[SF] My Brother (CHAN x KAI)

Standard

Title: My Brother
Author: Nina*
Paring: Chanyeol x Jongin
Rating: PG
Author’s note: ฟิครักเด็กฉลองตรุษจีน (?) จับจงอินเชือดถวายชานยอล? 555 ร่วมติดแทก #ยอนยอนนีนี่ ได้นะคะ :]

 

*

 

[1]

 

“ยอนยอน…”

 

เสียงเรียกท่ามกลางความมืดทำให้คนที่กำลังจ้องจอคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียดต้องหันกลับมาด้วยความตกใจ ปาร์คชานยอลทอดสายตามองไปยังร่างเล็กที่กำลังเดินเตาะแตะเข้ามาหาเขา มือข้างหนึ่งขยี้ตาป้อยๆ ส่วนมืออีกข้างก็จับแขนตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวโปรดมาด้วย ชานยอลหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาหา ก่อนจะอ้าแขนรับคนที่เดินโผเข้ามาใส่อ้อมแขน ร่างนุ่มนิ่มของเด็กห้าขวบถูกยกขึ้นนั่งบนตัก ก่อนที่คนอายุมากกว่าจะเอ่ยปากถาม

 

“อยากเข้าห้องน้ำเหรอ”

 

“ม่าย…” น้ำเสียงอู้อี้ตอบกลับมา พร้อมกับซุกหน้าลงบนบ่าของชานยอล

 

“แล้วจงอินตื่นขึ้นมาทำไมครับ? หืม…พรุ่งนี้ต้องไปเรียนนะ”

 

คำถามของชานยอลยังไม่ได้รับคำตอบในทันที มีเพียงความเงียบจนชานยอลคิดว่าจงอินหลับไปอีกรอบแล้ว แต่พอขยับตัวจะลุกขึ้น เด็กน้อยที่ชานยอลคิดว่าหลับไปอีกรอบแล้วก็กลับขยุ้มคอเสื้อของชานยอลแน่น

 

“ก็ยอนยอนยังม่ายนอน…”

 

เหตุผลของจงอินทำเอาชานยอลขำพรืด แต่ก็ตบลงไปบนสะโพกของคนที่ทำเสียงหงุดหงิดไม่พอใจอยู่แถวๆ คอเสื้อ

 

“กลัวผีหรือไง? เรา”

 

นีนี่ไม่ได้กัวปี๋!” เสียงเถียงทันควันที่ทำเอาชานยอลขำก๊าก ไม่ได้กลัวผีนะ แต่พอพูดถึงขึ้นมาก็ผงะมาจ้องหน้าเขาเสียงเขม็ง เสียงสั่นขึ้นมาเชียว

 

“งั้นจงอินก็ไปนอนต่อคนเดียวได้สิ พี่ยังทำงานไม่เสร็จนี่นา”

 

พอชานยอลตอบกลับไปแบบนั้นอีกฝ่ายก็เงียบกริบ ก่อนที่สักพักตัวจงอินจะเริ่มสั่น และตามด้วยเสียงสะอื้น…

 

ฉิบหายละ

 

“ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ”

 

[2]

 

‘เอาตุ๊กตาน้องไปซักให้แม่หน่อย แล้วก็รีบตากรีบเก็บนะ เดี๋ยวจงอินกลับบ้านมาเจอแล้วจะร้องไห้งอแง’

 

ความจริงปาร์คชานยอลก็น่าจะฟังคำพูดของแม่สักนิด แทนที่จะมัวแต่เล่นเกมจนลืมเวลา ความจริงก็เอาบรรดาน้องเน่าของจงอินทุกตัวไปซักหมดแล้วแหล่ะ แต่ว่ามัวแต่เล่นเกมจนลืมเอาขึ้นมาจากถังซักผ้า พอนึกขึ้นได้ก็เกือบบ่ายสองแล้ว แดดกำลังแรงเชียวล่ะ กะว่าอย่างไรเสียตุ๊กตาของจงอินก็ต้องแห้งก่อนเจ้าตัวเล็กกลับมาจากโรงเรียนแน่ๆ แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ…ถ้าเขาทำตามแผนที่วางไว้ทุกอย่างจะต้องมานั่งดูน้องยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้ไหมล่ะเนี่ย

 

“ฮึก…ยอน…ยอนยอนใจย้าย…อึก ยอนยอนทำยอนยอน…อึก…ของนีนี่ทำไม…ฮือ”

 

เอาเข้าไป ปาร์คชานยอลอยากจะบ้า นี่พูดตรงๆ นะว่าเหนื่อยแทนกับประโยคต่อว่าต่อขานปนสะอื้นของน้องน้อยที่กอดยอนยอนสีตุ่นที่โดนซักฟอกเสียหอมฟุ้ง ผิดเสียก็แต่สภาพก่อนหน้านี้ที่มันโดนหนีบขาสองข้างเอาไว้กับราวตากผ้า ห้อยหัวลงมาตาละห้อย คงเป็นภาพที่สะเทือนใจเด็กวัยประถมน่าดู พอจะเดินเข้าไปกอดปลอบอย่างทุกที่ จงอินก็เบี่ยงตัวหนี แถมยังส่งสายตาค้อนมาให้เสียอีก

 

วะ…นี่น้องหรือเมีย?

