[FIC] HEAT … 5

Standard

Title: HEAT … [5]
Author: Nina*
Paring: Zitao x Yixing
Rating: NC-17
Author’s note: งวดนี้มาเร็วมาก…ไม่ได้แต่งเร็วเล้ย แต่เพราะแต่งพร้อมๆ กันตอนที่ 4 ก็เลยเสร็จเร็ว แต่ขอทิ้งช่วงเดือนนิดๆ 5555

 

*

 

เทาเทา…ทานยา”

 

จื่อเทาเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอแทปเล็ตแล้วรับเอาเม็ดยาหนึ่งชุดกับแก้วน้ำมาจากคนตัวขาวที่ปลีกตัวมาหาเขาได้ หลังจากไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบเดือน ทั้งที่เป็นแฟนกันแท้ๆ แต่ก็เพราะอีกฝ่ายยุ่งกับทั้งงานวิจัยของตัวเอง และงานผู้ช่วยของตัวเองอีกต่างหาก ถ้าว่ากันตามจริง ทั้งที่อีกฝ่ายยุ่งปานนั้น เกือบเดือนเจอกันที ไม่นับที่แชทหรือโทรศัพท์คุยกันแทบทุกวันนั่นก็ดีมากแล้วล่ะนะ

 

จางอี้ชิงทรุดตัวลงนั่งข้างจื่อเทาที่จัดการกรอกยาและน้ำเข้าปากตัวเอง ความจริงจื่อเทาก็ไข้ลดลงเยอะแล้ว แต่เขาก็ยังอยากแวะมาเยี่ยมอยู่ดี

 

อันที่จริงอี้ชิงก็รู้สึกนะว่าตัวเองเป็นแฟนที่แย่มาก ปล่อยปละละเลยแฟนตัวเองไปหมกอยู่กับงานจนแทบไม่ได้เจอหน้ากันเลย ขนาดว่าจื่อเทาเป็นไข้ถึงกับต้องล้มหมอนนอนเสื่อ โทรมาออดอ้อนให้เขาฟังก็ยังไม่ยอมผละจากกองงานมาดูแลให้สมกับที่เป็นคนรักกัน ถึงจะคุยโทรศัพท์กันบ้าง แชทกันตลอด แต่มันก็ไม่เหมือนไปไหนมาไหนด้วยกันนี่ แม้จื่อเทาจะบอกว่าเข้าใจ แต่เขาก็รู้สึกว่าจื่อเทาคงจะงอนกันไม่น้อย

 

“เทาเทาอยากทานอะไรเย็นนี้ เดี๋ยวพี่ทำให้” อี้ชิงเอ่ยปากเสนออย่างใจดี ในขณะที่จื่อเทาก็หยุดมือที่กำลังเล่นเกมบนหน้าจอแทปเลตไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว

 

“ไม่รู้สิครับ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ”

 

“แล้วอยากไปไหนไหม”

 

“อืม…ไม่อ่ะครับ อยากนอนอยู่ในห้องเฉยๆ มากกว่า”

 

ฟังคำตอบแล้วก็ลอบถอนหายใจเบาๆ ก็รู้หรอกว่าจื่อเทายังตัวรุมๆ ก็คงเบื่ออาหาร แล้วก็ไม่อยากออกไปไหน แต่เขาอุตส่าห์มาหาทั้งที ก้มหน้าก้มตาเล่นแต่เกมอยู่ได้ เปลี่ยนใจเป็นคนโกรธแทนหวงจื่อเทาแทนได้ไหมล่ะเนี่ย

 

“หืม…”

 

เสียงในลำคอกับคิ้วเรียวของจื่อเทาเลิกขึ้นสูงด้วยความสงสัย เพราะจู่ๆ พ่อกระต่ายน้อยที่วันนี้มาเอาอกเอาใจเขาถึงห้องเขาก็โหม่งศีรษะเข้าใส่หัวไหล่ของเขาอย่างแรง แถมยังยื่นมาบังหน้าจอแทปเล็ตเสียเต็มที่ พอหันไปมอง ก็เห็นใบหน้างอง้ำจนอดขำไม่ได้ ปกติจางอี้ชิงก็ออกจะชอบทำหน้าตาเฉยเมย ไม่ค่อยแสดงออกอะไรมากนัก แต่สีหน้าสีตาแบบนี้ก็เห็นจะมีไม่กี่คนที่ได้เห็น

 

“เป็นอะไรล่ะครับ ชิงชิง

 

น้ำเสียงอ่อนหวานที่ใช้เรียกชื่อที่เอาไว้เรียกกันแค่สองคนทำให้อี้ชิงยอมหดเอามือที่บังหน้าจอแทปเลตออก แล้วเปลี่ยนมาเกาะแขนข้างที่ตัวเองกำลังซบเอาไว้แทน จื่อเทาโยนแทปเลตในมือไว้ตรงเบาะโซฟาข้างที่ว่าง ก่อนจะก้มลงประทับจูบลงบนเส้นผมสีเข้มของอีกคนเบาๆ

