[SF] Don’t tickle a crazy dog (CHAN x KAI)

Standard

Title: Don’t tickle a crazy dog
Author: Nina*
Paring: CHAN x KAI
Rating: NC-17
Author’s note: base on true story (?) แทก #ฟิคแหย่หมา หวังว่าจะใช้ได้นะคะ แทกนี้ =v=;;;
ปล. ไม่แน่ใจเรทอ่ะ เราว่าเราเขียนไม่ค่อยชัดนะ…แต่มันก็มีบางบริบทที่ชัดเจนอยู่ 55

 

*

 

“โย่…”

 

จงอินแหงนหน้าขึ้นมองเสียงทักทายทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่ชายตัวสูงที่ฉีกยิ้มกว้างเหมือนสาดไฟซีนอนมาให้เขา หัวกลมๆ พยักหน้าหงึกหงักรับคำทักทายของปาร์คชานยอลที่อยู่ในชุดนอนสบายๆ ประจำตัว อันประกอบด้วยเสื้อกล้ามเหี่ยวๆ กับกางเกงวอร์มย้วยๆ ร่างสูงนั่งลงบนพื้นหน้าโซฟา พลางคว้าจอยเกมอีกอันขึ้นมาถืออยู่มือเมื่อภาพเกมในจอโทรทัศน์ขึ้นว่าจงอินสามารถ K.O คู่ต่อสู้ในเกมได้สำเร็จ

 

วันว่างๆ ที่นานๆ ทีจงอินจะได้มีความสุขอยู่กับกองการ์ตูนและเกมคอมพิวเตอร์ที่โปรดปราน นานๆ จะได้มีโอกาสทำตัวเรื่อยเปื่อยไร้แก่นสาร จงอินก็ขอเอนจอยกับของชอบสักหน่อยก็แล้วกัน

 

เกมต่อสู้ที่มีชานยอลเป็นคู่แข่งแทนระบบคอมพิวเตอร์คงจะลุ้นและกดดันจงอินน่าดู เพราะว่าพอเล่นไปได้สักสามเกม (แน่นอนว่าจงอินแพ้รวด) จงอินก็เริ่มตีหน้าเคร่งเครียด คิ้วขมวดติดกันเป็นปม แล้วก็ยกเท้าขึ้นมาวางบนโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา

 

จงอินคงจะสนใจเกมมากเกินไปจนลืมว่าชานยอลนั่งอยู่ที่พื้น…

 

“จงอิน…ย่า! นี่พี่นายนั่งอยู่นะ เอาขาลงไป” เสียงเตือนทำให้จงอินรู้ตัว หดขากลับลงไปที่พื้น แต่เดี๋ยวเดียวก็กลับขึ้นมาวางอีก ชานยอลก็เตือนอีก เป็นอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบจนชานยอลนึกอยากเอาจอยเกมฟาดลงบนเท้าของจงอินนัก แต่เกรงว่าเดี๋ยวจะกระทบกับงานของวง แถมเขายัง ‘เต้นแทน’ จงอินไม่ได้เสียด้วย พอผลเกมออกมาอีกครั้ง คราวนี้ชานยอลก็เลยหันไปดุจงอินเสียเลย

 

“ก็ผมเครียดอ่ะ”

 

“นั่นเป็นข้ออ้างเหรอ คิมจงอิน”

 

“ผมไม่ได้อ้างนะ แค่พูดเรื่องจริง” จงอินเถียงข้างๆ คูๆ แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ เท่านั้นไม่พอ ยังแกล้งยกขาอีกข้างขึ้นมาวางบนบ่าของชานยอลอีก ทำเอาเส้นความอดทนของชานยอลขาดผึง จอยสีดำในมันถูกทิ้งให้นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นห้อง ส่วนชานยอลก็พลิกตัวอย่างรวดเร็วเสียจนจงอินตั้งตัวไม่ติด แค่พริบตาเดียวชานยอลก็หันมาเผชิญหน้ากับจงอิน มือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อเท้าของจงอินทั้งสองข้าง แล้วออกแรงดึงจนจงอินเสียหลักไหลพรืดมาตามโซฟา ขาสองข้างถูกยกขึ้นพาดบ่าชานยอล ใบหน้าทะเล้นของชานยอลถูกฉาบด้วยรอยยิ้มกว้าง ในขณะที่จงอินหน้าเหวอ แต่พอตั้งท่าว่าจะดิ้นหนี ชานยอลก็จัดการล็อกสะโพกสอบของจงอินไว้เสียแน่นหนา

 

“ชอบพาดขาบนบ่าก็ไม่บอกพี่ดีๆ แต่แรก เดี๋ยวพี่จัดให้ก็ได้”

 

“ไอ้…บ้าพี่ชานยอล! ปล่อยนะเว้ย!”