 

“พี่ไม่ได้ตั้งใจนะครับนีนี่ พี่เห็นยอนยอนมอมแมม กลัวนีนี่กอดแล้วจะไม่หอมไงครับ พี่เลยเอายอนยอนไปอาบน้ำให้” ชานยอลยังคงพยายามเดินหน้าง้อเด็กน้อยที่ตั้งท่าจะเดินหลบเขาท่าเดียว แต่ชานยอลนั่งขวางอยู่เสียอย่าง เด็กตัวสั้นป้อมแบบจงอินจะหนีไปไหนได้ ก็ทำได้แค่ซุกหน้าซุกตาอยู่กับหัวยอนยอน ไม่ยอมให้ชานยอลโดนตัวเท่านั้นแหล่ะ

 

“ยอนยอนจับยอนยอนห้อยหัว”

 

เสียงสะอื้นน้อยๆ กับสายตาตัดพ้อทำเอาชานยอลอยากจะวิ่งไปกรี๊ดนอกบ้านเป็นบ้า แต่ก็ไม่รู้จะยกข้ออ้างอะไรมาแถกับข้อกล่าวหานี้ดี ถ้าอธิบายตามหลักความเป็นจริงของโลกแล้วจงอินเข้าใจ เขาก็ไม่ต้องมานั่งพล่ามอะไรแบบนี้อยู่นานสองนานหรอก

 

“พี่ขอโทษ” จงอินเบะปากใส่คนที่ยื่นแขนมาโอบตัวเขาไปนั่งตัก ดวงตากลมใสที่เต็มไปด้วยน้ำตายังไม่ยอมหันไปสบตากับคนเป็นพี่ที่พยายามง้อเลยสักนิด แต่ชานยอลก็ไม่ยอมแพ้ กอดตัวนุ่มนิ่มของจงอินเอาไว้พลางโยกไปมา พร่ำคำขอโทษอย่างไม่รู้เบื่อ สัญญาว่าจะไม่เอายอนยอนไปห้อยหัวอีก แถมยังเสนอว่าจะตามจงอินทุกอย่าง ขอให้จงอินยกโทษให้ก็พอ

 

“จริงนะ…” ดวงตาอ่อนใสหันมามองตาแป๋วใส่คนที่ฉีกยิ้มกว้าง เมื่อเห็นว่าน้องยอมหันมามองตัวเองแล้ว

 

“จริงสิ นีนี่อยากไปไหน อยากกินอะไร อยากทำอะไร พี่ตามใจนีนี่ทุกอย่างเลย” จงอินยังมีท่าทีลังเลใจอยู่บ้าง ยอนยอนในมือโดนบีบแน่นขึ้นเพราะเจ้าของของมันกำลังใช้สมองของเด็กประถมครุ่นคิดอย่างหนัก

 

“นีนี่อยากขี่จักกะยาน”

 

[3]

 

หลังจากเช็คสภาพจักรยานแม่บ้านคันเก่งของแม่เรียบร้อย (ขอบคุณที่มันเป็นสีฟ้าหม่นๆ ไม่ใช่ชมพูหวานแหวว) ชานยอลก็จัดแจงยกตัวจงอินที่ขาสั้นเกินกว่าจะปีนป่ายขึ้นไปนั่งเองบนเบาะหลังได้เรียบร้อย ก่อนจะกำชับว่าห้ามปล่อยมือจากเอวชานยอลเด็ดขาด ซึ่งจงอินก็รับปากเป็นมั่นเหมาะ โดยเฉพาะตอนปล่อยล้อฟรีให้ไหลลงเนินสูง จงอินทั้งเกาะแน่น แถมยังร้องกรี๊ดไปตลอดทาง

 

ไม่ได้กลัว จงอินชอบใจมากต่างหาก…

 

ส่วนปลายทางก็คือร้านขนมประจำหมู่บ้าน ก็ไม่ถึงกับเป็นร้านเค้กเลอเลิศอะไรนักหรอก ก็แค่ร้านขนมเบเกอรี่ง่ายๆ ที่มีพวกเครื่องเล่นตั้งอยู่หน้าร้าน ชานยอลยอมปล่อยให้ตัวเองตกหลุมล่อหลอกจากตาใสๆ ที่เป็นประกายอ้อนวอนร้องขอให้ชานยอลยอมควักเงินในกระเป๋าสตางค์ออกมาให้น้องซื้อของเล่นและขนมเต็มมือไปหมด ทั้งลูกกวาด น้ำหวาน อมยิ้ม และสายไหม