 

“ก็เทาเทาไม่สนพี่เลย”

 

จื่อเทาหัวเราะ อยากจะบอกกลับไปเหลือเกินว่าทีพี่ล่ะ แต่กะว่าถ้าพูดออกไปแบบนั้น ก็คงไม่แคล้วโดนโกรธ

 

“อยากให้ผมสนใจเหรอ” จื่อเทาว่า ดวงตาคมกริบมองอีกคนด้วยแววตาเจ้าชู้ ทำเอาคนเป็นพี่ยู่จมูกใส่ด้วยความหมั่นไส้ มือขาวตะปบลงบนแก้มของจื่อเทาแล้วออกแรงบิดไปมาจนอีกคนร้องโอดโอยยอมแพ้

 

“ผมก็สน…นานๆ เจอกันที คิดถึงจะแย่” จื่อเทายิ้ม ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนกลีบปากสีอ่อนดังจุ๊บ

 

“คิดถึงอะไรไม่เห็นจะมองหน้ากันสักนิด” อี้ชิงทำหน้างอใส่เสียงหัวเราะของเด็กตัวโต

 

“ก็…ทำไงดีล่ะชิงชิง ผมมองหน้าพี่ทีไร ผมก็คิดแต่เรื่องอย่างนั้นทุกที”

 

ไอ้เรื่องอย่างนั้นที่จื่อเทาหมายถึง ไม่จำเป็นต้องขยายความต่อให้รู้ อี้ชิงก็เข้าใจจนหน้าเห่อร้อนได้จากปลายนิ้วที่เขี่ยวนอยู่ตรงหลังมือ ก็ใบหน้าที่ยื่นมาคลอเคลียจนขนอ่อนตามตัวลุกชันไปหมด

 

“เด็กบ้า”

 

จื่อเทาหัวเราะร่าเริงกับคำต่อว่าและใบหน้าขึ้นสีจัดของอี้ชิง ก่อนจะผละออกมา พร้อมกับเหตุผลที่อี้ชิงออกจะอึ้งๆ ไปเล็กน้อย

 

“แต่ไม่มีแรง”

 

ก็เข้าใจนะ ว่าคนป่วยมักจะอ่อนเพลียกว่าปกติ แต่คนแบบหวงจื่อเทาเนี่ย…จางอี้ชิงยังจำได้นะว่าปวดเอวขนาดไหนเมื่อต้นปีที่ไข้หวัดใหญ่ระบาด แล้วจื่อเทาก็เป็นไปกับเขาด้วย ไข้สูงเกือบ 39 องศาน่ะ ก็ทำจางอี้ชิงเกือบตายแทนหวงจื่อเทามาแล้วนะ

 

แถมศพไม่ค่อยสวยซะด้วย

 

“แย่ขนาดนั้นเลย?” จื่อเทาพยักหน้าตอบ แต่ในใจก็คิดถึงรอยกัด รอยข่วน และรอยแดงเป็นจ้ำๆ ทั้งตัวจากฝีมือรูมเมทสองคนที่ตอนนี้ออกไปแรดกับแฟนของตัวเอง คือไงดีล่ะ? จางอี้ชิงก็ไม่โง่ไง แล้วต่อให้โง่ หลักฐานทั้งตัวขนาดนี้ โกหกว่าไม่มีอะไรก็รังแต่จะได้แผลเพิ่มน่ะสิ (แน่นอนว่าไม่ใช่แผลจากความพิศวาส)

 

ไอ้อยากจะกอดแฟนมันก็อยากอยู่แล้ว แล้วถามว่ามีอารมณ์ไหม ตอนนี้ยัง แต่บิวท์ไม่ยาก ส่วนแรงน่ะเหลือเฟือ แต่ลักษณะทางกายภาพตอนนี้เนี่ย ถ้าให้อี้ชิงเห็นอาจจะโดนข่วนหน้าแทนข่วนหลังน่ะสิ เพราะนี่ก็เสียวๆ อยู่ว่าจะโดนทักเรื่องใส่แขนยาว (ปิดแผล) ในห้องทำไมอยู่นะ

 

คิดแล้วก็โมโหไอ้หมาฟันขึ้นนั่นชะมัด ธรรมดารอยกัดจากจงอินมันยังเนียนๆ ตอบไปได้ว่าเล่นกัน แต่รอยดูดกับรอยข่วนที่เขาทำตัวเอง เพราะไอ้หมาบ้านี่สิ แก้ตัวไม่ออกจริงๆ

 

ไว้มึงโดนกูเอาคืนแน่…กูจะเอาให้หนักเลย

 

“เทาเทา…ฟังพี่อยู่หรือเปล่า”

 

“เอ๊ะ อะไรนะครับ” จื่อเทาหันมาทำหน้าเหวอใส่อี้ชิงที่ทำหน้าตึง แล้วทำท่าว่าจะลุกหนี แต่จื่อเทาก็ทันคว้าแขนเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะหมุนให้ตัวอีกฝ่ายหันกลับมาคุยกันดีๆ