 

จงอินใช้มือยันบ่าของชานยอลให้ถอยหลบออกไป จอยในมือถูกใช้เป็นอาวุธในการทำร้ายร่างกายชานยอลอย่างแรง แต่ชานยอลก็ใช้ช่วงแขนที่ยาวกว่ายื้อแย่งมาได้ แล้วโยนไปไกลๆ มือสองข้างจัดการเกี่ยวขอบกางเกงบอลของจงอินลงมาจนมาค้างเอาไว้ที่ตรงสะโพก

 

“พี่ชานยอล!”

 

จงอินแหวลั่น ใช่ว่าปาร์คชานยอลกับจงอินไม่เคยเล่นอะไรพิเรนท์แบบนี้ แต่อย่างน้อยทุกครั้งที่ผ่านมามันก็อยู่ในห้องหับมิดชิด ไม่ใช่กลางห้องนั่งเล่นของหอพักที่อาจจะมีใครเดินเข้ามาในห้องเมื่อไรก็ได้แบบนี้

 

“ชู่ว…เบาสิ พี่คริสหลับอยู่ในห้อง”

 

จงอินกัดปากพลางค้อนขวับ อยากจะยกมือฟาดฟันขาวๆ สามสิบสองซี่ที่ฉีกยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรให้ร่วงหมดปาก…ก็รู้แล้วยังจะทำ!

 

“จิตสำนึกอันน้อยนิดของพี่มันไม่ได้ทำให้พี่คิดอยากจะหยุดเลยใช่ไหม?”

 

“มันน้อยเกินไปน่ะ ความเหี้ยของพี่มีเยอะกว่า”

 

ถ้าไม่ติดว่าโดนล็อกขาจนต้องสมยอมไปโดยปริยาย พ่อจะยันโครมให้ติดโทรทัศน์เลยให้ตายเถอะ…

 

ภาพในจอโทรทัศน์ที่ถูกปล่อยทิ้งให้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โดยไร้ผู้ชม เพราะคนสองคนที่เคยจับจ้องเกมบนหน้าจอโทรทัศน์หันไปสนใจกิจกรรมอื่นที่กำลังทำร่วมกันเองแทน

 

จงอินจิกเท้าลงบนบ่าข้างหนึ่งของชานยอล เมื่อคนเป็นพี่ขบฟันลงไปแรงๆ ใส่เนื้ออ่อนผ่านเนื้อผ้าชั้นใน ชานยอลก้มหน้าก้มตาโอ้โลมจงอินที่พยายามสะกัดกั้นเสียงที่จวนเจียนจะหลุดออกมาจากลำคอหลายรอบ แขนสองข้างถูกยกขึ้นปิดบังดวงตาและใบหน้าที่กำลังเชิดขึ้นสูง เอวสอบของจงอินยกลอยขึ้นเป็นจังหวะตามแต่ที่ชานยอลจะชักนำ ความร้อนในโพรงปากกอรปกับลิ้นร้อนที่ทำหน้าที่ตามคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างดีเยี่ยม

 

เสียงครางในลำคอทำให้ชานยอลยิ้มกริ่ม

 

หลายครั้งที่เขากับจงอินเล่นพิเรนทร์อะไรทำนองนี้ด้วยกัน จงอินมักจะหงุดหงิดไม่ชอบใจเสมอเวลาที่เขาใช้ ‘ปาก’ บริการให้ เซ้าซี้ถามอยู่หลายที จนโดนถีบปากมาแล้วก็เคย กว่าชานยอลจะได้รับคำตอบที่อ้อมแอ้มออกมาจากปากของน้องชายที่แสนจะเอ็นดูด้วยใบหน้าแดงซ่านเพราะอายในคำตอบ

 

‘มัน…มันเสียว’

 

ชานยอลเกือบจะขำด้วยซ้ำ เป็นคำตอบที่ทั้งน่าเอ็นดูและน่าแกล้งในเวลาเดียวกัน เหตุผลเพราะว่า มันรู้สึกดีเกินกว่าที่จงอินจะรับมันไหวบ่อยๆ ตอนนั้นชานยอลก็เลยจัดเต็มแบบยกเดียวจบ อาจจะทรมาณจงอินจนแทบจะดิ้นตาย แต่หลังจากนั้นมาชานยอลก็ไม่ได้ใช้ปากให้จงอินอีกเลย ก็น้องไม่ชอบ ชานยอลก็ไม่เคยขัดใจอยู่แล้ว