 

แน่ล่ะว่าชานยอลไม่ได้ยอมให้น้องจัดการรวดเดียวหมด แต่ตะล่อมทีละหน่อยว่าถ้าจงอินยอมเอากลับไปเก็บไว้รับประทานที่บ้านบ้าง ชานยอลจะซื้อพัทบิงซูเพิ่มให้จงอินอีกหนึ่งถ้วย

 

น้ำแข็งไสเย็นๆ รสหวานกับเด็กมันเป็นของคู่กันอยู่แล้ว ตาเป็นประกายของจงอินทำให้ชานยอลยินดีจ่ายมากกว่าหนึ่งถ้วยด้วยซ้ำไป

 

“ค่อยๆ ทานนะครับ เดี๋ยวพี่ป้อน…อ้าม” จงอินขยับตัวยุกยิกอยู่ไม่สุขตั้งแต่เห็นเกล็ดน้ำแข็งไสที่ถูกราดด้วยเครื่องสารพัดอย่างที่ไปเกาะเคาน์เตอร์ชี้นู่นนี่เลือกมาได้จนเต็มถ้วย แต่พอชานยอลบอกว่าจะป้อนให้ มือน้อยๆ ก็ยอมวางนิ่งอยู่บนตักตัวเกร็งจนชานยอลนึกขำ พอน้ำแข็งไสคำแรกพลุบเข้าปากไปพร้อมกับแตงโมสีฉ่ำ จงอินก็หลับตาปี๋ด้วยความเย็น หน้าตามีความสุขจนชานยอลเผลอยิ้มตาม

 

“อือออออ….เย็นอะ…ยอนยอน…เย็น”

 

ปากว่า แต่ก็ยังอ้าปากรับน้ำแข็งไสคำใหม่ แถมยังเร่งให้ชานยอลป้อนคำใหม่เร็วๆ ด้วยการกระตุกชายเสื้อชานยอลยิกๆ ทั้งที่ในปากก็มีคำก่อนหน้าอยู่เต็มไปหมด จนชานยอลอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบิดแก้มตุ่ยๆ ให้จงอินสะบัดหน้าหนี

 

“กลืนคำที่อยู่ในปากให้หมดก่อนครับ เคี้ยวด้วย เดี๋ยวติดคอนะ”

 

ชานยอลหัวเราะใส่จงอินที่เอาแต่รีบเคี้ยว รีบกลืน แล้วอ้าปากโชว์ให้ดูว่ากลืนคำเก่าลงไปหมดแล้ว พอชานยอลตักคำใหม่ให้ก็รีบงับช้อนมากไปหน่อย จนปากเล็กๆ นั่นงับเข้าไปได้ไม่หมด พาลทำให้น้ำหวานไหล่เปรอะมุมปากพากันไหลย้อยลงมาจนเปื้อนคาง

 

“ดูซิ เลอะหมดแล้ว” ถึงปากจะดุ แต่น้ำเสียงและแววตาไม่ได้ดุตามไปด้วย ก็เลยทำให้จงอินหัวเราะเอิ๊กอ๊ากแทน มือน้อยคว้าเอาช้อนสเตนเลสที่ยังไม่ได้ถูกใช้งานขึ้นมาจ้วงบนน้ำแข็งไสที่ถูกจัดการไปกว่าครึ่ง ก่อนที่ก้อนแป้งเย็นๆ จะถูกยกขึ้นมาจ่อปากชานยอล

 

“อ้ำ”

 

ชานยอลก้มลงงับช้อนที่จงอินเป็นคนป้อนให้ แต่ยังงับได้ไม่ถึงไหนจงอินก็รีบชักมือหลบจนชานยอลเป็นฝ่ายเลอะเทอะบ้าง จงอินหัวเราะคิกคัก

 

“เลอะเลย~”

 

[4]

 

คิมจงอิน

 

ลูกชายคนเดียวของคิมอินฮยองและคิมจุนยอง คู่รักสถาปนิกที่พบรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย หลังจากที่ทั้งคู่แต่งงานกันและมีโซ่ทองคล้องใจเป็นเด็กน้อยจงอินที่เพิ่งอายุครบ 2 ปีได้ไม่นาน ผู้เป็นพ่อก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ พร้อมกับภาระมากมายที่ทิ้งเอาไว้ให้อินฮยองจัดการ พร้อมกับการที่ต้องเลี้ยงดูลูกน้อยที่เป็นตัวแทนความรักของผู้วายชนม์และอินฮยองให้ดีที่สุด

 