 

“ขอโทษ มัน…เบลอๆ นิดหน่อย ชิงชิงว่าไงนะครับ” จื่อเทาส่งสายตาอ้อน ส่วนอี้ชิงก็เม้มปากแน่น แล้วเบือนหน้าหนีน้อยๆ ก็ที่ลุกหนีไม่ใช่เพราะว่าโกรธที่จื่อเทาไม่ฟังที่พูด แต่เพราะอายที่ต้องเอ่ยประโยคที่อุตส่าห์กลั้นใจพูดออกไปซ้ำอีกรอบต่างหาก

 

ประโยคน่าอายที่พูดไปแล้วรู้สึกว่ามันยิ่งกว่าน่าอาย มันจะยิ่งน่าอายเป็นทวีคูณถ้าต้องพูดซ้ำ ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันน่าอายแค่ไหนน่ะ!

 

 

 

 

 

“ชิงชิง…”

 

 

 

 

 

 

 

บ้าชะมัด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ก็…ก็ถ้าเทาทำไม่ไหว…”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ทำให้ก็ได้นะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงครางต่ำดังลอดมาจากลำคอตอนที่จางอี้ชิงกำลังค่อยๆ เลื่อนขอบกางเกงของจื่อเทาลงไปช้าๆ ริมฝีปากอ่อนนุ่มบรรจงลากไล้ไปตามผิวเนื้อสีเข้มบนใบหน้าของจื่อเทา ก่อนที่มาหยุดลงที่ริมฝีปากหยักที่เผยอออกให้อี้ชิงได้เลาะเล็มตามใจ ฟันขาวขบลงอย่างแผ่วเบา ช่วยเร้าอารมณ์จื่อเทาให้สูงขึ้นทีละน้อย ในขณะที่ฝ่ามือขาวก็ค่อยลูบไล้บริเวณที่กำลังแข็งขืนขึ้นสู้มือผ่านชั้นผ้าบางของบอกเซอร์

 

“อา…” จื่อเทาคำรามต่ำ เงยคอขึ้นพาดไปกับพนักพิง เมื่ออี้ชิงออกแรงกดย้ำตรงส่วนอ่อนไหว แล้วค่อยๆ ห่อมือขึ้นเป็นรูปตามส่วนที่นูนเด่นขึ้นมา ปลายเล็บสะกิดลากขึ้นมาตามแนวอย่างเบามือจนจื่อเทาต้องร้องออกมา

 

“พี่ใช้ปากให้นะ”

 

คนตัวสูงอยากจะบอกจางอี้ชิงเหลือเกินว่ากับพี่อะไรก็ทำเถอะคร้าบ

 

แต่จื่อเทาก็ทำได้แค่สงบปากสงบคำเอาไว้ แล้วปล่อยให้คนอายุมากกว่าทรุดตัวลงนั่งระหว่างขา ไม่แม้แต่จะก้มลงมองว่าอี้ชิงกำลังทำอะไร ปล่อยให้เสียงเสียดสีระหว่างเนื้อกับผ้าเบียดกันอยู่ในห้อง ปล่อยให้จินตนาการของตัวเองล่องลอยไปตามแต่อี้ชิงจะกรุณา

 

จื่อเทาช่วยยกขาให้อี้ชิงรูดเอากางเกงกับบอกเซอร์ที่กองติดอยู่ตรงข้อเท้าออก พร้อมกับเตะมันไปไกลๆ ก่อนที่อี้ชิงจะก้มลงงับส่วนปลายเอาไว้เบาๆ จื่อเทาพยายามผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติ แต่จังหวะของมือกับปากของอี้ชิงทำให้จื่อเทาสะดุดไปหลายต่อหลายครั้ง เส้นผมสีเข้มถูกขยำขยุ้มพร้อมกับเสียงครางอย่างสุขสมของคนที่ถูกปรนเปรอ

 

ความนุ่มนิ่มที่ประคองตรงส่วนโคน คอยขยับรับจังหวะเข้ากับโพรงปากและปลายลิ้นที่กำลังทำหน้าที่เป็นอย่างดี อี้ชิงปล่อยมือจากส่วนโคนออกมายึดหน้าขาแข็งแกร่งเอาไว้ ก่อนจะเร่งจังหวะถี่ยิบเสียจนจื่อเทาร้องซี๊ดซ๊าดดังลั่นห้อง ความอุ่นร้อนบีบรัดจนเสียวสุดตัว แต่ก็ยังไม่วายเว้นช่วงให้วูบโหวงเป็นพักๆ เสียงเรียกชื่อ ‘อี้ชิง…อี้ชิง’ ซ้ำไปซ้ำมา หน้าท้องเกร็งแน่น บิดตัวงอไปมา ลมหายใจถี่กระชั้นเสียจนจื่อเทาต้องหอบลมหายใจเข้าทั้งปาก แต่ก่อนจะถึงฝั่งฝันในวินาทีสุดท้าย ท่อนเนื้อร้อนก็หลุดออกมาจากปากของอี้ชิง จื่อเทาก้มหน้ามองอี้ชิงด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนที่จะรีบยันตัวขึ้นนั่งกับโซฟาให้มั่นคง เมื่อเห็นอี้ชิงจัดการปลดเข็มขัดและกางเกงยีนส์ออกอย่างรีบเร่ง