 

แต่คราวนี้เพราะว่าเด็กน้อยดันนิสัยไม่ดีเสียก่อน ชานยอลก็เลยขอขัดใจน้องบ้างไงล่ะ
ชานยอลเหลือบตามองจงอินที่บิดตัวเร่าๆ อยู่บนโซฟา เสียงหอบหายใจแรงและความพยามที่จะกลั้นเสียงครางเอาไว้ ทำให้สิ่งที่ชานยอลได้ยินคือเสียงอึดอัด คล้ายคนกำลังเจียนจะขาดใจ น่าเสียดายที่จงอินใช้แขนตัวเองบังใบหน้าของตัวไว้เสียครึ่ง ทำให้ชานยอลอดเห็นสีหน้าของจงอินในตอนนี้

 

ท่อนขาที่เคยแข็งเกร็ง กลับผ่อนลง ชานยอลจึงถือโอกาสปล่อยมือที่ล็อกขาของจงอินออก ชานยอลยันตัวที่เคยนั่งไปกับพื้นเป็นชันเข่าขึ้นสูง สะโพกจงอินถูกจับยกให้ลอยขึ้นและแนบชิดเข้ามาใกล้ชานยอลขึ้นอีก เสียงดังพล่อบดังขึ้นตอนที่ชานยอลคายเอาท่อนเนื้อที่โดนละเลงจนชุ่มอยู่ในปากออกมา ลมหายใจของจงอินถึงกับสะดุดไปเล็กน้อย ก่อนที่จะสะดุ้งจนต้องหลับตาแน่น เมื่อริมฝีปากอุ่นนุ่มของชานยอลโน้มกลับลงมาประทับอยู่บนยอดส่วนที่กำลังสั่นระริก ก่อนที่ชานยอลจะค่อยๆ รับเอาจงอินกลับเข้าไปทีละน้อย ค่อยๆ กลืนลงไปทีละนิดอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะดูดอย่างแรงเมื่อลงไปเกือบถึงโคน

 

“อ่ะ…! ชะ….อือ…”

 

เสียงสั่นกระตุกที่เกือบจะหลุดรอดออกมาทำให้ชานยอลยิ่งย่ามใจ ยิ่งรังแกคนที่นอนหน้าแดงเหมือนเลือดทั้งตัวขึ้นไปกองอยู่บนผิวหน้า ชานยอลยื่นมือไปดึงแขนอ่อนระทวยของจงอินให้เปิดออก ดวงตาเหมือนลูกหมาน้อยจอมมึนส่งมาต่อว่าตัดพ้อน้อยๆ ลงชานยอลอดขำไม่ได้ ถ้าดูไม่ผิด ก็รู้สึกได้ว่าในนั้นมันเจือคำสาปแช่งเอาไว้ด้วยแน่ๆ

 

“มองแบบนี้หมายความว่าไง อยากให้พี่รีบช่วยแล้วสิ ไหนก่อนหน้านี้ใครบอกว่าไม่ทำไง”

 

หมอนอิงถูกเหวี่ยงใส่หน้าชานยอลทันทีที่จบประโยค และก่อนที่มันจะทุบซ้ำอีก มือหนาก็แย่งหมอนอิงมาจากจงอินเสียก่อน คนที่นอนหลังติดกับโซฟาเหวี่ยงค้อนจังเบ้อเร่อใส่ชานยอลที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรสักนิด

 

“ก็ตอนนี้มันค้าง!”

 

ชานยอลหัวเราะร่วน ก่อนจะก้มลงไปจุ๊บปากแดงๆ ที่ทำยื่นยาวเหมือนเป็ดใส่เขา

 

“อย่าดุสิจ๊ะ” ชานยอลเอ่ยเย้า แล้วก็ไม่ปล่อยให้จงอินโต้ตอบอะไร เพราะต้องปิดปากตัวเองให้สนิทอีกครั้ง เมื่อฝ่ามือร้อนกำลังเคลื่อนมาทำหน้าที่แทนอุ้งปากของชานยอล

 

