอ้ตรงนั้นมันเกี่ยวอะไร? อืม จริงๆ นี่คือประเด็นหลักของเราเลยนะ พี่ชยอลจับนีนี่ถลกกระโปรง 555555555 แต่ตอนนี้เขียนฟิค NC ไม่ออก…จริงๆ orz ไม่ค่อยสบายด้วย รวมสมาธิหนักๆ ไม่ได้ ที่จงอินด่ากราดขนาดนี้ คือหงุดหงิดที่ไม่สบายค่ะ 5555 ไว้เจอกันเมื่อพร้อมมมมมมมมมมมมม เอาไว้รีไรท์ใหม่ XD

 

ต่อไปน้องนีนี่ปอฉองหรือฮีทดี? 555

Advertisements

8 thoughts on “[SF] My Lady (CHAN x KAI)

  1. ลลต.

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตะไมนีน่าน่ารักยังเงร้
    ไม่คิดว่าจะปั่นทันด้วยง่ะ โง้ยยยยยยยยยย ตลกเหอะเธอ
    นึกภาพนีนี่ใส่กระโปรงบานเป็นสุ่ม หน้ายุ่งๆ คิ้วขมวดกันล่ะก็แบบทำปาก…*น่ากัด*
    ฮือออออออออออออออออ ไอ้พี่ชานยอลคนบ้าทำร้ายน้องจงอินมาค่ะจุดนี้
    เดี๋ยวฉันมานะ ชา…ที่รัก” >>>>>>> ตล๊กกกกกกกกกกกกกกกกก
    จงอินแม่งตลกมากค่ะ ตลกจริงๆ ตลกจากอินเนอร์ อีเด็กบ้า 5555
    ชอบตอนกำลังจะยัดล่ะมีคนมาขัด ตอนที่ทำได้แค่ด่าในใจเพราะนาง(?)แอ๊บสวยอยู่
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยย จะเป็นบ้า 5555555555555555555555

    กูจะมีผัวพร้อมกันทีเดียวสี่คนแล้วเนี่ย สัด!
    นี่อ่านไปล่ะนึกภาพนีนี่เป็นลำยอง #ไม่ใช่แล้วว้อย ;___;
    ตลก ทำไมมันตลกทุกคำและทุกบรรทัด 555555555555
    ทำไมเป็นคนตลกยังงี้ แล้วแบบอีพี่ชานยอลลลลลลลลลลลล อีห่า
    นี่เวิร์ดเพลสมันมีระบบเซนเซอร์คำไหมคะ โฮวววว ไม่รู้คือหนูพ่นอีห่ามาแล้ว
    ทำไมชานยอลต้องคะขา คืออีบ้า นี่เขินแทนจงอินล่ะ ล่ะนึกหน้าคนน้องที่อึ้งๆเขินง่ะ
    แล้วนี่ก็แบบบบบบบบบบบบบบบ “เมื่อกี้เพื่อนพี่มันแตะตรงไหนบ้างคะ?”
    แม่จ๋าาาาาาาาาาาาาาาาา วิญญาณหนูได้ลอยไปสู่สรวงสรรค์เรียบร้อยแล้ว
    คือจิบ้าาาาาาาาาาาาาา T_______T โฮวววววววววววววววววววว
    ล่ะมาจงมาจูบอัลไลอีพี่ชานยอลคนบร้าาาาาาาาาาาาาาา

    สรุปคือพี่ชานยอลก็เอาเปรียบน้องอยู่ดี
    แง๊ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จะร้องไห้ฟินตายมากค่ะ เก็บศพพี่ด้วยค่ะ
    เดี๋ยวเทาเล่ยมันจะมาค่ะ ฮิฮิ อนาถจังค่ะไรเตอรืแต่งฟิคแลกกันอ่านเนี่ย

    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักจ๊ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

