[SF] Put The Ring On It (C.A.P x L.Joe)

Standard

Title: Put the Ring on It
Author: Nina*
Paring: Minsoo & Byunghun
Rating: PG
Author’s note: แซงอิลชุกคาฮัมนีดา~ ♥

 

*

 

จะมีอะไรสุขไปกว่าการที่ไม่ต้องทำงานในวันธรรมดาที่ผู้คนต้องตื่นแต่เช้าออกไปทำงานกันนะ

 

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยใจกลางเมืองค่อนข้างเงียบสงบ สมกับที่เป็นช่วงสายของวันพุธ แถมยังเป็นวันพุธที่อยู่ในช่วงปลายมิดเทอมเสียด้วย เพราะฉะนั้นร้านกาแฟร้านโปรดที่ปกติจะมีคนนั่งกันเต็มไปหมดถึงได้เหลือที่นั่งมากมายให้เขาได้เลือกจับจอง สั่งกาแฟหอมๆ สักแก้วมาตั้งคู่กับช็อกโกแลตมัฟฟิน พร้อมกับนั่งพิมพ์งานจากคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กไปด้วย เล่นอินเทอร์เน็ตไปด้วย มองนั่นมองนี่บ้าง เรื่อยเปื่อยสุดๆ แต่ทั้งหมดนี่มันก็ทำให้เขาอารมณ์ดีเอามากๆ

 

เพราะมันคือวันหยุด…

 

งานที่เอามาพิมพ์ก็ไม่ใช่งานเร่งด่วนที่ต้องใช้สมาธิอะไร เพราะช่วงนี้เขาได้พักไปเลยหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ หลังจากปิดโปรเจ็คใหญ่ไปได้ ไอ้งานตรงหน้ามันก็แค่งานจุกจิกหยุมหยิมที่ดองเอาไว้ ไม่ใช่งานรีบอะไร ทำไป เล่นเกมไปก็ยังได้

 

หลังจากกาแฟแก้วแรกหมดไปแล้ว เขาก็ยังนึกอยากดื่มอะไรอยู่อีก ก็เลยเดินไปสั่งช็อกโกแลตเย็นเพิ่มอีกแก้ว เพราะไม่นึกอยากอัดคาเฟอีนเข้าไปในร่างกายเพิ่มอีกตอนนี้ ระหว่างทางที่เดินกลับไปที่โต๊ะ เขาก็เหลือบไปเห็นเคาน์เตอร์วางของกระจุกกระจิกอย่างพวกเครื่องประดับ สมุดโน้ต หรือเทปพลาสติกที่มีลวดลายอย่างที่บรรดาแม่สาวๆ ที่ออฟฟิศนิยมชมชอบกันเหลือเกิน

 

ถ้าเป็นตามปกติแล้ว เขาก็คงเดินผ่านมันไป เพราะมันไม่ใช่สไตล์ของเขาสักเท่าไหร่ แต่อาจเป็นเพราะเพิ่งนึกได้ล่ะมั้ง ว่านี่มันใกล้ ‘วันสำคัญ’ แล้ว อีกอย่างของบนเคาน์เตอร์ก็ดูเหมาะกับ ‘คนสำคัญ’ คนนั้นเสียด้วย เขาก็เลยได้หยุดมองมัน แทนที่จะเดินเลยไป

 

แหวน ต่างหู กำไล สร้อย หน้าตาหวานแหวว พร้อมกับสีสันพาสเทลช่างขัดกับบุคลิกของเขาที่กำลังยืนมองอย่างสุดขั้ว แต่พอนึกถึงหน้าคนที่ชอบยิ้มตาหยี พร้อมกับประโยคน่าหมั่นไส้ จนน่าเฉดหัวทิ้งแรงๆ อย่าง ‘ก็สีชมพูมันเหมาะกับผม’ แล้ว ก็ทำเป็นไม่สนใจเขาจำนวนน้อยนิดที่อยู่แถวนั้น แล้วตั้งหน้าตั้งตาพิจารณาเครื่องประดับบนเคาน์เตอร์ต่อไป

 