ในช่วงเวลาที่ค่อนข้างยากลำบากนั้นเอง อินฮยองได้พบกับปาร์คยองกวอน นายจ้างงานชิ้นใหญ่ของเธอที่อาจช่วยทำให้เธอปลดภาระหนี้สิ้นออกไปได้มากมาย ค่าตอบแทนในชิ้นงานที่ยองกวอนมอบให้อินฮยองนั้นราคาสูงมากพอที่จะทำให้เธอสามารถกลับไปใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่มูลค่าที่อินฮยองได้รับจากยองกวอนนั้นมากกว่าที่เธอคิดเอาไว้เสียอีก

 

ปาร์คยองกวอนเพียรพยายามจีบคุณแม่ลูกหนึ่งที่ตอนนี้นับได้ว่าเป็นโสดเช่นเดียวกับตัวเขา โดยที่ไม่รังเกียจเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่บางครั้งก็ได้เห็นหน้าค่าตาบ้างเป็นครั้งเลยสักนิด

 

ราวสองปีเศษอินฮยองก็ยอมตกลงแต่งงานกับปาร์คยองกวอน เป็นครอบครัวแสนสุขที่มีคิมจงอินและปาร์คชานยอลวัย เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของทั้งคู่

 

ในวันที่ชานยอลอายุครบรอบ 17 ปี ทั้งอินฮยองและยองกวอนก็มีน้องสาวตัวน้อยๆ ในท้องของอินฮยองให้กับปาร์คชานยอลและคิมจงอินอีกคน

 

[5]

 

“ยังไม่นอนเหรอครับ”

 

จงอินชะงักนิ้วที่กำลังเคาะแป้นบนคีย์บอร์ด เพราะแขนอุ่นๆ สองข้างที่สวมกอดเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับผิวกายที่แนบชิดลงตรงข้างแก้ม เสียงพึมพำบ่นข้างหูทำให้จงอินหัวเราะออกมา ก่อนจะแตะมือลงบนแขนคู่นั้น

 

“นอนไม่หลับหรือครับ? พี่ชานยอล”

 

“อือ…พี่นอนคนเดียวมาหลายคืนแล้ว ไม่มีคนให้นอนกอดแล้วมันเหงา”

 

จงอินอมยิ้มปนขำกับน้ำเสียงตัดพ้อต่อว่าที่ไม่ได้จริงจังอะไรนักของอีกคน ก่อนที่จะหันกลับมาหาคนที่ยิ้มหวานรออยู่ ฝ่ามือสีน้ำผึ้งไต่ระดับจากท้องแขนขาวขึ้นไปที่บ่ากว้างของคนที่โน้มตัวลงมา เอามือล้อมกรอบจงอินเอาไว้กับตัวเองและโต๊ะทำงาน

 

“ผมให้ยืม ‘ยอนยอน’ ไหมล่ะครับ?” จงอินเย้าอีกฝ่ายด้วยชื่อของตุ๊กตาสีน้ำตาลตัวโปรดในอดีตที่เคยติดมันมากถึงขนาดร้องไห้จ้าทุกครั้งที่ชานยอลแอบเอามันไปซัก พอจงอินกลับบ้านมา แล้วเจอยอนยอนถูกหนีบหูสองข้างไว้กับราวตากผ้าทีไร ชานยอลก็เป็นต้องเสียพลังงานและเสียเงินในการหอบหิ้วจงอินที่ร้องจ้าขึ้นซ้อนท้ายจักรยานไปปั่นเล่นรอบหมู่บ้าน แล้วก็ซื้อขนมให้ทานเสียทุกที

 

“ไม่อยากได้ยอนยอน พี่อยากได้นีนี่

 

จงอินย่นจมูกใส่ชื่อ ‘นีนี่’ ที่เป็นชื่อสมัยเด็ก เขาก็ไม่ได้เกลียดชื่อนี้อะไรนักหนาหรอกนะ ก็มันช่วยไม่ได้ที่ตอนเด็กๆ เขาจะโดนเข้าใจว่าเป็นเด็กผู้หญิงอยู่เรื่อย เพราะว่าแม่ของเขาอยากได้ลูกสาว แต่ดันได้มีเขาที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียว ก็เลยจับเขาไว้ผมยาว ซ้ำยังดัดเป็นลอน แล้วเรียก ‘น้องนีนี่’ ทุกที เขาเองยังติดเรียกตัวเองว่านีนี่จนถึงหกขวบด้วยซ้ำไป

 

แต่ตอนนี้เขายี่สิบเอ็ดแล้วนะ ยี่สิบเอ็ด…กำลังจะจบมหาวิทยาลัยแล้ว

 

“แต่นีนี่ยังทำงานไม่เสร็จครับ”

 

“พรุ่งนี้วันเสาร์…”

 

