[SF] Cold (CHAN x KAI)

Standard

Title: Cold
Author: Nina*
Paring: Chanyeol x Jongin
Rating: PG-13
Author’s note: เพราะ…อากาศมันหนาววววว

 

*

 

6 องศา…

 

แม่ง…พ่องตัย ฉิบหาย หนาวสัดหมา หนาวสุดลิ่มทิ่มประตู หนาวทะลุกรวยไต หนาวจนขนตูดลุกแล้วแม่งเอ๊ย เช้าวันเสาร์ แถมอากาศหนาวสุดหูรูดขนาดนี้กูควรได้ขดตัวอยู่ในผ้าห่มนุ่มนิ่ม มีมงกู จังกู จังอา นอนแทะหัวอยู่บนเตียงสิวะ ทำไมกูจะต้องออกมาเดินท้าลมหนาวแบบนี้ด้วย กูอยากจะกรี๊ดเป็นภาษารัสเซีย!

 

*เคี้ยวผ้าพันคอ*

 

“ไอ้เหี้ย! หนาวโว้ย!”

 

บรรดาหัวดำ หัวทอง หัวแดง หัวเขียว หัวน้ำเงินที่นั่งกันหน้าสลอนอยู่ในห้องพร้อมใจกันหันพรึ่บมาตามเสียงสบถหยาบคายของหนุ่มน้อยร่างไม่เล็ก แต่ท่าทางเก๋าตีนอย่าบอกใคร แน่นอน ว่าไอ้บรรดาหัวสีๆ ทั้งหลายไม่ได้สนใจการปรากฏตัวแบบหรูหรา ฟู่ฟ่า อัลคาซ่าของ คิมจงอิน แม้แต่นิด (เพราะความหยาบคายของมันเป็นเรื่องปกติ) แต่ที่พร้อมใจกันหันมาทำหน้าประนามและส่งสายตาหยามเหยียดก็เพราะว่ามันดันเปิดประตูอ้าซ่าชนิดที่ว่าถ้าเป็นการ์ตูนสัญชาติอาทิตย์อุทัยแล้วล่ะก็คงจะมีซาวด์เอฟเฟคขึ้นมาว่า ‘ผ่าง’

 

“ไอ้สัดหนาว!”

 

“ปิดประตูเลย ฟวย”

 

“เปิดประตูทิ้งไว้หาพ่อมึงเหรอ ไอ้เม็ดสำลี!”

 

กูอยากจะโค้งคารวะให้กับคำสรรเสริญเยินยอจากอีพวกเพื่อนบังเกิดเกล้าแต่ละคนที่ทักทายกันในเช้าวันเสาร์เฮงซวยนี่จริงๆ

 

“- – -” เอ่ยปากแจกของลับพร้อมกับยิ้มหวานปานออเดรย์ แฮปเบิร์นให้กับเพื่อนทุกคนที่พร้อมใจกับหลบกระเป๋าเป้ใบโตที่คนมาใหม่เหวี่ยงมาใส่

 

เสียงบ่นกระปอดกระแปดของจงอินดังไม่หยุดหย่อน ในขณะที่เพื่อนๆ ก็พยักหน้าหงึกหงัก พลางปั่นงานที่เป็นเหตุให้ต้องมานั่งหนาวตูด หนาวหัวกันอยู่ที่คณะตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ จะไปขัดใจอะไรไอ้คนบ่นมันมากก็ไม่ได้ เพราะงานนี้ต้องให้มันช่วยจริงๆ ถึงขนาดต้องไปแซะไอ้คนขี้เซาระดับโคม่าขึ้นมาจากเตียงให้มันนั่งด่านี่ไง ฮ่วย…

 

“หิวว่ะ…” นั่น บ่นเสร็จ ด่าจนพอใจแล้วก็หิว

 

“จื่อเทาอ่าาาาาาาาาาาาาา”

 

เจ้าของชื่อทำหน้าปวดตับเมื่อได้ยินเสียงแง้วๆ ของคนที่ยังฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ พอหันไปมองเพื่อนอีกสองคน นั่นก็คือ จงแดกับแบคฮยอนที่เงยหน้าขึ้นมาทำหน้าตาเซ็งโลกใส่ แผ่นกระดาษและสารพัดอุปกรณ์ถูกจับยกขึ้นมาโบกๆ ใส่หน้าจงอิน

 

“พวก – กู – ไม่ – ว่าง”

 

“แต่พวกมึงปลุกกูมาทำงาน…วันเสาร์อันมีค่าของกู อุณหภูมิ 6 องศา มีเพื่อนดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน?” แบคฮยอนที่ได้ฟังแล้วแทบจะกรี๊ดใส่ แต่ติดว่าจงแดยกมือห้ามไว้ก่อนด้วยไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกัน (และที่สำคัญงานยังไม่เสร็จ ก็ไม่แน่ว่าถ้างานเสร็จแล้วมันพูดแบบนี้ คิมจงแดคนนี้อาจจะเป็นคนเอาคัตเตอร์แทงพุงไอ้ดำนี่เป็นคนแรกเลยก็ได้)

 

“เออ เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อนก็ได้ แล้วเดี๋ยวถ้าพวกกูปั่นไม่เสร็จทันให้มึงรับช่วงต่อจนกลับบ้านดึกจะมาหาว่ากูใจร้ายไม่ได้นะ สัด” จื่อเทาว่า จงอินเงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานจ๋อย แถมยังทำท่ายียวนกวนประสาทประมาณว่าเรื่องเล็กน้อยว่ะ หนูๆ ผู้อ่อนด๋อยทั้งหลาย ทำเอาแบคฮยอนอยากจะปาก้อนยางลบเพนเทลใส่หน้าแม่งเหลือเกิน

 

“อยากกินซาลาเปา~”

 