บรรดาข้าวของบนเคาน์เตอร์ถูกจัดแยกประเภทตามลักษณะการใช้สอย พร้อมกับราคากำกับทุกประเภท ทุกประเภทก็มีราคาแตกต่างกันไป ที่สะดุดตาเขาที่สุดก็คงเป็นแหวนหน้าตาเรียบๆ แต่ดูสวยสะดุดตาจนต้องหยิบขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ขนาดของแหวนก็ดูจะเป็นไซส์ผู้หญิง แต่พอกะขนาดนิ้วมือของอีกฝ่ายจากในความทรงจำแล้ว ก็น่าจะพอใส่ได้อยู่ แค่ต้องลุ้นเอาว่าอย่างน้อยก็น่าจะยัดเข้าไปในนิ้วก้อยได้ล่ะนะ

 

ราคาของมันก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไรมาก ซ้ำยังราคาเบาเกินไปสำหรับ ‘วันสำคัญ’ เสียด้วยซ้ำ แต่เขาชอบดีไซน์ของมันมากจริงๆ เมื่อนึกถึงรสนิยมของอีกคนที่ชอบอะไรแบบนี้เสียเหลือเกิน (แล้วก็ชอบมาบ่นว่าทำไมทุกคนต้องชมว่าตัวเองน่ะน่ารัก ทำไมไม่ชมว่าหล่อ…)

 

ความจริงก็อยากจะหาอะไรพิเศษกว่านี้หน่อย แต่แหวนวงนี้ก็ติดใจไม่ใช่น้อย เอายังไงดีล่ะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษนะครับ แหวนวงนี้…”

 

*

 

“…?”

 

หน้าตาเหรอหราแบบลูกหมาตกใจ ทั้งๆ ที่ยังคาบหลอดพลาสติกคาไว้ในปาก ตาก็มีอยู่แค่นั้น จะพยายามเบิ่งให้มันได้อะไรขึ้นมานักหนานะ? แล้วต่อให้ทำตาโตไปกว่านี้ ไอ้ของที่ส่งให้มันก็ไม่ใหญ่ไปกว่านี้หรอกนะ

 

“จ้องอะไรนักหนา ถ้าไม่เอาจะได้เก็บ”

 

“เฮ้ย!”

 

มือขาวของอีกคนรีบยื่นมาตะครุบกล่องแหวนที่เขาเป็นคนยื่นส่งให้ทันที แหวนทองถูกดึงออกมาจากกล่อง พร้อมกับที่ดวงตาเรียวเล็กก็พลิกไปมาเพื่อพิจารณาด้วยความถูกอกถูกใจ ทำเอาคนเลือกของขวัญวันเกิดค่อยโล่งอกขึ้นมานิดๆ แต่ก็รีบเก็กหน้าขรึมเมื่ออีกฝ่ายช้อนตากลับขึ้นมามอง

 

“แพงเปล่า?”

 

…ดูมันถาม มันน่าเอากาแฟร้อนๆ ราดหัวไหมเนี่ย?

 

“สิบสองล้าน”

 

“เวอร์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

“เออ…รู้ก็ดี ไม่หลอกง่ายเหมือนหน้าตานี่” เขาหัวเราะ เมื่ออีกฝ่ายทำหน้างอใส่คำพูดของเขา แต่สักพักก็หันไปก้มหน้าก้มตาใส่ใจอยู่กับเครื่องประดับชิ้นใหม่ที่ส่องประกายวาววับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย

 

“ว่าแต่พี่รู้ไซส์นิ้วผมได้ไงอ่ะ? นี่ใส่ได้อยู่นิ้วเดียวด้วยนะเนี่ย”

 

เหมือนอีกฝ่ายจะพูดกับตัวเองด้วยซ้ำ เพราะระหว่างที่พูดก็ไม่ได้เงยหน้ามามองเขาสักนิด แถมยังพลิกมือไปพลิกมือมาอย่างกับเด็กเห่อของใหม่ แต่ถามว่าเขาโกรธไหม? ก็ไม่นี่…ซื้อของมาแล้วเจ้าตัวถูกใจก็มีแต่ปลื้มล่ะนะ มิเสียแรงที่วันนั้นเอ่ยปากถามเจ้าของร้านกาแฟว่าแหวนวงนั้นที่ร้านทำเองหรือว่ารับมาขาย