  2. บัวเผื่อน

    กรี๊ดดดดดด เจอฟิคชานไคถูกจริต นีนี่ทำไมน่ารัก
    แงงงงงง

    ทำไมฟิคตลกแต่โคตรชานไคเลย ฮื่ออออออ
    พี่ชานงาบน้องไปแล้วใช่ม้ายยยยย มีจัดเสื้อผ้งเสื้อผ้า แหมะ เดินเองไม่ได้ นี่สอยคากระโปรงเลยง่อ กรี๊ดดดดดดด ขอดูค่ะขออออออ #หืมมมมม

    พี่ชานพูดคะขา อยากจิคราย ขอถีบด้วยความรัก ทำไมแลดูตอแหล๊ตอแหล ฮื่อออ
    จงอินดูร้ายแบบเด็ก ๆ ปากดีมากข่าาาาา คิดในใจได้สะบึมละเกิน นี่การกระทำจริงไม่ถึงเสี้ยว ง๊อยยย น่ารักกกกก

    ชอบ (แม่ว่างั้น) ชอบฉากกินไส้กรอก โถ๊ะ นีนี่กุลสตรี

    นีนี่ดูจะร้ายแต่อ่อนได้อีก อ่อนทั้งตัวมั้ย ไม่น่าจะใช่ พี่ชานคงช่วยไม่ให้อ่อนได้ แงงงงงงงง
    เอาฉากนั้นมานะ! ฮาาาาา (ล้อเล่นนะคะ แต่ถ้าได้อ่านจริงก็โอเค๊!!)

    ชอบจงอินบุคลิคแบบนี้ น่ารักมากกกกกกก

    วาจา(ในใจ)นี่แบบ เชี่ย!! ปากหมาจังเลยน้องสาววววว
    ทุกสิ่งที่นีนี่คิดในใจ โคตรตลก
    เรากลัวนีนี่มีผัวทีเดียวสี่คนเหมือนกัน อีพี่ชานแม่งม้าแก่เล่อะ มาช้าเฟร่อออออ
    อิน้องนีนี่ปากดีแต่ต่อกรกับใครไม่ได้เลย ห่วงกิน โถ๊ะ

    ชอบตอนที่บอกว่าลืมเหยียบตีน 5555 คือตลกมากกกก

    นี่นั่งอ่านไปหัวเราะไป บันเทิงสุด

    อ่าา ลืมชมน้องนีนี่ของพี่ชานขา ว่า ใส่ส้นสูงครั้งแรกก็เริ่ดค่าาาาาา

    วอนขอให้มีนีนี่เล่นตัวในห้องพี่ชานด้วยเถิด 5555

  3. pecopoco

    นีนี่ปอฉองงงงงงง ไร่สตรอเบอร์รี่ XD ความจริงเรื่องไหนก็ได้ค่า พี่แต่งสนุกทุกเรื่องเลย!!! ชอบมากกก แง

  4. พตว.สวยมาก

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    นนนน. โอ๊ยยย ว๊อยยย กรี๊ดดด น่าย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    นีนี่น่ารักกกกกกกกกก แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    เป็นเด็กที่น่ารักโดยชาติกำเนิดมาก นี่จะพิมพ์อะไรลงไปนิ้วก็รัวแต่คำว่า น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ฮืออออออออ หนึ่งบวกหนึ่งน่ารักป้ะ(?) ฮอลลลลลลลลล
    คืออยากอัดกล้องรีแอคชั่นวิดีโอของตัวเองตอนอ่านฟิคนนนน.ทุกเรื่องลงยูทูปมาก
    คือแบบบ ฮืออออออออ *ทุ่มตัวเองใส่ผนังห้อง*

    *ทึ้งหัว*

    ค่ะ นีนี่เป็นผู้ชาย แมนแสนแมนล้าน แต่จะต้องไม่ร้องไห้เพราะเดี๋ยวอายไลน์เนอร์เลอะ
    าหฟก่ดาห่กวาสด่ไวสำด่วสหก่วดฟาส่หฟกาด่วหกาดว
    โคตรจะแมนข่ะลู๊กกกกกกกกก ถถถถถถถถถถถถถถถถ
    น่าเอ็นดูกว่านี้ก็เด็กทารกแรกเกิดแล้ว หงิงงงงงงงงงงงงงงงงงง