“ไอ้สัด ยังจะอยากแดกอะไรยากๆ อีก” จื่อเทาด่าสำทับอีกดอกเมื่อเห็นจงอินลุกขึ้นยืนแล้วทำหน้าลอยหน้าลอยตา เพราะไอ้ ‘ซาลาเปา’ ที่คิมจงอินอยากรับประทานแดกห่าเข้าไปนี่มันต้องไม่ใช่ซาลาเปาไส้หมูสับไข่เค็มหรือว่าแรบบิทครีมนุ่มนิ่มของร้านสะดวกซื้อยี่ห้อเซบึ่นแน่ๆ จงอินมันหมายถึงซาลาเปาเจ้าเด็ดที่ต้องเดินไปถึงย่านหอพักและร้านอาหารของนักศึกษาประจำมหาวิทยาลัยต่างหาก แม่งไกล คนเยอะ คิวยาว งานยิ่งเร่งๆ ห่านี่ยังจะวอนท์ทูแดกอีก แสรด…

 

แล้วถามว่าต้องตามใจมันหรือไง? นี่ก็ต้องถามกลับไปเหมือนกันว่า กูมีทางเลือกไหมล่ะ ถุย น้ำตาจะไหล ขอทิชชู่หน่อย

 

“เออๆ จะไปก็ไป แม่งเอ๊ย ตูดหมึก…” บ่นพึมพำ แต่ปากก็คว้าเอากระเป๋าสตางค์และแน่นอนกุญแจรถจักรยาน

 

ครับ…อ่านไม่ผิด ระดับหวงจื่อเทา ปั่นจักรยานแน่นอน จักรยานแม่บ้านญี่ปุ่นแบบมีตะกร้าและเบาะซ้อนท้ายด้วยนะ! เหยด…นี่ถ้าไม่อายจะบอกด้วยว่าเป็นลายคิตตี้สีชมพูทั้งคัน อ้าว บอกไปแล้วเหรอ งั้นก็บอกให้หมดเลยละกันว่าจริงๆ ตรงหน้าตะกร้าแม่งมีโบว์คิตตี้ผ้ากำมะหยี่ผูกมาให้ด้วย แต่กูกระชากทิ้งไปละ แบบว่าน้องสาวได้มาจากตอนจับฉลากของขวัญปีใหม่ แต่ขาสั้นปั่นไม่ถึงเลยยกให้พี่ชายอ่ะ กะว่าจะได้ปั่นไปมาในมหาวิทยาลัยง่ายๆ ลดโลกร้อนงี้ บอกให้ยกให้คนอื่นหรือขายก็ไม่ยอม แม่งเสือกเป็นสาวกคิตตี้ ตัวเองขี่ไม่ได้ ให้พี่ชายเก็บเอาไว้ก็ยังดี แจ่มแมวสุด ความคิดน้องสาวกู ไม่ได้ฉุกคิดสักนิดว่าแม่งเข้ากับหน้าพี่มึงฉิบหาย น้ำตาจะไหล เอาทิชชู่มาอีกม้วนซิ เร็วๆ เดี๋ยวอายไลน์เนอร์เปรอะ เสียเวลาเช็ด ฮิก…*ซับหางตา*

 

เออ ช่างหัวคิตตี้นั่นเหอะ เอาเป็นว่ามันใช้ปั่นไปหาอะไรแดกได้เป็นพอ ส่วนใครล้อเดี๋ยวพ่อค่อยกลับมายิงทิ้งทีหลังก็ได้ ฮูแคร์!?

 

แต่พอจะสะบัดตูดออกจากโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ ก็เหมือนมีเทพบุตรมาโปรดหวงจื่อเทาจนต้องยิ้มกริ่ม แต่สำหรับอิจงอินมันคงเหมือนมีมารผุดขึ้นมาจากพื้นอ่ะนะ ก็ดูมันสิ ทำหน้าเหมือนอยากจะคายของเก่าอ่ะ นี่ก็ไม่ได้รู้สึกสมน้ำหน้ามันเท่าไรหรอกนะ แค่หย่อนกุญแจอีจักรยานอัปรีย์ เอ้ย คิตตี้กลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแน่นๆ เพราะใส่ของดีไว้แค่นั้นแหล่ะ หุหุ

 

“จะไปไหนกันเหรอครับ น้องจงอิน”

 

อู๊ย…ยิ้มหวานจนขนตูดกูพร้อมใจกันลุกขึ้นทำเคารพท่านผู้นำแทนอิเตี้ยตัวดำที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมเลยครับ

 

“หวัดดีคับ เฮีย” ในฐานะเพื่อนร่วมเชื้อชาติที่ดี และเป็นรุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัยที่น่ารักมาก หวงจื่อเทาก็เลยสามารถยิ้มตอบกลับ ‘เฮีย’ ไปได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจสักนิ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ผิดกับอีดำ (กว่ากู) ข้างๆ นี่มาก บอกเลย หุหุ

 

“สวัสดีครับ ว่าไงครับ น้องจงอินจะไปไหนกันเอ่ย” บร๊ะ…ความจริงไม่ต้องรับคำทักทายกูก็ได้นะ ถ้าจะทำเหมือนกูเป็นอากาศธาตุ วิญญาณล่องลอย ซาก H2O แค่เศษฝุ่นที่ปลิวรวมกันเป็นรูปะรรมขนาดนี้ อี๋ยว์…นี่ก็ไม่อยากบอกเหมือนกันว่าความจริงก็แอบสงสารแกมสมน้ำหน้าอีจงอินมันนิดนึงอ่ะครับ ที่เสือกเกิดมาหน้าตาหล่อคมเข้ม (น้อยกว่ากู) สาวกรี๊ดกันค่อนมหาวิทยาลัย ถึงจะเตี้ยไปหน่อย แต่ก็แดกขนมจีบกันจุกอ่ะตอนปีหนึ่ง แต่ไม่รู้ทำไม๊…พอขึ้นปีสองมาได้ แม่งเสือกมีออร่ามุ้งมิ้งฟิ้งฟั่บเป็นเกล็ดเพชรบนชุดราชินีเอลซ่า อิห่า…มีผู้ชายมาขายขนมจีบให้แม่งบ่อยมากจนกูน้ำตาจะไหลแทน… อ่ะ กูให้ยืมทิชชู่