แรงขยับช้าๆ บนแกนกายบวมเป่งทำให้จงอินรู้สึกขัดใจในทีแรก เพราะอยากรีบทำให้มันจบๆ ไป ใครจะรู้ว่าพี่คริสจะตื่นขึ้นมาเมื่อไร สภาพแบบนี้มันไม่มีที่หลบ และไม่มีอะไรให้แก้ตัวทั้งนั้น แต่ชานยอลก็ชะล่าใจอยู่ไม่นาน ความเนิบนาบดึงเอาจังหวะที่เสียไปจากการสนทนากลับคืนมา นิ้วมือของนักดนตรีแบบชานยอลปรนเปรอให้ทั้งช้าและเร็ว ทุกๆ สัมผัสทำให้เลือดในร่างกายจงอินเดือดพล่าน มือข้างหนึ่งจิกเล็บลงบนเนื้อโซฟา ส่วนอีกข้างก็ขยุ้มเส้นผมสีดำเข้มอย่างแรง ยิ่งชานยอลเร่งจังหวะเร็วเท่าไร จงอินก็ยิ่งกำมือแน่นมากขึ้นเท่านั้น

 

ก่อนที่สุดท้ายแล้วชานยอลจะส่งจงอินลอยขึ้นไปบนฟ้าสูง ก่อนจะตกวูบลงมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับน้ำเหนียวที่เลอะเปรอะเต็มมือใหญ่ชองชานยอล

 

เสียง ‘จุ๊บๆ’ ที่ดังอยู่แถวซอกคอ ทำให้จงอินที่หอบเอาลมหายใจกลับเข้าไปในร่างกายจนคุ้มแล้ว จึงได้เริ่มยกมือขึ้นผลักชานยอลให้ออกไปจากตัว แต่เมื่อเจ้าตัวจะยังไม่อยากทำ จงอินก็เลยได้แต่ปล่อยให้อีกคนทำตามใจ โดยที่ตัวเองก็เหลือบมองและเงี่ยหูฟังไปทางห้องนอนของพี่คริสเป็นระยะ

 

“มองไปที่ห้องนอนบ่อยๆ นี่คืออะไร อยากเข้าห้องเหรอ” เสียงกวนโทสะทำให้จงอินนึกอยากถีบเสียเปรี้ยงสองเปรี้ยง

 

“สภาพนี้มันใช่ไหมล่ะ มานอนแก้ผ้ากลางห้องนั่งเล่นเนี่ย”

 

ด่าไปเสียหนึ่งดอก เหมือนชานยอลจะไม่สน แต่แล้วร่างสูงก็ยอมผละออกจากร่างของคนเป็นน้อง จัดแจงใช้กระดาษทิชชู่ที่วางตั้งเอาไว้แถวนั้นเช็ดคราบเปื้อนตามตัวจงอินและมือของตัวเองเรียบร้อย ก็ใส่กางเกงให้น้องตามเดิมเสียด้วย

 

จงอินยันตัวเองขึ้นมานั่งพิงโซฟาก่อนจะซุกตัวเข้ากับพนักวางแขน ไม่ยอมเข้าใกล้ชานยอลที่ลุกขึ้นมานั่งข้างตัว

 

“พี่ไม่ไปเข้าห้องน้ำเหรอ”

 

จงอินถามขณะที่หยิบจอยเกมที่ตกไปอยู่ตรงพื้นกลับขึ้นมา พร้อมกับเรียกให้เกมกลับมาทำงานอีกครั้ง

 

“แล้วเราไม่ไปเข้ากับพี่เหรอ…”

 

“ไม่!”

 

นอกจากสวนทันควันแล้วยังทำท่าว่าถ้าชานยอลเซ้าซี้ต่อ จงอินจะเอาจอยฟาดให้คนเป็นพี่หัวแบะกันเลยทีเดียว แล้วชานยอลจะทำอะไรได้นอกจากหัวเราะ แล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำคนเดียวน่ะ

 

“ถ้าเล่นเกมเบื่อแล้วเปลี่ยนใจก็เคาะประตูได้นะ…จงอิน”

 

*

 

FIN

Advertisements

6 thoughts on “[SF] Don’t tickle a crazy dog (CHAN x KAI)

  1. น้องจงอิน… ไม่สนใจเดินตามพี่ชานไปบ้างหรอคะ
    55555 พี่ว่าเล่นเกมส์ไม่สนุกเท่าเล่นกับพี่ชานหรอกค่ะ
    (เสียวด้วย) ไหนๆก็ได้เอาขาพาดบ่าพี่ชานที่ห้องนั่งเล่นแล้ว
    ห้องน้ำด้วยก็จะเป็นอะไรไป 5555
    ส่วนพ่ชานคนบ้าาาก็ยังคงคอนเซปหื่นไม่เลือกที่
    นี่ก็ไม่อยากจะนึกเล๊ยยย ถ้าพี่คริสตื่นขึ้นมาจะทำยังไง
    แต่ระดับพี่ชานแล้วคงไม่สนใจหรอกใช่ไหมคะ ด้านได้อายอด
    แอ๊ยยย >.,<