 

“พี่บริการให้ได้ แต่เทาเทาก็ต้องช่วยพี่ด้วยนะ” ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของพ่อกระต่ายน้อยมันน่าจับขย้ำทั้งตัวให้ไม่เหลือแรงมากัดปากยั่วกันแบบนี้

 

กางเกงยีนส์ถูกเขี่ยออกไปกองกับพื้น พร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีอ่อนจะถูกเหวี่ยงออกไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน เผยให้เห็นผิวขาวสว่างใสน่ามองจนตาแทบพร่า อี้ชิงปีนขึ้นโซฟามาได้ ก็จัดแจงขึ้นนั่งคร่อมจื่อเทาเอาไว้ เข่าสองข้างจมหายไปกับเนื้อโซฟา โดยมีตัวของจื่อเทาแทรกอยู่ตรงกลาง อี้ชิงก้มลงจูบจื่อเทาเบาๆ ก่อนจะบดเบียดเพิ่มน้ำหนักเข้าหา ฝ่ายจื่อเทาก็ไม่ยอมน้อยหน้า ก็ที่ว่าไม่มีแรงมันก็แค่ข้ออ้าง แต่ตอนนี้ฝ่ามือใหญ่ก็เริ่มฟอนเฟ้นไปตามเนื้อตัวของอี้ชิงด้วยความหมั่นเขี้ยว สะโพกน้อยลอยอยู่เหนือแก่นกายที่ชูชันอยู่ไม่เท่าไร ผิวเนียนนุ่มถูกขยำไปเสียทุกส่วนจนอี้ชิงเริ่มขาอ่อน พอเสียหลักทรุดลงไปเล็กน้อย ส่วนร้อนๆ ของอีกคนก็ลื่นไถลไปตามร่องและแผ่นหลังจนสะดุ้งวาบ

 

“ชิงชิง” ชื่อเรียกที่ทำให้ต้องสบตาด้วย สายตาหวานเชื่อมสื่อความหมาย ทำให้อี้ชิงต้องเลื่อนมือเกาะบ่าสีแทน ก่อนจะนั่งลงหมิ่นๆ บนตัวของจื่อเทา

 

“แถวนี้มีถุงหรือเปล่า”

 

“อยู่ในห้อง”

 

“งั้นก็ไม่เป็นไร”

 

จบประโยคอี้ชิงก็ยกตัวขึ้นอีกครั้ง โดยมีจื่อเทาช่วยประคองสะโพกเอาไว้ อี้ชิงขยับตัวลงเบียดกับแกนกายร้อนผ่าวที่ให้สัมผัสลื่นๆ โยกขยับเชื่องช้าเรียกเสียงสูดปากด้วยความเสียวกระสันออกมาจากริมฝีปากหยัก ก่อนจะยกตัวขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง ปลายนิ้วแหวกก้อนเนื้อออกจนเห็นปากทางที่ขยับไหวอยู่รำไร จื่อเทาไม่รอช้า รีบขยับมือข้างที่ว่างเข้าประชิดอย่างรู้งาน เรียวนิ้วยาวกดวนอยู่รอบๆ ปากทางอย่างนุ่มนวล ออกแรงย้ำซ้ำๆ จนอี้ชิงครางหวิว ก่อนที่นิ้วของจื่อเทาจะผลุบเข้าไปอย่างง่ายดาย

 

“อืม” อี้ชิงเกร็งตัวบีบรัดนิ้วแรกของจื่อเทาเล็กน้อย ก่อนจะรีบคลายออกเพื่อให้จื่อเทาขยับขยายช่องทางได้ง่ายขึ้น ระหว่างที่แฟนเด็กกำลังเปิดทางด้านหลัง อี้ชิงก็พรมจูบไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอของจื่อเทา จนรอยแดงช้ำกระจายจนแทบจะเต็มทั้งพื้นที่

 

“วันนี้ซนจังเลย” จื่อเทากระซิบหยอก

 

“อือ………ไม่ชอบเหรอ” อี้ชิงเรียกเสียงหัวเราะจากจื่อเทาออกมาเบาๆ ก่อนที่แนวฟันคมจะงับเข้ากับยอดอกแข็งตึง อี้ชิงผวากอดจื่อเทาแน่น พลางขยับตัวยุกยิกอย่างไม่ค่อยเป็นสุขนัก เมื่อแกนนิ้วที่อยู่ภายในคอยเร่งจังหวะและกดย้ำจุดอ่อนไหวภายในอยู่เรื่อย

 

สุดท้ายอี้ชิงก็ทนไม่ไหว ยอมแพ้ให้กับเรียวลิ้นที่รุกไล่กวาดเลียเอาทุกๆ หยาดหยดรสชาติบนผิวกายของตนเองไป เช่นเดียวกับวิธีใช้นิ้วที่ทำเอาหอบพร่า เรียกชื่อคนที่ปรนเปรอตะกุกตะกักไม่เป็นคำ ศีรษะมนเอนซบลงบ่ากว้าง พึมพำกระซิบเรียกร้องจากจื่อเทาเสียงสั่น

 

“เทาเทา…”

 

“ครับ?”