 

คือ ไม่ใช่ไรนะ ถ้ามาแบบแนว แบ๊ว หวาน หน้าสวย อิจงอินมันก็รับไหวไง แบบว่าเสน่ห์ไม่จำกัดเพศและวัยงี้ แต่นี่เสือกมาแต่แบบ สูง ใหญ่ ใจถึงเทียวไล้เทียวขื่ออยากได้มันไปเป็นเมียใจจะขาดอ่ะ ฮ่าาาาา กูก็ไม่ค่อยขำเท่าไรหรอกนะ จริงๆ สาบาน สงสารเพื่อนมาก นี่พูดเลย จริงๆ

 

แรกๆ แม่งก็บ่นอ่ะว่ากูมีอะไรน่าเอาไปทำเมียวะ หน้าก็ไม่ได้สวยเหมือนผู้หญิง แถมดำอีกต่างหาก แต่พอแม่งเจอคำตอบจากอิหนุ่มคณะพละที่มาจีบมันก่อนหน้านี้เข้าไป แม่งก็ใบ้แดกไปสามวัน (ส่วนตอนนี้มันหายไปละ หลังจากโดยจงอินกระโดดเตะปากจนกรามเบี้ยวเข้าโรงพยาบาลไปเดือนกว่า)

 

ส่วนเรื่องคำตอบขอสงวนไว้เป็นความทรงจำดีๆ ระหว่างมันกับหนุ่มพละคนนั้นละกัน ไม่อยากกรามเบี้ยวอ่ะ กร๊ากกกก

 

อ่ะกลับมาสนใจไอ้ ‘เฮีย’ ของจงอินมันก่อน…

 

“ไปกินข้าว” จงอินมันอุบอิบตอบแบบไม่ค่อยสมกับเป็นมันเท่าไร คือไงดีอ่ะ แบบถ้าเป็นคนอื่นจงอินมันคงสวนห้วนๆ ละอะว่าเสือกอะไรกับกิจวัตรประจำวันหรือไม่ประจำของมัน แต่พอเป็น ‘เฮีย’ ขึ้นมาหน่อย อูย…เรียบร้อยเป็นผ้ายับๆ ที่พับไว้เชียว แต่เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งเข้าใจว่าอิจงอินมีใจจนเขินกับไอ้เฮียรูปหล่อ พ่อรวยคนนี้ คือ มันแค่เกรงใจเสด็จแม่มันว่ะ

 

คืองี้ … จงอินมันบ้านมีฐานะนิดหน่อย (ถึงจะไม่ค่อยกับสารร่างจนๆ เหมือนเด็กขาดสารอาหารก็เถอะ) แล้วก็ตามประสาคนมีกะตังอ่ะ ก็ต้องรู้จักคนนั้นคนนี้มักจี่กันตามประสาสมาคมคนมีเงินไง เข้าเรื่องละกัน สรุป แม่มันกับแม่ไอ้เฮียนี่รู้จักกัน แล้วก็ดองกันเรื่องธุรกิจอยู่พอดี จงอินมันเลย ‘เยอะ’ ใส่เฮียแกไม่ได้อ่ะ

 

แล้วไอ้เฮียนี่ใคร? ชื่อเฮียตามทะเบียนราษฎร์คือ อู๋อี้ฝาน แต่มันชอบให้คนอื่นเรียกมันว่า คริส มากกว่า ส่วนสรรพนาม ‘เฮีย’ นี่พวกผมเรียกกันเองตามอีจงอินมันอ่ะ (ไม่อยากบอกเลยว่าแผลงมาจากคำว่าไอ้เหี้ยเฮีย)

 

“ไปทานข้าวเหรอครับ ไปยังไงกันล่ะเนี่ย ปั่นจักรยานเหรอครับ”

 

“เออ เอ้ย…อืม ครับ” กร๊ากกกกกกกกกกกกกก กูล่ะขำ อีดำปากเก่งเจออิทธิฤทธิ์หม่อมแม่ประกาศประกาสิทธิ์ไว้ว่าห้าม ‘ก้าวร้าวกับพี่คริส’ ไปที แม่งหมาหงอยสัด

 

“พี่เอารถมา ให้พี่ไปส่งไหม?” ยิ้มหวานปานน้ำผึ้งขนาดนี้ ขืนอีจงอินปฏิเสธไปนะมึงเอ๊ย…ได้มีมหกรรมดราม่าตีหน้าเศร้าเล่าความจริงให้คุณหญิงคิมยูจองฟังแน่ นี่ไม่ต้องหันไปมองหน้าอิเพื่อนเลยนะว่าคงทำหน้าอยากจะคายของเก่าทิ้งมากแค่ไหน แต่อย่าทำเลอะเทอะล่ะ ทิชชู่กูหมดแล้วนะ กร๊าก

 

“ก็ได้…” ไม่บอกก็รู้ว่าตอนนี้แม่งอยากกลับไปทำงานมากกว่าแดกซาลาเปาชัวร์

 

จงอินกำลังจะก้าวขาเดินตามคริสที่เปิดประตู PORCHE BOXTER 981 สีบรอนซ์มุกรอไว้แล้ว แน่นอนครับว่าหวงจื่อเทาคือ เศษเกิน ตัวเสือก ก้าง กระดูก เกะกะ และบลาๆ ก็น้องปอร์เชมันสองที่นั่งนี่คร้าบ…หรือกูเกาะกระโปรงหลังไปดี?