“ผมต้องส่งงานวันจันทร์เช้า”

 

“เดี๋ยวพี่ช่วยทำ”

 

“ไหนบอกว่าผมต้องทำงานด้วยตัวเองไงครับ” จงอินถาม

 

ก็มันเป็นเรื่องจริงอีกเหมือนกัน ที่เขาเลือกจะเรียนในสาขาเดียวกับปาร์คชานยอล จะด้วยเหตุผลว่าเขาเองเห็นชานยอลเรียนมาก่อน หรือเขาชอบทางนี้ด้วยเหมือนกันก็ตาม แต่ชานยอลก็เคยเอ่ยปากบอกกับจงอินไว้ตั้งแต่เขายังเป็นนักเรียนเตรียบสอบว่าเจ้าตัวจะไม่ช่วยทำการบ้านหรือโปรเจ็คใดๆ ทั้งสิ้น ยกเว้นเสียก็แต่คำแนะนำเท่านั้น

 

แล้วก็จริงอย่างที่เจ้าตัวประกาศไว้ เกือบสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย อีกฝ่ายไม่เคยใจอ่อนช่วยจงอินทำการบ้านเลยสักครั้ง

 

“ทำไมใจแข็งจัง…” ชานยอลบ่น เมื่อสิ่งที่เคยพูดเอาไว้กลับย้อนมาทำร้ายตัวเองเสียอย่างนั้น

 

ความจริงปาร์คชานยอลก็ไม่ได้ใจแข็งอะไรนักหนาหรอก เพียงแต่จงอินเองก็ไม่เคยพยายามอ้อนขอร้องเขาหนักๆ ก็เท่านั้นเอง มีแต่เกริ่นๆ หรือว่าถามมาอ้อมๆ ซึ่งเขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จงอินก็เลยถอดใจไปเสียอย่างนั้น แล้วก็ตั้งอกตั้งใจทำงานเองเสียทุกครั้งไป…ซึ่งก็เป็นเรื่องดีนะ

 

“ยอนยอนกัวปี๋เหรอคับ?”

 

ชานยอลจ้องจงอินที่กำลังหัวเราะร่าเริง ในขณะที่เจ้าตัวก็ลูบเส้นผมของเขาไปด้วย

 

เด็กนี่ชักตลกรับประทานขึ้นทุกที ทำเป็นล้อเลียนตัวเองสมัยเด็กๆ ที่เคยโดนเขาแกล้งจนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เป็นชั่วโมงจนตาบวมเป่ง แถมยังกำเสื้อของเขาเอาไว้ในมือเสียแน่นไม่ยอมปล่อย ไม่มียอมให้ลุกกลับไปทำงานที่ค้างเอาไว้ จนเขาต้องนอนเป็นเพื่อนจนถึงเช้า แล้วพอต้องตื่นไปโรงเรียนก็งอแงจนต้องโทรไปลาโรงเรียนให้

 

แค่นั้นไม่พอ…พอตื่นขึ้นมาแบบมีสติรับรู้ ไม่งอแงเพราะความง่วงแล้ว ก็งอนตุ้บป่องใส่เขาไปทั้งวัน กว่าจะยอมให้เขาเข้าใกล้ได้ก็ปาเข้าไปเกือบเย็น

 

“หวา…! พี่ชานยอล!”

 

จงอินร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ก็ถูกจับพาดขึ้นบ่า ชานยอลไม่สนเสียงร้องโวยวายและแรงดิ้นของคนอายุน้อยกว่าที่พยายามร้องขอให้วางตัวเองลง ในขณะที่เดินออกจากห้องของจงอินมาที่ห้องของเขาเอง ถึงห้องจะอยู่ข้างกันนี่เอง แต่ตัวจงอินก็ไม่ได้เล็กเหมือนแต่ก่อนแล้ว ถึงชานยอลจะยังตัวใหญ่กว่าอยู่พอสมควร แต่เด็กน้อยในตอนนั้น ตอนนี้ก็สูงเข้าไปร้อยแปดสิบกว่าแล้ว เลยเป็นชานยอลเสียเองที่ดีใจตอนที่จับจงอินโยนลงบนเตียงได้

 

เสียงสปริงลั่นประท้วงเมื่อชานยอลกระโจนขึ้นเตียงตามมาล็อกตัวจงอินที่เตรียมจะวิ่งหนี ยิ้มกว้างของชานยอลทำเอาจงอินต้องเบือนหน้าหนี ไม่ได้เขินอายแต่อย่างใด แต่เพราะมันรู้สึกไม่ปลอดภัยต่างหาก

 

“ปล่อยผมนะ”

 

“เด็กนิสัยไม่ดี เล่นหัวผู้ใหญ่ได้ยังไง”

 

“เปล่าสักหน่อย แค่หาผมหงอกให้ต่างหาก”

 

“นี่หาว่าพี่แก่หรือ?”