  2. ญุ๋งญิ๋งสิงพี่ชาน

    คือว่านะเพราะขามันโดนล็อคหรือเพราะน้องเองก็ต้องการ หืม?
    แต่ไม่ว่ายังไงนีนี่ก็โดนพี่ชานกินอยู่ดี ด้วยความที่ความเหี้ยของพี่เขามีมากกว่า 5555
    ชอบพี่ชานตอนจุ๊บคอน้องจัง ไม่รู้ทำไม แต่แบบขึ้นไปจุ๊บอ่ะ นึกภาพละ เขินเบาๆ
    แต่ถึงจะอายที่พี่ชานทำเสียว แต่นีนี่ก็ยังห่วงสวัสดิภาพของพี่ชานอยู่นะ
    มีการถามว่าไม่ไปเข้าห้องน้ำเหรอ แหม ถ้าเป็นห่วงทำไมไม่ตามพี่เขาไปล่ะ
    บางทีอิพี่คริสก็อาจจะหลับยาวไม่รู้เรื่องในห้องนั่งเล่นอีกสักรอบก็โอเคดีนะ 5555

  3. บัวเผื่อน

    แอ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    อีชานยอลเหี้ยจริง แง่งงงงงงง
    นีนี่ขาาาาาาา หนูทำไรได้มั่งอะลูก นอกจากนอนระทวยทำตาใสน่ารักใส่ให้พี่มันกินน่ะ หืมมมมม

    พิสูจน์ความสามารถเร็ว ตามเข้าห้องน้ำไปดิ 5555555555555555555555555555555

    คนเหี้ยมักได้คนน่ารัก #อะไร

    อ่านจนจบก็สัมผัสได้แค่ว่านีนี่น่ารักจังเว้ยยยยยย
    เหยยยยย ขาพาดบ่าแบบคิดอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ ไม่น่าจะคิดหรอกเนาะ นีนี่ใส ๆ

    ชอบจังค่ะตอนที่นีนี่ซุกตัวเข้าพนักวางแขน ไม่เข้าใกล้ชานยอล โอยยยยยย มันน่าแกล้งเหอะ
    ดูเป็นเด็กน้อยผู้โดนกระทำย่ำยี โอยยยยยย มันน่าจับมาซุกอก

    พี่ชานแม่งหื่นง่ะ โดนขาพาดหน่อยเดียวนี่จับน้องกินทันที เหยยยยย ก็รู้ว่ากินบ่อยแต่แหม…เล่นเกมอยู่ยังไม่วาย น่ายันจริง ๆ
    ทำไมชานยอลถึงได้กวนตีนแบบนี้นะ หมั่น

  4. อย่างหื่นอ่ะพี่ปาร์ค เชื่อเขาเลย!
    ที่แท้น้องก็ชอบพาดขาไว้บนบ่าสินะครัช
    นี่ถ้าเฮียออกมาร่วมวงนี่มีเฮ 555555555555

  5. เกมมันสนุกตรงไหนอ่านีนี่ 555555555555
    ไปเล่นกับพี่ปาร์คกันเถอะ -///- กรี้ดดดดดดดดดดด
    ชอบนักใช่มั้ย เอาขาพาดบ่าเนี้ย จัดให้ -///- ตายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555
    ระทวยมากบอกเลย ฮืออออออออออออออ

  6. กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด อิพี่ชานอิบ้าอิลามมก หมดคำจะด่า
    โอ้ยยยยย แต่น้องจุงก็น่าแกล้งจริง เป็นพี่ชานนี่ก็ว่าจะไม่ทนนน
    เด็กอะไรน่าเอ็นดูและดูเอ็นเสียเหลือเกิน ทฮรื๊ออออออออออออออออออออออ
    ชอบทำร้ายร่างกายอิพี่นะ แต่ก็รักน่ออออ อิพี่ก็เสือกกวนตีนขี้แกล้งด้วย
    แต่ทำไมมันดี ฮืออออออออออออ *กรีดร้องดีดดิ้นม้วนหน้าสามตลบ
    ชอบโมเมนท์น้องมุดตัวกับโซฟามาก แบบบ ฮืออ กูไม่ยุ่งกับมึงแล้วไรงี้ ฮือออออ
    แบบบบ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ไม่ไหวแล้วค่า ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆ

    ติดตามผลงานเรื่อยๆนะคะ 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s