 

“อือ เข้ามา…เข้ามาเลย” จื่อเทาหัวเราะลงคอเสียงเบา สะโพกมนสั่นกระตุกเมื่อจื่อเทาถอนนิ้วออกมาจากตัว อี้ชิงเกาะบ่าจื่อเทาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะค่อยๆ เอื้อมมือไปด้านหลัง ใช้มือนุ่มประคองส่วนหัวให้ชนเข้ากับช่ิองทางที่ยังปิดไม่สนิท

 

“อือ..อือ..เทา…”

 

แกนกายร้อนผ่าวแทรกผ่านเข้าไปในช่องทางที่อุณหภูมิสูงไม่แพ้กัน ความอ่อนนุ่มโอบรัดให้ความรู้สึกดีจนจื่อเทาต้องครางออกมาทุกจังหวะที่อี้ชิงครอบครองเขาเข้าไปทีละน้อย ไม่ต่างจากอี้ชิงที่บีบไหล่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของจื่อเทาชำแรกลึกเข้ามายิ่งกว่านิ้วเรียวยาวของอีกฝ่าย ซ้ำยังขยับไหวไปมาอย่างรู้งาน สอดประสานกันเป็นอย่างดีด้วยความคุ้นเคย อี้ชิงหายใจเอาออกซิเจนและกลิ่นกายของจื่อเทาเข้าไป รสสัมผัสที่คุ้นชิน แม้จะห่างหายไปนาน แต่ก็สามารถต่อติดกันได้อย่างง่ายดาย ไม่นานร่างทั้งร่างของอี้ชิงก็สะท้านไหว จากสัมผัสที่บดเบียดเข้ามาในร่างกาย รวมกับกลิ่นหอมและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ทำเอาสติของอี้ชิงแทบจะหายไป อยากจะโอบกอดอีกฝ่ายเอาไว้เฉยๆ เหมือนกับทุกครั้ง ให้จื่อเทาโอบกอดด้วยอ้อมแขนแข็งแรงนั้นอย่างทุกที

 

“ไหวไหมครับ…”

 

เปลือกตาสีมุกที่ปิดลงกระพริบเปิดขึ้นช้าๆ ดวงตาปรือปรอยสบกับดวงตาคมที่กำลังมองจ้องมา อี้ชิงได้แต่สั่นหัวไปมาด้วยความสัตย์จริง ถึงปากจะบอกจะช่วยบริการให้ แต่เอาเข้าจริงจางอี้ชิงไม่เคยมีปัญญาทำได้จนจบเลยสักครั้ง ถึงจะไม่ได้ผอมบางอ้อนแอ้น แต่พอเป็นหวงจื่อเทา อี้ชิงก็เป็นอันต้องปวกเปียกเสมอ มืขาวสั่นระริกโอบรอบบ่าสีเข้มของคนเป็นน้องเอาไว้เป็นที่พึ่ง สะโพกอิ่มค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักลงบนหน้าตักของจื่อเทาทีละน้อย ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองนั่งทับอยู่บนตัวของจื่อเทา พร้อมกับเสียงหัวเราะของจื่อเทาที่ดังแผ่วอยู่ข้างหู

 

“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง” ริมฝีปากนุ่มกดลงที่ใบหู อี้ชิงไม่ได้อุปปาทานไปเองแน่ๆ ว่าหวงจื่อเทาแอบดุนลิ้นใส่หูของเขาเอง ทำเอาผวาสะดุ้งจิกปลายเล็บฝังเข้ากับเนื้อผ้าทะลุไปถึงผิวหนังของจื่อเทา ก่อนที่โลกของอี้ชิงจะถูกเหวี่ยงจนหลังแนบเข้ากับเบาะโซฟา ลำคอขาวถูกงับแรงๆ พร้อมกับทิ้งรอยกัดเป็นจ้ำเอาไว้ต่างหน้า ลมหายใจร้อนที่รินรดทำเอาอี้ชิงขนลุกเกรียว แต่นั่นก็ไม่เท่ากับฝ่ามืออุ่นจากไข้อ่อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ จับสะโพกขาวที่ยังคงเชื่อมประสานอยู่กับร่างกายของอีกคนให้ยกสูงขึ้นอีกนิด จื่อเทาไม่รอช้า คว้าเอาหมอนอิงมารองใต้สะโพก แล้วค่อยขยับๆ ส่วนที่เชื่อมกันอยู่หนืดๆ ไม่ให้ขาดตอน

 