 

“ก็แก่จริงนี่ครับ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วนะ? สามสิบหก? …อื้อ”

 

ริมฝีปากที่ต่อล้อต่อเถียงอยู่กับชานยอลเมื่อครู่ถูกบังคับให้ปิดลงด้วยริมฝีปากของชานยอล จังหวะรุกเร้าผสมกับการสั่งสอนในแบบของชานยอล ทำเอาจงอินหอบสะท้าน พยายามถดตัวหนี แต่ก็โดนไล่ตามเสียจนหลังติดหัวเตียง ซ้ำยังต้องคอยปัดป้องมือที่คอยจะรุกล้ำเข้ามาใต้ร่มผ้า แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องยอมให้อีกฝ่ายลงโทษตามความผิด

 

จนกระทั่งเป็นอิสระก็ยังต้องก้มหน้าหลบสายตาที่หวานเชื่อมด้วยความเขินอาย บรรยากาศภายในห้องก็ชวนให้รู้สึกหวิวๆ อยู่ในใจ แต่จะขยับหรือหลบหลีกไปทางไหนก็ไปไม่ถูกเสียสักทาง ได้แต่ปล่อยให้ชานยอลประคองใบหน้าไว้เก็บเกี่ยวความหอมหวานจากพวงแก้มและใบหูจนพอใจ

 

หลังจากถูกจูบซ้ำเป็นรอบที่สาม จงอินก็รีบยึดไหล่ของชานยอลเอาไว้ด้วยปลายนิ้วที่เริ่มจะสั่นเทา

 

“ผม…ผมยังทำงานค้างไว้”

 

“พรุ่งนี้ก็ได้”

 

“พรุ่งนี้ต้องกลับไปหาคุณพ่อ คุณแม่ กับโซรี

 

“สายๆ ก็ได้…”

 

“ไม่เอา…”

 

“จงอินนา…ไม่สงสารพี่เหรอครับ?”

 

แล้วปาร์คชานยอลไม่สงสารคิมจงอินบ้างหรือไงเล่า…

 

“เด็กดี…”

 

สุดท้ายจงอินก็ต้องยอมให้กับจูบเอาแต่ใจของพี่ชายอยู่ดี…

 

*

 

FIN

Advertisements

5 thoughts on “[SF] My Brother (CHAN x KAI)

  1. ญุ๋งญิ๋งสิงเทาเล่ย

    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยย พี่ชายที่แสนดี TTvTT รักพี่ชายมากมั้ยนีนี่~
    ตอนเด็กๆน่ารักจังเลย พี่ชานยอลละมุนจุงเบย น้องนีนี่ก็น่าแกล้งอ่ะ
    เลี้ยงดูปูเสื่อกันจนโตมาปูที่นอน(?)ด้วยกัน แบบนี้เขาเรียกว่าเลี้ยงต้อยจริงๆ
    ละการจูบปากนั่น เป็นการแสดงความรักของพี่ชายกับน้องชายหราา แอร๊ยยยยยย
    #ขอพี่ชานยอลหนึ่งที่ค่ะ!

    มันไม่เกี่ยวกับตรุษจีนจริงๆด้วย 55555 แต่ไม่เป็นไร พี่ฟินข่ะ

  2. hayden k.

    มาพอกรุบกริบให้เคี้ยวกรุบๆㅠㅠ
    ชอบตอนนีนี่งอแงใส่พี่ชานยอลมาก น่าอุ้มมาฟาดตูดที่สุด
    ไม่ทราบว่าพี่ยอนยอนทำการพรากผู้เยาว์กับน้องไปตอนไหนคะ หลายปีผ่านมาถึงได้เป็นแบบนี้
    สามสิบหกปีเหรอคะพี่ มึงดูเป็นไอ้เฒ่าหัวงูมากค่ะ..
    แต่เขาว่ายิ่งแก่ยิ่งแซ่บเนอะ แล้วน้องเป็นเหมือนอะไรที่อยู่ในกำมือ จะทำอะไรก็ได้น้องยอม;;;
    แพ้ฟิคกินเด็กอะไรแบบนี้จริงๆเลยค่ะ
    อ่านแล้วมันกระชุ่มกระชวยหัวใจ
    ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆนะคะ จะรออ่านเรื่องต่อไป♡