 

โชคดีที่คำตอบเป็นอย่างแรก เขาก็เลยขอให้ทางร้านทำแหวนอีกวงขึ้นมาใหม่ โดยดีไซน์ก็เอาคล้ายๆ กัน แต่ปรับแก้นิดหน่อย พร้อมกับเปลี่ยนวัสดุของแหวนเป็นอย่างอื่น พอนึกถึงราคาที่ต้องจ่ายไปแล้วนั้น ความจริง ‘สิบสองล้าน’ ก็ไม่ห่างไกลเท่าไหร่ แค่ปรับลดลงมาหน่อยเท่านั้นเอง ส่วนแหวนวงที่เป็นต้นฉบับเขาก็ขอซื้อมาในราคาจริง แต่ขอให้ที่ร้านดัดแปลงเป็นสร้อยคอ เปลี่ยนให้สไตล์มันหวานน้อยลงมา แล้วตอนนี้มันก็อยู่บนคอของเขานี่ล่ะ

 

“ชอบหรือเปล่า?” เขายิ้ม

 

“ชอบครับ…………เอ่อ…ขอบคุณนะครับ”

 

ความจริงตัวเงินที่เสียไป เขาก็ไม่นึกเสียดายอะไรอยู่แล้ว ยิ่งพอได้มาเห็นยิ้มหวานๆ ระคนเขินอายที่ต้องพูดอะไรที่ไม่คุ้นปากแบบนี้แล้ว เขาก็ยิ่งปลื้มจนต้องยกแก้วกาแฟขึ้นมาซ่อนรอยยิ้ม แสร้งว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดธรรมดาๆ ที่ไม่ค่อยหลุดออกมาจากปากเจ้าของวันเกิดวันนี้สักเท่าไร

 

“อืม ไม่เป็นไร”

 

“แต่พี่ยังไม่ตอบคำถามผมเลยนะ ตกลงรู้ได้ไง แอบมาวัดตอนไหนเนี่ย”

 

เขาหัวเราะ แก้วเซรามิกสีขาวถูกวางกลับลงไปบนโต๊ะ ก่อนที่มือข้างเดียวกันจะยื่นไปคว้ามือเล็กข้างที่มีแหวนวงเล็กประดับอยู่ขึ้นมา ริมฝีปากบางกดลงบนปลายนิ้วนาง พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ใจเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมานอกอก

 

“ก็พี่จับของพี่อยู่ทุกวัน ทำไมพี่จะไม่รู้ล่ะครับ บยองฮอน”

 

บยองฮอนชักมือกลับทันควัน ซ้ำยังเบือนหน้าหนี มือเล็กข้างหน้าปิดบังใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดแทบไม่มิด ก็หน้าแดงลามไปทั้งคอ ทั้งหูเลยนี่นา

 

“สุขสันต์วันเกิดนะครับ ที่รัก…”

 

*

 

FIN

Advertisements

One thought on “[SF] Put The Ring On It (C.A.P x L.Joe)

  1. Little_seal

    ขอกรี๊ดก่อน อิพี่บัง คืออะไร? T/////////T โอ๊ย เขินอะ ฮืออออออออ
    ทำไมหล่อ ทำไมโรแมนติก ทำไมปากหวาน ทำไมๆๆๆๆๆๆๆ *กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง*
    ไม่เกรียนอะ แต่หล่อมากเว่อร์ ที่รักคือระ? โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆ
    คือเขินง่ะ ไม่ไหวแล้ว ตัวจะระเบิด ไม่ค่อยเห็นเรียกชื่อน้อง พอเรียกทีแบบจะตาย ไม่ไหวนะ T^T
    ฟินมากมหาศาลล้านแปด พี่จับอะไรของพี่อยู่ทุกวันคะ? ฮือออออออออ
    ขอบคุณนีน่านิมกับฟิคผินสี่สิบแปดริกเตอร์ค่ะ ขอตัวไประเบิดตัวเองก่อนนะคะ TT’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s