 

“น้องจื่อเทาครับ ยังไงน้องตามไปได้ไหม พอดีที่เต็มน่ะครับ”

 

แหม…ยังกะกูมีทางเลือก เอ๊ะ จริงๆ ก็มีนะ มึงกับกูแลกกุญแจรถกันไง มึงปั่นอิคิตตี้ไป เดี๋ยวกูขับรถให้อิจงอินเอง

 

“ครับๆ ตามสบาย”

 

นั่นแหล่ะ ประตูรถปิดปึ้ง พร้อมกับหน้าตาแบบคนอั้นขี้มาสี่เดือนของจงอินที่นั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ข้างที่นั่งคนขับ แต่ก็นั่นแหล่ะอีกที…อีพี่คริสยอดขมองอิ่มของอีจงอินมันยังไม่ทันจะเดินอ้อมรถได้สำเร็จเล้ย…ผัวอีกคนของอิดำก็มาพอดี

 

แหม…หัวกระไดคณะกูไม่เคยแห้งเพราะมึงเลยนะเนี่ย

 

บรึ้ม…

 

โอเค เมื่อกี้ไม่ใช่เสียงระเบิดลงกลางกรุงโซล แต่เป็นเสียงเบิ้ลเครื่องยนตร์รุ่นใหญ่สีแดง

มันปลาบพะยี่ห้อ Ducati ที่มองแว้บเดียวก็รู้ว่านี่คือ 889 Panigale โอย…หวงจื่อเทาอยากจะกรี๊ด บุญตูดมึงจังเลอีจงอิน ทั้งพอร์ช ทั้งดูคาติ ชาติที่แล้วมึงเอาอะไรถูตูด หึ๊? ชาตินี้ถึงได้มีราชรถเริ่ดๆ มาหามึงบ่อยจังเนี่ย *เตะล้อคิตตี้ด้วยความอิจฉาริษยาระดับไฟสุมอก*

 

“จงอิน”

 

อุตะ…กูเพิ่งเคยเห็นหมาสะดุ้งสุดตัวก็ตอนนี้แหล่ะ แหม ก็อย่างว่าแหล่ะนะ ไปเดินตามคนอื่นต้อยๆ พอเจ้าของตัวจริงมาก็ต้องสะดุ้งเป็นธรรมดา หางลู่ หูตก ตางี้ลุกลิกล่อกแล่กเชียว โถ สงสารพ่อหนุ่มเนื้อหอมแมลงวันตอมกันหึ่งจริง กูเดินกลับไปบอกพวกอีแบคดีกว่าว่าสงสัยกว่าจะได้ทำงานคงบ่ายๆ ถ้าทำเสร็จแล้วไปหาอะไรอร่อยๆ แดกรอแม่งดีกว่า บัยส์

 

จื่อเทาเดินหลบฉากออกมาโดยไม่รอจงอิน ไม่ลาทั้งไอ้เฮียและตัวจริงของอีจงอินมันด้วย เรื่องนี้แพนด้าจะไม่ยุ่ง!

 

“ไปไหน”

 

ห้วน สั้น วางอำนาจ ไร้มารยาทและความอ่อนโยนสิ้นดี

 

จงอินได้แต่เบะปากแบบไม่พอใจ แต่ก็ยอมก้าวลงจากเบาะนิ่มตูดเดินอิดออดมาหาคนที่กระดิกนิ้วรออยู่บนมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่จงอินมองปราดเดียวก็รู้ว่าลูกรักตัวใหม่ เพราะเขาไม่ค่อยคุ้นกับมันสักเท่าไร แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นว่ะ

 

“ไม่คิดจะทักทายรุ่นพี่หน่อยหรือครับ น้องชานยอล”

 

“เออ ดีว่ะพี่ พอดีไม่อยู่ในสายตา ไม่ว่ากันนะ”

 

โอย…กูอยากจะเป็นลม ใครก็ได้เอาอีจื่อเทากับอีคิตตี้กลับมาหากูที กูอยากจะกรี๊ดเป็นภาษาอาหรับ! อีเวรเอ๊ย…กูนึกว่าอยู่ในสเปน รถไฟชนกันเปรี้ยงปร้างเชียว

 

เหลือบๆ ตาไปมองหน้าไอ้เฮียพี่คริสแล้วแม่งปวดกบาล เดี๋ยวจบวันนี้กูต้องรับโทรศัพท์จากคุณนายแน่ว่ากูคบเพื่อนพูดจาไม่สุภาพเรียบร้อย ไม่รู้จักสัมคารวะ เป็นภัยต่อสมบัติผู้ดีและความใสซื่อบริสุทธิ์ น่าเป็นห่วงมาก โอ๊ย ประคบประหงมกูอย่างกับเพิ่งเข้าอนุบาล อีห่า นี่ถ้ากูบอกไปว่าเส้นสลึงกูขาดไปแปดรอบแล้วแม่กูจะตกใจไหม ฮือ…

 

คนหล่อเหนื่อยใจ

 

“พูดจาไม่สุภาพเลยนะครับ น้องชานยอล”

 

“อ๋อ พอดีที่บ้านไม่เคร่งเรื่องมารยาทว่ะพี่”

 

จงอินอยากจะระบำบูชาชนเผ่าอาบูดาบี … มึงหาเรื่องให้กูเพิ่มอีกแล้วนะ อิห่าพี่ชานยอล! แม่ง ถ้าไม่เกรงใจว่ารถแม่งแพงกว่าเอาเครื่องในกูไปขายนะ กูจะกระโดดถีบแม่งคว่ำไปพร้อมๆ กับอิปอร์เช่ของไอ้เฮียคริสเลย แสรด น้ำตาจะไหล ไม่ไหวจะรองใส่กะละมังละ ฮือ…

 

“พี่มีไร…” จงอินอ้อมแอ้มถาม พยายามตัดกระแสไฟที่แล่นเปรี๊ยะๆ ฟาดฟันกันอยู่กลางอากาศระหว่างอิเฮียคริสกับอิพี่ชานยอล อิผู้ชายมาดเถื่อนหันมายิ้มให้พร้อมกับดึงตัวให้เข้าไปประชิด

 