“อือ…อะ จื่อเทา” อี้ชิงครางออกมาเบาๆ เมื่อภายในถูกกดย้ำจุดอย่างเชื่องช้า แต่หนักแน่นเป็นจังหวะ อี้ชิงปรือตาขึ้นมองจื่อเทาที่หยัดแขนคร่อมตัวเองเอาไว้ จังหวะหนืดๆ ของจื่อเทามันช่างไม่คุ้นเคยเอาซะเลย จริงอยู่ว่าจื่อเทาค่อนข้างจะอ่อนหวานกับเขาทีเดียว แต่ใช่ว่าจางอี้ชิงไม่รู้เสียเมื่อไรว่าก่อนที่เขากับจื่อเทาจะตกลงคบกันแบบคนรัก บทรักบนเตียงของหนุ่มรุ่นน้องก็ค่อนข้างจะหวือหวาและรุนแรงไม่ใช่น้อย

 

ขณะที่กำลังคิดสารตะ อี้ชิงก็ถึงกับเผลอหวีดออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจื่อเทาจับยกขาของเขาข้างหนึ่งขึ้นยกพาดกับบ่า ช่องทางที่ถูกขยายอย่างไม่ทันตั้งตัว ซ้ำจังหวะของจื่อเทาก็ยังถูกเร่งขึ้นเสียอีก เสียงหอบหนักๆ ดังขึ้นทุกครั้งที่จื่อเทาฝังลึกเข้ามาในตัว เหงื่อกาฬที่ไหลมาตามท่อนแขนเข้ม ซึมผ่านร่องนิ้วของอี้ชิงที่เกาะอยู่รอบท่อนแขน พอถูกจับให้เปลี่ยนท่าใหม่ อี้ชิงก็รู้สึกเหมือนจะจมหายลงไปกับพื้นโซฟาทุกครั้งที่จื่อเทาขยับตัว ราวกับถูกตอกเข็มลงไปย้ำๆ ลมหายใจแทบไม่เป็นจังหวะ จนหลายครั้งที่เกือบจะสำลักออกมา

 

“อ๊า! เทา!”

 

เสียงครวญครางเจียนจะขาดใจเมื่อจื่อเทาทั้งเร่ง ทั้งย้ำน้ำหนักลงไปแทบจะทั้งหมด ซ้ำยังออกแรงบีบเคล้นสะโพกจนเนื้ออ่อนล้นมาตามร่องนิ้ว คงทิ้งรอยแดงช้ำเอาไว้ให้ได้สะเทือนใจอีกหลายวัน

 

อี้ชิงครางอึกอัก ซ้ำยังพูดแทบไม่เป็นภาษาเมื่อถูกฟอนเฟ้นเนื้อตัวไปทั่ว แม้จะไม่รุนแรงจนเจ็บ แต่แทบทุกครั้งจางอี้ชิงก็สุขสมกับลีลาของจื่อเทาเสมอ โดยไม่ต้องพึ่งการปรนเปรอทางด้านหน้าตามธรรมชาติของผู้ชาย ยิ่งอี้ชิงทำเสียงสั่นเหมือนพยายามกลั้นอารมณ์มากเท่าไร จื่อเทาก็ยิ่งเร่งจังหวะให้หนักหน่วง เพราะรู้ดีว่าคนรักใกล้จะถึงฝั่งฝันเต็มทน

 

จนกระทั่งอี้ชิงหยัดกายขึ้นโอบรอบคอของจื่อเทา ท่อนขาตวัดเกร็งรอบสะโพกของจื่อเทาแน่น ก่อนจะปลดปล่อยทุกห้วงอารมณ์ที่คั่งค้างออกมาเปรอะหน้าท้องและลำตัวของจื่อเทา พร้อมกับเสียงหวีดเบาๆ คล้ายคนขาดใจ ก่อนจะซุกซบเข้ากับซอกคอของจื่อเทา ปล่อยให้อีกฝ่ายขยับและกระทำกับร่างกายของตนตามอำเภอใจ จนในที่สุดเสียงคำรามต่ำเป็นครั้งสุดท้ายก็ตามมา พร้อมกับน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงบนร่างเล็กเต็มๆ

 

“ชิงชิงของผมเยี่ยมที่สุด”

 

เสียงกระซิบหวานหูดังขึ้นในมโนภาพลอยๆ ที่จางอี้ชิงคิดว่าตัวเองกำลังจะหลับ รู้สึกว่าตัวมันเบาๆ ลอยๆ แต่จางอี้ชิงก็ไม่คิดอะไรมากกว่าเอียงหน้าเข้าซุกกับแผ่นอกอุ่นๆ ของหวงจื่อเทาหรอก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*

 

“อือ เทาเทาทำอะไร…”

 

เสียงงึมงำจากคนที่นอนซุกอยู่ข้างกายทำให้จื่อเทารีบจัดการกดส่งข้อความไปหา B.Byun ก่อนจะจัดการโยนโทรศัพท์กลับเข้าไปใต้หมอน พร้อมกับก้มลงจูบเบาๆ ที่เส้นผมสีเข้มของคนที่ขยับหัวขึ้นมาเกยบนอกของตัวเอง