  3. buapeun

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    กรี๊ดให้ดังไปสามบ้านแปดบ้าน
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แอ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    นีนี่น่ารักชิบหายเลยค่ะ
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    ใด ๆ ในโลกไม่น่าอิจฉาเท่าชานยอล(ในฟิค)อีกแล้ว
    พังค่ะบอกเลย
    พังมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    พังตั้งแต่ประโยคแรกที่นีนี่เอ่ยปาก
    หนักขึ้นเรื่อย ๆ ทุกประโยค แล้วก็ตายห่าเอาก็ตอนนีนี่ร้องไห้
    โฮร่ววววววววววววววววววววววววว
    พ่ายค่ะ พ่ายนีนี่โหมดน่ารัก นี่อ่านไปหน้านีนี่ทำตาใสแก้มกลม ๆ บวม ๆ ก็ลอยมา
    ฮรืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    ละแบบทุกประโยคที่นีนี่เอ่ยมันนึกภาพตามได้ตลอด โอยยยยยยยยยยยยยยยย
    นีนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ละไรกัวปี๋ แงงงงงงงงง พี่ชานปลอบน้องที
    งืออออออออออออออออออ
    เข้าใจชานยอลเลยว่าตามใจนีนี่ได้ทุกอย่างเพราะเด็กมันน่ารัก
    นีนี่ร้องไห้คือโลกถล่ม (เวอร์มากกกกก)
    นี่ต้องปั่นจั๊กพาไปกินหนมอีก โอ๊ยยยย บักชานเลี้ยงต้อยน้อง
    ฮรึกกกก ฟิน

    ตอนกินน้ำแข็งไสนี่ไม่ได้ตั้งใจให้ดูกามใช่มั้ยคะ คือสมงสมองเราไปหมดละ โอ้โหหหห
    กินเลอะละไหลย้อยเปื้อนคางควรดูมอมแมมใช่ป้ะ แต่นี่น้ำหวานไหลเปรอะนีนี่นะ นีนี่ผู้น่ารังแก แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    แค่การที่นีนี่บอกว่า เย็นอ้ะ ยอนยอน เย็น…. ใจมันก็อดคิดเลยเถิดไม่ได้เลย (พี่ขอโทษนะนีนี่ แต่นีนี่คือสิ่งมีชีวิตพิชิตความกาม TTTTT)
    “เลอะเลย” ของนีนี่ก็แบบโอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย อีนี่เด็กจริงป้ะวะ
    ฮายยยยยยยยยยยยย นี่เป็นเพราะเราเสพชานไคงานกามมากเกินแน่ ๆ เอะอะก็ยั่วเอะอะก็ถอด (พี่ขอโทษนีนี่อีกครั้งนะคะ TTTT)

    ตอนเด็ก ๆ ก็เป็นพี่น้องที่น่ารักอะ โตมาเป็นพี่น้องท้องชนกันมันก็น่ารักไปอีกแบบ(?)
    แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนเลยก็คือ นีนี่น่าฟัดน่ารังแกตลอดเลย
    ตุ๊กตาหมีเน่ายอนยอนคงไม่อุ่นเท่ายอนยอนน้อยยอนยอนใหญ่หรอกเน๊าะ 55555555555555555555
    นีนี่เลิกกัวปี๋แล้วเหรอ พี่ชานยอลพาน้องเล่นผีผ้าห่มจนเลิกกลัวแล้วสินะ

    ชอบฉากที่พี่ชานกักตัวนีนี่ไว้อะค่ะ แอร๊กกกกกกกกก
    ไม่มีอะไรมากกก แต่การที่นีนี่หันมาแล้วเอามือวางบนบ่าอีคนพี่นี่คือฟาวกาฟหกนไดา่หกาดฟวหกสดาสหกาด่สหกด่สวหฟกาด่ฟหวสาก่ดไนรหสฟาก่ดวสฟหา่ดหฟสาก่ฟหวสกา่ฟหสาด่สาด่ฟหวาด่ฟหาด่ฟวหสกาด่ฟวกาด่ฟกสาด่หฟวสกดา่หวสดา่วหฟกด่หวกาด่ฟหวก่ดา
    แหม่เฮยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แค่นึกภาพตามก็เกินบรรยายแล้วค่ะ
    ละนีนี่เป็นคนตาพราวระยับวิบวับ ไอ้การที่กระเซ้าเย้าแหย่พี่ในระยะมองเห็นใกล้ ๆ แบบนี้ นีนี่อย่ารอดเลย ขออันเชิญพี่ชานชวนน้องเล่นผีผ้าห่มค่ะ

    น่ารักอะค่ะ น่ารักกรุบกริบสมกับเป็นฟิคกินเด็ก(?)555555

  4. Viky

    ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่านกัน

    อ่านจบ
    ฮืออออออออออออออออออออออ
    ดิชั้นอยากได้เด็กน้อยตัวจ้อยจิ๊ดแบบ นินี่บ้างไรบ้าง
    ชานยอล น่าอิจฉาสุดๆ
    ได้กอดรัดฟัดเหวี่ยงเด็กน้อยแบบนี้อ่ะ
    ฮือออออออออออออออออออออออออออ