“ก็มารับ ‘แฟนขา’ ไปทานข้าวไงคะ”

 

อี๋…อย่ามาพูดคะขากับกูนะ กูเขิ…เอ้ย กูขนลุก TT___TT

 

มึงมองหน้าอิเฮียคริสด้วย แม่งถลนจนตาแบบจะหลุดออกมาจากเบ้าแล้วอิเหี้ย นี่กูเห็นนะว่าไอโฟน 5s สีทองในมือนี่สั่นระริก นี่มึงกะเตรียมส่งสติกเกอร์ไลน์ไปร้องไห้ใส่แม่กูแล้วแน่ๆ อิห่าเอ๊ย ตูดหมึก เวรตะไลจริงๆ รู้งี้กดตัดสายอิพวกเพื่อนเวรแล้วนอนอยู่กับหมาที่บ้านให้สบายตูดดีกว่าแม่ง แง่ง

 

“น้องจงอิน…”

 

มึงไม่ต้องมาทำเสียงเว้าวอนกู กูไม่ชอบมึง แล้วไม่เห็นเหรอ ผัว … เอ้ย แฟนกูมาตามละเนี่ย

 

“ขอโทษครับพี่คริส คือ…ผมนัดกับพี่ชานยอลไว้ก่อนแล้ว ตอนแรกจะไปเจอกันที่ร้านอ่ะครับ” แถสด แถเปื่อย แถไฟไหม้ น้ำร้อนลวก พุพอง เป็นหนอง…ที่สุดในเกาหลีใต้อ่ะกู *วิ่งไปกรี๊ดที่สุดขอบผาแกรนด์แคนยอน*

 

เห็นนะว่าอิเฮียคริสมันทำท่าอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ก็ไม่ได้คิดว่าจะอยู่ฟังหรอกนะ แต่ผัวกูเด็ดกว่า ลากกูขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วบิดออกไปทันที กูกล้ายเป็นสก๊อยไฮโซขึ้นมาในบัดดล คุณพระคุณเจ้าช่วยอกอีแป้นแล่นขึ้นบันไดโบสถ์ นี่มึงเคยฉุดสาวมาก่อนใช่ไหม อะไรจะมือไวใจโปรขนาดนี้!

 

เออ ช่างแม่งเหอะ…ไหนๆ ก็พ้นไอ้เหี้ยเฮียนั่นมาละ แต่ตอนนี้แม่งสัดอ่ะ อากาศอย่างเย็น ลมแม่งก็อย่างแรง ไอ้หล่อ (กว่ากูนิดนึง) ข้างหน้านี่ก็บิดซะอย่างกับมีหมายเรียกทหารให้มึงไปรายงานตัวที่เปียงยางก่อนเที่ยงตรงวันนี้ซะอีกนะ ใจเย๊นนนนนน

 

“หนาวอ่ะ…”

 

แหม มีผัวดีชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ พูดลอยๆ หน่อยเดียว จากเครื่องยนตร์สี่สูบอัตราเร่ง 300 กิโลเมตร/ชั่วโมง กลายเป็นรถสามล้อถีบของเด็กอนุบาลหมีน้อยแพนด้าไปเลย เก๋เนาะ

 

“วันนี้อยากทานไร”

 

อืม นี่สิ ค่อยสมเป็นมัน ปกติมีที่ไหน พูดจาอ่อนหวานคะขาระรื่นหู เมื่อกี้น่ะตอแหลทั้งเพ แค่ทำกวนตีนเฮียคริสไปงั้นแหล่ะ ถึงจะไม่ได้หยาบคายถึงขั้นขึ้นมึงกู (โอเค ตอนแรกๆ ที่รู้จักกันก็มีบ้าง) แต่ก็ไม่ได้กักขฬะหยาบคายจนถึงขั้นหม่อมแม่กูรับไม่ได้หรอก (มั้ง)

 

จงอินยื่นแขนออกไปโอบรอบเอวของคนที่กำลังบังคับรถสองล้อไปถาม แอบยิ้มสะใจเล็กน้อยที่รู้สึกว่าหน้าท้องมันกระตุกเพราะลมหายใจสะดุด ฮี่ๆ

 

“ซาลาเปา~ ใต้หอเก่า” ได้ยินเสียงปาร์คชานยอลรับคำ แล้วก็บ่นงึมๆ งัมๆ อะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องขึ้นๆ ลงๆ อะไรนี่แหล่ะ แต่ช่างมันเหอะ ตอนนี้หนาวสัด เอามือซุกแจ็กเก็ตหนังมันก่อน เดี๋ยวถึงร้านแล้วค่อยเอามือไปอังตู้ซาลาเปา

 

พอเห็นประตูร้านปุ๊บ จงอินก็เผ่นแผล่วลงไปยืนตรงประตูหน้าร้านอย่างสง่างาม ไม่ได้แคร์หัวดำๆ ของชานยอลที่ยังไม่ทันได้จอดรถให้ดีเลยสักนิด เช้าตรู่วันหยุดแบบนี้คนน้อย มีโต๊ะให้จงอินเลือกเยอะแยะมากมาย จงอินเลือกโต๊ะที่ใกล้กับตู้ซาลาเปาที่สุด ปากก็เอ่ยสั่งเมนูโปรดอย่างคล่องแคล่ว พอชานยอลเดินเข้ามา ถ้วยชาร้อนก็ถูกยกมาให้พอดี

 

“คริสมาหาเราทำไม”

 

พรูด…

 

จงอินสำลักฮะเก๊าร้อนๆ ที่เผลอกัดเข้าไปจนลิ้นพอง ฮือ…ไอ้เหี้ยพี่ชานยอล เงียบได้ตั้งนาน กูก็นึกว่าจะไม่สนใจละนะ เสือกสอดขึ้นมากลางปล้องตอนกูกำลังเอาของกินเข้าปาก ฮ่วย เสียดายสัด สั่งแม่งใหม่อีกเข่ง