 

“ไม่นอนเหรอ…อือ…” ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง กลัวว่ากิจกรรมที่โหมทำกันไปหนึ่งรอบที่โซฟาและอีกยกบนเตียงนี่จะทำให้ไข้ของอีกคนกลับมาเล่นงาน แต่คนป่วยก็ไม่ได้สนใจคำถามสักเท่าไร กลับบ่ายเบี่ยงประเด็นไปที่ไหล่มนที่กำลังอวดความขาวเนียนพ้นผืนผ้าห่มที่เลื่อนลงเพราะแรงขยับตัว ริมฝีปากหยักกดจูบลงซ้ำๆ จนอี้ชิงหัวเราะคิกคัก

 

“ไม่เอาแล้ว…เทา พรุ่งนี้พี่ต้องกลับห้องแล้วนะ”

 

“อือ…ก็ขอผมเก็บให้คุ้มก่อนสิครับ นานๆ เจอกันที” จื่อเทาจับอี้ชิงพลิกตัวลงนอนราบไปกับพื้นเตียง ซุกไซร้จมูกไปตามซอกคอ ทำเอาคนตัวขาวครางเสียงแผ่ว เพราะไม่ใช่แค่จมูกที่กำลังรุกเร้า แต่ฝ่ามือร้อนๆ ก็กำลังคืบคลานไปทั่วตัว ปลุกเร้าอารมณ์ที่เพิ่งจะสงบไปหมาดๆ ให้ไต่ระดับกลับขึ้นมาอีกครั้ง

 

“เทา…อืม เทา จื่อเทา” อี้ชิงหลุดครางออกมาเมื่อจื่อเทามุดเข้าใต้ผ้าห่ม ลากริมฝีปากลงต่ำจนถึงร่องบุ๋มตรงหน้าท้อง

 

“เทา…อ๊ะ!”

 

สุดท้ายอี้ชิงก็ลืมจนหมดว่าตัวเองถามอะไรจื่อเทาไป เพราะมัวแต่เพลินกับการนอนให้จื่อเทาบริการเป็นรอบที่สอง  ส่วนคำตอบก็คงต้องไปรอถามเอากับคนที่ชื่อ B.Byun เอาเองแล้วล่ะ

 

*

 

To be con

Advertisements

4 thoughts on “[FIC] HEAT … 5

  1. ลลต.

    เห็นชื่อคู่แล้ววิ่งไปอุดปากกรี๊ดแป๊บค่ะ 55555555555555
    แล้วอะไรโว้ยอี้ชิงเอสหัวโหม่งทำไมมมม นี่นึกหน้าล่ะแบบ … #วิ่งไปกรี๊ดที่ระเบียง
    ชอบตอนที่อาพี่อี้งุงงิ้งว่าน้องอ่ะ TwT คือบ้าป่ะ อีจื่อไม่ตายเดี๋ยวกูตายแทนเองค่ะ
    นี่ก็งงๆว่าสรุปจางอี้ชิงมาง้อแฟนหรือว่ามาหาแฟนเพื่องอนให้จื่อเทาง้อถึงที่ 5555
    แล้วอะไรกันจื่อทาวววววววว เธอก็ทำจงอินซะรุนแรงจนโดนแทมินลงโทษ
    เธอมาว่าพี่หมาชานยอลของพี่โลได้ยังไง #ฟาด

    แป๊บนะ…
    เลื่อนมาบรรทัดล่างอ่านเจอคำว่าพี่ทำให้ก้ได้นะ คือแบบ………….
    TT_________________________TT อ่านแล้วน้ำเดิน #ไม่ใช่แล้วว้อย

    ชอบตอนอี้ชิงจูบแล้วเทาถามว่า วันนี้ซนจัง
    คือแบบมันเหมือนไม่ใช่แฟนเด็กล่ะ มันเป็นเด็กแก่แดด 55555555555
    อะไรแหมมมมมมมมมม มาว่าอี้ชิงซนคืออัลไลลลล มันก็ซนนะไปเล่นจ้ำจี้กับเพื่อนง่ะ!
    แล้วคือแบบ หน้าไหม้ไหมยังไงงงงงงงงงงงงงงง
    ถึงจะบอกว่าจื่อเทาดูอ่อนโยนที่สุดกับอี้ชิงก็เหอะ อันที่จริงตั้งแต่อ่านมามันก็อ่อนโยนจริงๆแหละ
    เพราะตอนกับจงอินในห้องน้ำอ่านไปล่ะรู้สึกอีจื่อนี่ไม่ใช่คนนะ เป็นหมาป่า -_-;;
    ส่วนตอนนี้มันคือหมาบ้าน เชื่องแล้ว กลัวเจ้าของเจ็บ เล่นแรงหน่อยก็เลียกลัวเขาดุ
    เพราะพี่อี้ชิงเป็นเจ้าของงงง ว๊ากกกกกกกกกกกก เปรียบเองเขินเอง 55555555555