    แค่นึกภาพตามน่ะ
    น้องน้อยมายืนเรียก แบบงัวเงีย
    มือหนึ่งลากพี่ตุ๊กตา อีกมือขยี้ตาแบบง่วงๆ
    โอเคค่า
    Flooooooooooooooooooooding me เลยค่า
    น่าเอ็นดูหาใดเปรียบอ่ะ
    //me ตะกุยคอมพ์รัวๆ

    เป็นฟิคที่น่ารักน่าเอ็นดูมากเลย
    ยิ่งอ่าน ยิ่งอิน ยิ่งชอบ
    อ่านรอบแรกจะแค่ น่ารัก
    อ่านรอบสอง
    กรี๊ดดดดดดดดดด น่ารัก
    อ่านรอบสาม
    MOPOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO น่ารักสุดๆ
    อ่านรอบที่ 4 ก่อนเม้นท์
    Daxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx it
    น่ารักขั้น Max
    Writer บอกจับได้ล่ะ
    คนทำยอดวิวพุ่งแต่ยอดเม้นท์ไม่ขึ้น
    //me ขอโต๊ดน้า
    คือยิ่งอ่าน ยิ่งชื่นใจอ่ะ
    บอกไม่ถูก
    เหมือนจิบน้ำเย็นๆ ในวันที่ทำงานเยอะๆ
    แล้วก็ชื่นใจหายเหนื่อย
    อารมณ์แบบนั้นเลย

    แล้วอารมณ์ชานยอลเวลาเรียบแทนน้องแต่ละคำ
    มันเหมือนรัก รักมาก เอ็นดูที่สุด
    แบบไม่ต้องอะไรก็พร้อมจะทำให้อ่ะ
    พอบอกว่า เห็นรอยยิ้มน้องนินี่
    เสียเท่าไรไม่ว่าอ่ะ
    คือเห็นภาพมาก
    เข้าใจแจ่มชัดเลยว่า รักมากแค่ไหนอ่ะ
    ชอบตรงนี้ จริงๆน่ะ
    อ่านแล้ว รู้สึกถึงรักอ่ะ
    วะ…นี่น้องหรือเมีย?
    อ่านแล้วแอบปล่อยพรืดค่ะ
    55555555555555
    ตอนนี้ก็น้องไปก่อนน่ะ
    โตขึ้นมาค่อย เมีย ก็ยังไม่สาย เนอะ ยอลยอล เนอะ 555

    พาน้องไปกินน้ำแข็งไส
    อ่านแล้วแบบนึกภาพเด็กน้อยตัวจิ๊ดๆ อยู่บนตัก
    มีพี่ชานยอลทำเสียง อ้าม พร้อมป้อนน้ำแข็งไส
    โอเคค่ะ
    ดิชั้นฟิน ถ้าเจอจริงๆ ดิชั้นขอเข้าไปถ่ายรูปเลยน่ะ
    รู้สึกว่า ดีอ่ะ ดีมากๆเลยด้วย
    มันอุ่นมาก เห็นแล้ว+++ แต้มให้เลย
    ตอนป้อนน้ำแข็งไสคืน
    น้องนินี่คงไม่คิดอะไร แต่อิพี่ชานยอลนี้
    ดิชั้นไม่ชัวร์ค่ะ
    ขโมยหอมแก้มน้องก็ได้น่ะ
    ไม่ถืออ่ะ 5555
    แบบน่าเอ็นดูมาก
    มาก้งมาแกล้งไรงี้อ่ะ
    โธ๋นู๋น้อยนินี่ น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ตอนโตมา 5555
    อ่านแล้วแอบฮาน่ะ
    ไม่รู้ทำไม
    เหมือนรักปนตลกอ่ะ
    อาจจะเพราะนินี่โตแล้ว
    เลยทำกิจกรรมอื่นๆ ด้วยกันได้
    เช่น จูบ เป็นต้น
    เอ๊ะยังไง อาจมีอะไรมากกว่าจูบไหม 555

    อ่านแล้วรู้สึกว่า อารมณ์เปลี่ยนน่ะ
    ชานยอลอ่ะ จากรักปนเอ็นดู
    ก็มาเป็นรักปนหมั้นเขี้ยว อะไรทำนองนี้
    รัก อยากปกป้อง อยากตามใจ
    ก็มาเป็นรัก อยากรังแก อยากเอาไว้ตามใจตัวชานยอลไรงี้อ่ะ

    คือถ้าจะเขียนแบบนี้อีก คนอ่านก็จะยินดีมากๆ เลย ^_^
    ชอบอะไรหวานๆ อุ่นๆ แบบนี้อ่ะ
    อ่านจบแล้ว แต่นึกถึงที่ไรก็ยิ้มได้ตลอด

    จะติดตามกันต่อไปน่ะค่ะ

    วี

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s