 

“ไม่รู้ แค่จะมากินข้าวกะจื่อเทา ไม่ได้เชิญ”

 

ชานยอลหรี่ตาน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ก่อนที่บรรดาซาลาเปาและติ่มซำประมาณแปดสิบเข่งจะถูกกวาดเรียบหลงหลุมดำแห่งจักรวาลทั้งสองไปภายในเวลาครึ่งชั่วโมง แน่นอนว่ามื้อนี้คนจ่ายไม่ใช่จงอิน ตอนแรกก็ตั้งใจจะให้จื่อเทามันจ่ายอยู่แล้ว เพราะงั้นโนมันนี่นะจ๊ะ ฮันนี่~ *สวอนเลกไปรอหน้าร้าน*

 

“โอ๊ย หนาวฉิบหาย” อีห่า รู้งี้กูรอต่อในร้านก็ได้ … เอามือกอดตัวเองที่สั่นพั่บๆ เพราะลมหนาวที่พัดวูบมาจนหัวหูปลิวไปหมด แต่ยังไม่ทันหมุนตัวกลับไปตั้งหลักในร้าน แจ๊กเก็ตหนังอุ่นๆ ก็ถูกโยนใส่หัวซะก่อน จงอินทำหน้าบี้ใส่คนที่หัวเราะขำ ในปากก็คาบ Black Stone ไว้เรียบร้อย ไลท์เตอร์สีดำสนิทยกขึ้นจุดไฟให้วาบขึ้นที่ปลายกระดาษ สีแดงฉายวาบขึ้น ก่อนที่ควันสีหมอกกลิ่นร้อนแรงจะลอยออกมา

 

“ดูดอีกละ”

 

“อยากเหรอจ๊ะ”

 

จงอินยกขาขึ้นเตะใส่ชานยอลที่หัวเราะร่วนอย่างไม่ถือสาเด็กก้าวร้าว

 

ก็มันน่าโมโหป่ะวะ มาบอกให้กูเลิกเพราะว่าไม่ชอบคนสูบบุหรี่ แต่ตัวเองดัดสูบซะเอง ความจริงก็ยังเลิกไม่ได้แบบเด็ดขาดหรอก แค่แบบ ถ้าไม่หงุดหงิดหรือคิดงานไม่ออกจริงๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอยากอ่ะ แต่ถ้าจะเลิกให้ได้แน่ๆ มันก็ต้องไม่มีคนมาคอยดูดให้เห็นใกล้ๆ สิวะ แม่ง อิกระเบนราหูเอ๊ย

 

“พี่ก็แค่หนาว” ชานยอลดึงจงอินที่ทำท่าฮึดฮัดใส่เข้ามากอด ก็ไม่ใช่กอดทั้งตัวแบบสองแขนหรอก มืออีกข้างมันไม่ว่าง เดี๋ยวเสื้อผ้าคุณหนูคิมติดไฟขึ้นมา ขี้เกียจจ่ายค่าซักรีดให้ แค่เอาแขนข้างที่ว่างโอบคนที่ได้เสื้อแจ็กเก็ตไปเพิ่มอีกตั้งตัวหนึ่งแล้วยังตัวสั่นระริกเพราะอากาศเย็นอยู่เลยเท่านั้นแหล่ะ

 

“ก็หนาวเหมือนกันแหล่ะ กลับตึกเลย หนาวจะตายห่าอยู่แล้ว”

 

ชานยอลบีบหัวไหล่จงอินแน่นๆ ไม่ได้โมโหที่จงอินหยาบคายใส่ เพราะคำหยาบสำหรับจงอินมันก็เหมือนกับคำสร้อย ขืนมานั่งนับว่าต้องโมโหทุกครั้งที่พูด สงสัยจะเส้นเลือดในสมองแตกตายตั้งแต่ยังไม่ 25 พอดี แค่บีบเพราะกระชับให้ตัวเย็นๆ ของจงอินเข้ามาชิดกันมากขึ้นแค่นั้น

 

“หนาวจริงนะ กลับตึกเหอะ” จงอินงุบงิบอยู่กับบ่าของคนที่ยังยืนสูบบุหรี่ไม่สนใจโลก

 

“แป้บ…”

 

กูอยากจะกระทืบตีนแล้วชิงกุญแจมอเตอร์ไซค์มึงมาจริงๆ อีห่านี่ กูบอกว่ากูหนาวไง ยังจะมาแป้บเปิ้บท่อน้ำห่าอะไรอีกเนี่ย เฮ้ย…..!

 

ริมฝีปากยุ่นนิ่มไม่ทำให้ตกใจเท่ากับควันเผ็ดร้อนจนแสบคอของ Black Stone ที่ถูกพ่นเข้ามาในคอจนเกือบสำลัก แต่แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปาร์คชานยอลทำระยำตำบอนแบบนี้กับคิมจงอิน ท้ายสุดก็คือยืนจูบกันอยู่สักพักหน้าร้านซาลาเปาใต้หอพักนักศึกษาเนี่ย แหม…ไม่จัญไรและหน้าด้านระดับอิปาร์คนี่ทำไม่ได้นะ

 

อยากกระทืบตีนมึงจริง แต่เอาเหอะ เห็นแก่ว่าช่วยแก้หนาวได้ชะงัดหรอกนะ ยอมก็ได้

 

“ไปยัง เบบี๋”

 

อุตะ ไม่รู้ตัวเลยอ่ะว่ายืนอึ้งเป็นสาวน้อยแรกแย้มเพราะรสจูบของชายคนรัก ถุย! มาเบบ๋งเบบี๋เดี๋ยวกูขยี้ด้วยคอนเวิร์สเลย นี่ก็ยืนรอพ่อไปถอยรถออกมาจากซองไม่ใช่เราะ ปั๊ดเหนี่ยวหูหลุด…พูดไปงั้นแหล่ะ นี่คิดไปเดินไปอยู่นะเนี่ย รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมานั่งเรียบร้อยเป็นสก๊อยวังหลังอีกละอะ อายจุง >/////<

 

“ไปตึกนะ ตอนเย็นมารับด้วย เอา ‘รถ’ มานะ มัน ‘หนาว’ เข้าใจไหม” กำชับกำชาใส่หูคนที่เบิ้ลเครื่องอีกครั้ง ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นเสียงหัวเราะลอยลม

 

แม่ง…มึงฟังภาษาคนรู้เรื่องกะเขามั่งไหมเนี่ย ฮึ้ย

 

“ถ้าหนาว เดี๋ยวพี่ช่วยให้อุ่นเอง”

 

ฟวยเอ๊ย…

 

*

 

FIN

Advertisements

4 thoughts on “[SF] Cold (CHAN x KAI)

  1. ลลต.