    มามีบีบยงบยอนทิ้งท้ายอัลไล
    คือตอนหน้ามาสงกรานต์งี้ ไม่กลัวพี่ร้องไห้หรอ T__T
    ตอนหน้าแบคยอลป่ะ #ฉันรอตอนนี้มาสิบชาติแล้ว
    เอามือวักน้ำรอเธอที่ท่าน้ำทุกวันเลออออออออออ

  2. พตวววว

    อิสเดอะเฟริ์สไทม์อินฟอร์เอเว๊อออออออออออออออออ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด *สลบ*

    รู้สึกอากาศหนาวๆร้อนเป็นๆไฟขึ้นมาทันที T T อี้ชิงแม่งงงงงง
    ทำไมเป็นคนแบบนี้ สปอยล์มาก ตามใจแพนด้าสุดๆ จิืคราย โอ๊ยยย
    คือก็เขินหน้าไหม้ไปตามท้องเรื่อง
    ฉากเข้าด้ายเข้าเข็มของนีน่าแม่งพลังจริงๆ เห็นภาพประหนึ่งไปเกาะขอบโซฟาดูกะตา #ไม่ดีมั้ง

    คือบั่บบบบบบบบบบบบบบบบบ O<-<

    ละอิจื่อคือร่ะะะะะะ คือป่วยไม่ป่วยก็ไม่เกี่ยวสินะ โถ ซ่อนรอย ถถถถถถถถถถถถถถถ
    แต่สุดท้ายอี้ชิงก็โดนจัดการอยู่ดีโดยที่แกไม่ต้องเปลือยอะไรเลย
    แหม ละตอนแรกทำเป็นอิดออดเล่นตัว หมั่นไส้ 5555555555555 *ตีด้วยก้านไผ่*

    ฮืออออออ B.Byun นี่อะไรยังงะ ฮีท6จะได้อ่านอะไรดีๆอีกแล้วชิมิ
    แง้ง อะไรง่าาา แบคยอนทำไมมมมมมมมมมม
    ฟ่หกาด่ฟาสกหด่ฟาสหก่ดยไนรำด่าสหก่วดาสหฟก่ดาสดกหดฟกหดหก

  3. ญุ๋งญิ๋งสิงเทาเล่ย

    ฟหกดเ้่านแมสะ่พีรนฟแอทีรรนนนนนนนนนนนนนนนนนะ่าอ้สีนยำแ้มใัััััััอท้ัสใวฝงง
    ฟำไาปมวสหะมสวืท่ ฟินม่อก ไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยอะไรดี แค่อี้เรียกเทาเทาคำแรกก็เขินแล้วอ่ะ เขินจริงนะ นั่งนึกภาพตามก็เขินแล้ว ไม่เจอกันนานไปมั้ยอ่ะ พี่อี้อ่ะ อย่าปล่อยให้แพนด้าเหงามันชอบไปเอาคนอื่น นี่ก็เสียทีถูกคนอื่นเอามาด้วยนะ ฮือออออออออออออ
    คนเป็นแฟนกันมันดีงี้เอง เทาแม่มดูถนอม(???)อี้ชิงมากอ่ะ นี่คือเมกเลิฟอ่ะะะะะ เยิ๊บมาก ตอนอ่านแล้วก็คิดนะ ตอนไปทำกะจงอินนี่แกเก็บกดสินะอิจื่อ ทำเมียแรงๆไม่ได้ เกร้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส คือไม่รู้จะเม้นต์อะไร ถ้าเม้นต์อย่างที่ใจคิดมันจะเสื่อมมากจีจี พี่ต้องรักษาภาพพจน์อ่ะ ต้องเข้าใจพี่นะ 555555555555555555555555
    คือนี่ก้อยากให้อี้เห็นนะอิรอยต่างๆบนตัวน่ะ มันจะได้เลิกซ่า แต่คิดอีกทีเห็นแล้วเดี๋ยวดราม่าอดฟินอีก 5555555 อี้ชิงใจจริงก็ว้อนใช่ป่ะ แหม่พอน้องบอกไม่มีแรงพี่ก็จัดเลยค่ะ แต่พี่อ่ะไม่ใจเลย พอเจอ…เข้าไปพี่ก็หมดแรงละ ละยังไงอิคนที่บอกว่าหมดแรงก่อนหน้าแม่มใส่ไม่ยั้งเลยเว้ยเห้ย โซฟาพังยัง? แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ย้อนกลับไปอ่านอีกรอบดีกว่า ฮื่อออออออออออออ คู่ชิปได้กันมันดีงี้!

  4. พึ่งเคยอ่านเทาเลย์ #อีกแล้ว 555555555555 -//-
    คือชิงขชิงน่ารักอ่ะแก มีจะช่วยเทาด้วย 55555555555
    แต่สุดท้ายก็ไปไม่รอดทุกทีสินะ กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด -///-
    ทำไมฉันรู้สึกว่ามันน่ารัก เขินอ่าาา งื้อออออออออออ
    ว่าแต่เทา แกส่งข้อความอะไรให้อิพี่แบค ????????

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s