    ละอิพี่ชานนี่ยังไงงงงงงง สรุปยังไงงงง สรุปคือรอเคลมจงอินอยู่แล้วใช่มะ ตอบบบบ
    จริงๆแกแค่อยากเห็นนีนี่ใส่โปรงละเอาพี่อินฮยองมาอ้างก็บอกมา
    บอกมาาาา *เอาบันไดพาดแล้วปีนไปเขย่าคอ*

    ไม่ทนมาก จงอินคนแมนที่โดนไปจูบเดียวถึงกับเดินไม่เป็น แมนมากลูก
    แมนจนแม่น้ำตาไหล T^T แงงงงง
    คือแกร๊ เดี๊ยนมิรู้จะเม้นอะไรอีก คือเข้าใจหนูนะว่ามันฟินจนไม่รู้จะพูดอะไรนอกจากด่ฟหกาด่วาฟหกด
    หกด่าฟหก่ดาวสไๆนำรด่าหกฟด่วาสหก่ดสาหก่ดวาหก่ดฟว่หกด
    *สาดอีโมโคนี่เป็นบ้าในไลน์ใส่*

    เอาอีกนะ แต่งมาอีก
    นนนนต้องรีไรท์นะคะ ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    *ปูเสื่อรอหน้าบ้าน*

    T////////////////////T

  5. พตวคนสายตาสั้น

    มาอ่านใหม่ ไึีหนกดนยดนกนหนกยดบเบเบเบดดบจกจกดจบดบดบเำๆหดปิาวยบลงง่้

    รี๊เพลยยยยย์ รีเพลย์ รีเพลลลลลยยยยยยย์

    ฮืออออออออออออ สอบตกวิชาอ่านจับใจความมมมมทำไมพตวเป็นคนงี้ แงงงงงงงงงง ;///////;

    //อ่านวนอีกสามรอบ

  6. จงอินคะ คะ คะ คะคะ คะ คะ คะพ่อง #ทดลองเป็นจงอิน
    ตลกจงอินไม่ไหวแล้ว โอยยยยย เอ็นดูและสงสารน้องมาก นึกสภาพจงอินใส่ส้นสูงแล้วสงสารรองเท้าส้นสูงนั้นละเกิน 555555555555
    ในขณะที่ชานยอลคะขาจ๊ะจ๋าตลอด จงอินคือสุภาพนับคำได้(หรือไม่สุภาพเลยทั้งเรื่อง555555)
    ทำดีมากค่ะลูก กับอีพี่ชานยอลไม่ต้องไปสุภาพคีฟลุคอะไรหรอกค่ะลูก ดีแล้วค่ะจงอิน ทำแบนี้แม่ปลื้มค่ะ
    จงอินหยาบคายแต่ไม่ลงไม่ลงมือนะ พอพี่เค้าแตะนิดแต่หน่อยทำไมไม่สู้ล่ะ หื้มมมม คนเก่ง > <
    ชอบวิธีตะล่อมจ้องของชานยอล โอยยยย สุภาพหวังผลนี่หว่าปาร์ค 55555555

    เป็นฟิคฮาโลวีนที่เด็ดที่สุดตั้งแต่อ่านมา! เด็ดตรงจงอินนี่แหละ น้องตลกอย่างมีสไตล์เป็นของตัวเอง ขอให้ทำต่อไป และขอเดินทางกลับบ้าน(ที่แท้จริง)โดยสวัสดิภาพครบสามสิบสอง อย่าให้พี่ชานทำอะไรเราให้บุบสลายไประหว่างทาง
    เราชอบชานไคแบบนี้มากเลยยย ขอบคุณที่แต่งชานไคนะคะ จะรออ่านเรื่อยๆน้า :3

  7. เราชอบไรท์แต่งฟิคแนวนี้มากเลย ? เอ๊ะ ยังไง ๆ 5555555555
    แบบ ให้พี่ชานพูดค่ะ ขากับนีนี่อ่ะ งื้อออ แล้วน้องนีนี่ก็เหวี่ยงๆอ่ะ งื้ออ ชอบบบ -//-
    เขินอ่ะ พูดเลย กรี้ดดดดดดดดดดดดด -////-

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s