    นี่เปิดมาเหมือนโดนด่าอ่ะ คำด่ามาเต็มแล้วหัวเกือบทิ่มเพราะคำว่า เคี้ยวผ้าพันคอ
    5555555555555555555555555555555 แล้วก็มาสะดุดกับ ยิ้มหวานปานออเดรย์ แฮปเบิร์น
    ค่ะน้อง พี่กราบมุขล่ะ นี่ขำไม่หยุด กระตุกยิ้มจนปวดแก้มล่ะนี่ยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลยเว้ย
    แล้วนี่นึกภาพจื่อเทาปั่นจักรยานแม่บ้านญี่ปุ่น โอ้ยยย ถึงกับเผลออีสัดลั่นห้อง
    เธอๆ เวิร์ดเพรสมันไม่มีเซ็นเซอร์คอมเม้นต์ใช่ป่ะ พี่จะเม้นต์ออกจากสันดานล่ะนะคะ
    ฮือฮือ แต่งฟิคบ้าอะไรทำพี่ปวดแก้มและนั่งขำหน้าคอมจนน้องทักว่าบ้าได้วะ 5555
    แล้วแบบจื่อเทาแม่งพร่ำเพ้อเรื่องจักรยานได้สุดติ่งกระดิ่งแมวสุด 5555555555
    จับรางวัลได้ คือไร สาวกคิตตี้ คืออายไลน์เนอร์ไร เช็ดไปใต้ตาดำกว่าเดิมงี้ป่าวน้อง 5555
    แล้วที่บอกจงอินหล่อเข้มน้อยกว่าเพราะตัวเองหล่อเข้มตัวเขียวสินะ
    5555555555555555555555555555

    ขำตอนมันให้ยืมทิชชู่นี่ล่ะค่ะ #โดเนททิชชู่แจกจื่อเทา

    แล้วก็ขำอีจื่อเทาได้ลากยาวมาก คือนอกจากจะรักเพื่อนมาก(?) มันก็ซ้ำเติมเพื่อนในใจ(?)
    แต่ที่หลุดขำพรืดนี่คือตอนชานยอลโผล่มาแล้วอธิบายจงอินฟีลหมาหางลู่หูตกนี่ล่ะ
    “เออ ดีว่ะพี่ พอดีไม่อยู่ในสายตา ไม่ว่ากันนะ” >> อันนี้คือขำมาก 5555 ตรงเป็นไม้บรรทัดเลยค่า
    คือทุกคำที่อีชานยอลพูดมาก พี่เป็นอีคุณอี้ฟานนี่อาจจะฟาดปากมันไปลหายรอบ
    แต่ลืมไป เรื่องนี้เขาคุณชายจ๋า 55555555555555555555555
    แล้วอะไรคือ ‘แฟนขา’ ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ เปลี่ยนแป้นขำค่ะเลข 5 พี่จะพังแล้ว
    แล้วอีชานยอลนี่คือหน้าด้านหน้ามึนมากอ่ะ แต่คือแม่งก็เท่มาก อีเหี้ยน้ำตาจะไหลค่ะขอยืมทิชชู่หน่อยดิ่จื่อเทา

    นี่พิมพ์ไปซะยาว คือดีค่ะ อือฮือ ชอบจัง เอาแบบนี้อีกน๊านีน่า
    อากาศจะเย็นไปอีกหลายๆ วันขอซี่รี่ส์พี่ชานทำให้น้องจงอินอุ่นทุกวันเลยแล้วกัน

    ปล.ตะกี้หาที่คอมเม้นต์ไปเจอไปหวีดเป็นอีบ้ามา เออนี่หาเจอล่ะ
    เม้นต์

  2. หนุงหนิงหนาวหนัง(?)

    555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

    ไม่ไหวแล้วค่ะ คือแบบขำบ้านไฟไหม้ น้ำร้อนลวก ขำพุพอง เป็นหนอง #เล่นมั่งและโดนตบ ขณะนี้เป็นเวลาตีสามกว่า คือขำดังไม่ได้ เมทหลับกันหมดแล้ว นี่นอนบริหารหน้าท้องควบคุมการขำแบบลมเบา(?)อยู่ใต้ผ้าห่ม ฮือออออ คือโคตรขำและโคตรชอบ พี่แตงเหมาะกับฟิคแนวนี้จริงๆค่ะ แต่ละสำนวนคือแบบ…โอ๊ยยยยย ไม่ไหวแล้ว ฮาลื้มมมมม 5555555555555555555 #กรามค้าง คือเอาจริงไม่รู้จะโควทตรงไหนมากรี๊ดใส่ คือขำทุกประโยคจีจีค่ะ ฮือออออ ;_____;

    คือแบบไม่ใช่แค่พระเอกนายเอกที่จังพอๆกัน คืออีตัวประกอบนี่ระะะะะ จื่อเทากับจักรยานคิตตี้ ว้อยยยยย หล่อนบรรยายนีนี่ได้แบบ…นี่เพื่อนกันชิแมะ 555555555555555555 ขรรมลื้มมมมม โอ๊ยยยยย #เหงือกบาน ไหนจะอพค.แบบมาทำละมุนใส่นีนี่ โอ๊ยยยยย เจอชยอลเข้าไปทีจะต้องฟ้องแม่นีนี่เลอะะะะะ จิบ้าาาาา 555555555555555555 ละคือชยอลมาคะขาอัลไลลลลล คือแบบโคตรจัง โอ๊ยยยยย ชอบมากค่ะ ก๊ากกกกก ส่วนนีนี่ก็แรดลื้มมมมม มาขงมาเขิน โง่ยยยยย ฟห้หสฟ้สก่ดวด่ฟวก่หวฟ้กสกิวก้สห เด็กบ้าาาาา ;_____;

    ตอนมาถึงฉากที่ขี่มอไซด์ละอ้อนกันนี่น่าย้ากกกกก จริงๆพิชยอลก็ละมุนไม่หยอกน้าาาาา อยากทานไร วั้ยยยยย ฟกสห้ฟสกดส่ดวก้ฟวด่ดวกห่ ;/////; เมียน่ารักงี้ไม่ตามใจไม่ได้นะคะ ฮึๆ อีตอนกอดละพิชยอลลมหายใจสะดุดนี่แบบ…บนมอไซด์มั้ยคะพิชย๊อลลลลล ฟเหสก้ฟส่หสก้กวฟิกวเ่หวห่ เกร๊ดดดดด โฮๆๆๆๆๆ หนุงหนิงจิมิทนนนนน แงงงงงง ยิ่งอีตอนจูบกลางที่สาธารณะนี่แบบ…ฟ้กส้หวด่ฟวผ่กวก่ฟสก่สก โฮฮฮฮฮฮ #ดิ่งตึกแปป แต่ไม่รู้ทำไมในฟิคพี่แตงพออิชยอลพูดจ๊ะจ๋า คะขา ทีไร ความจังไรจะเพิ่มขึ้นอีก 75% โอ๊ยยยยย อยากถีบง่ะ 5555555555555555555 #ไม่ใช่ไม่ชอบ ส่วนนีนี่อย่าคิดว่าหนูจะรอดนะคะ ขุ่นแม่อยากตบหนูมาก สก๊อยวังหลังระะะะะ โอ๊ยยยยย 5555555555555555555

    สรุปคือพิชยอลจังไรมาก และนีนี่แรดมากค่ะ ก๊ากกกกก แต่ชอบฟิคบรรยายเยอะๆแบบนี้น้าาาาา หนูว่าเพลินดีค่ะ พี่แตงใช้ภาษาไม่น่าเบื่อเลยจริงๆ สำนวนฮาระดับขี้ปลิ้น ขำทั้งเรื่องเวอร์ๆ 55555555555555555 เอาอี๊กกกกก กี๊ดดดดด #รำวงมาตรฐานบูชาคุณพี่รัวๆ

    ขอบคุณสำหรับฟิคมากค่าาาาา ❤

    ปล. อยากได้ฉากแก้หนาวของสองคนนี้จุงเลอออออ มุมิ *^* #โดนต่อย

  3. viyage

    ตายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    น้องจงอินคนงามมมม เนื้อหอมเป็นยองใย โถๆๆๆๆ
    มีพี่อี๋ฟ่านมาตามจีบ 5555 ฮาอ่ะะะะะ
    น่ารักโคตรๆๆๆๆๆๆ ขำจื่อเทาบรรยายว่ะ
    ตอนแรกมันก็หล่อ พอขึ้นปีสอง มันดั๊นมุ้งมิ้ง 5555 ฮาเลยอ่ะ
    แล้วยิ่งพูดเรื่องทิชชู่นะ โอ๊ยยยย ไรท์คิดได้ไงอ่ะ ตาโหล่กกกกกกกกกก 555
    โอ๊ยย ชอบอ่ะ น่ารักอ่ะ
    พี่ชยอลก็นะ หวงน้องไคซะโหดเลย ถาม “ไปไหน” 555555
    แล้วยิ่งตอนกอดกัน + สูบบุหรี่นะ โอ๊ยๆๆๆๆ เขินว่ะ
    เถือ่นๆน่ารักแบบนี้หาได้ที่ไหน อร๊ายยยยยยยยยย ชอบอ่ะ 555555

  4. bowlingz

    กรี๊ดดดดดดด ชอบมากกกกกกกกก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ TvT
    น้องจงอินคือแบบ.. เนื้อหอมอ่ะค่ะ คือดีงามอ่ะ ผู้ชายตามเป็นพรวน
    ชอบเรื่องแนวนี้มากเลยค่ะ มันได้อารมณ์ดีอ่ะ เถื่อนๆ หยาบคายแบบนี้คือใช่เลย 55555
    ฮาจื่อเทามาอ่ะ นางบรรยายและแซะแบบจัดเต็มมาก ก๊ากกกกกก
    แต่เหนือสิ่งอื่นใด อิเฮียพี่คริสก็คือฮาไม่แพ้กัน โอ้ยย ไรเนี่ยย เรียกน้องจงอินไม่ขาดปาก
    โอ้ยย อยากจะฟาดดดดด 555555 แต่เสียใจด้วยจริงๆ เค้ามีตัวจริงแล้ว
    พี่ชานยอลคนหล่อ คือมาอย่างหล่อเลยค่ะ พาน้องจงอินเป็นสก๊อยไฮโซได้แบบ
    อยากจะเป็นจงอินมั่งงง TvT คืออ่านไปก็หัวเราะก๊ากไปจริงๆ นะ ถูกใจมุกน้องจื่อมาก บอกเลย 55555
    ชอบๆๆ ค่ะไรท์เตอร์ แต่งมาอีกน้าา น้องจงอินมีผู้ชายมารุมชอบนี่คือฟินระดับสิบมาก
    แต่ตัวจริงของน้องจงอินคือพี่ชานยอลคนเดียวเท่านั้น แอร๊ยยยย เลิฟ ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s