[SF] Hey! Baby!: Please, Go Back Home (KRIS x LUHAN)

Standard

Title: Hey! Baby! : Please, Go Back Home
Author: Nina*
Paring: KRIS x LUHAN
Author’s Note: มันกลับมาอีกละ…เป็นพักๆ นะ 55555

 

*

 

“ฝาน พายูยู่กลับบ้านนะ”

 

อี้ฝานก้มไปมองเด็กน้อยในชุดว่ายน้ำพร้อมห่วงยางคุณเป็ดสีเหลืองรอบเอวที่กำลังเบ้ปากใส่ประกายแวววาวของสระน้ำเบื้องหน้า มือเล็กๆ ขยำขากางเกงอี้ฝานไว้แน่น หน้าตาเหยเกนั่นบ่งบอกชัดเจนว่าไม่มีทางยอมเอาตัวเข้าไปในสระว่ายน้ำตรงหน้าแน่ๆ

 

“ไม่ได้ พ่อเราบอกให้พี่พามาหัดว่ายน้ำ มาถึงสระแล้วจะถอยได้ไง”

 

ลู่หานทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อเห็นว่าอี้ฝานไม่ยอมตามใจ

 

“แต่ยู่กลัว มันลึกอ่ะฝาน ยู่กลัวจมน้ำ ยู่ว่ายน้ำไม่เป็น” ดวงตากลมใสแจ๋วคลอด้วยน้ำตาที่ปริ่มๆ จะล้นออกมาจากขอบตา ใบหน้ากลมซุกหน้าเข้ากับขายาวๆ ของอี้ฝานพลางสั่นหัวจนยุ่งเหยิง

 

“ก็หัดสิ จะได้ว่ายเป็น เอ้า ปล่อยก่อน”

 

อีห่า เกาะเป็นลิง เดี๋ยวกางเกงกูขาด! อนาจารไหมมึง ถึงฝานน้อยจะน่าภาคภูมิใจมาก แต่เขาไม่อยากเป็นอาหารตาให้บรรดาแม่บ้านลูกสองโว้ย

 

“ฮื่อ! ไม่! เดี๋ยวฝานทิ้งยู่ ยูยู่ไม่ปล่อย”

 

เอ๊ะ อีนี่ กูพามึงมาว่ายน้ำ ไม่ได้พามึงมาปล่อยเกาะนะ คนแถวนี้้เขาคงจำกูไม่ได้หรอกมั้ง

 

“ไม่ทิ้งน่า ลู่หานปล่อยก่อน”

 

“ไม่”

 

อย่าร้องไห้สิวะ เดี๋ยวพ่อดีดลงสระแม่ง

 

“ลู่หาน…”

 

“ฮึก ฝาน…”

 

เอาเข้าไป อีเด็กเวร กูยังไม่ได้ทำอะไรมึงเลยนะ ร้องไห้อีกละ! ป้าแถวนี้เขามองกูเป็นคนหล่อใจดำหมดละเน่ี่ย!

 

อุ้มแม่งหมดเรื่องหมดราว!

 

อี้ฝานยกตัวกลมป้อมของเด็กชายลู่หานขึ้นมานั่งอยู่บนแขน โดยมีหัวห่วงยางเป็ดสีเหลืองคอยดันนมอยู่ ลู่หานทำตาปรอยใส่อี้ฝานที่กำลังออกปากโอ๋ มือเล็กหยุดขยี้ตาแล้วกอดคอดอี้ฝานไว้แทน

 

“ฝานว่ายน้ำกับยู่นะ”

 

“ว่ายสิ ไม่ว่ายด้วยกันแล้วจะปล่อยให้ลู่หานจมน้ำรึไง”

 

“ไม่ทิ้งยูยู่นะ”

 

“ไม่สิ”

 

อี้ฝานรับคำ ทำให้ลู่หานยอมรับข้อเสนอที่อี้ฝานบอกว่าจะต้องมาว่ายน้ำทุกวันจนกว่าจะว่ายน้ำเก่ง แลกเปลี่ยนกับการที่อี้ฝานจะต้องมาแช่คลอรีนเป็นเพื่อนลู่หานด้วยทุกครั้ง

 

“เอาล่ะ หมดเรื่องละนะ ป่ะ”

 

อี้ฝานอุ้มลู่หานที่เกาะคอตัวเองเอาไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็จับราวบันไดที่ยื่นลงไปในสระน้ำ แล้วลอยคอไปตรงที่สระตื้นกว่า

 

สระน้ำที่อี้ฝานพาลู่หานมามันก็ไม่ได้ลึกอะไรนักหนาอย่างที่เด็กเวรนี่โวยวายแต่แรกหรอก เออ มันก็ลึกแหล่ะสำหรับเด็กตัวเท่าลูกหมา แต่กับอี้ฝานที่สูงชะลูดปานต้นตาล พอเดินไปตรงโซนเด็กมันก็เลยเหนือแข้งอี้ฝานมานิดเดียวเท่านั้นแหล่ะ แล้วจะให้ยืนโชว์หวิวก็กระไรอยู่ ถึงที่นี่จะอนุญาตให้ใส่กางเกงสามส่วนได้ แต่มันก็แปลกๆ อยู่ดี อี้ฝานก็เลยนั่งลงมันบนพื้นสระ โดยจับลู่หานยืนบนหน้าตักของตัวเอง

 

“น้ำเย็นอ่ะฝาน” ลู่หานทำเสียงสั่น แถมยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากขออี้ฝานอีกต่างหาก ทำให้หัวเป็ดยางมันทิ่มหน้าทิ่มตาร่างสูงจนอยากจะเอาเข็มมาจิ้มให้ห่วงยางระเบิดโป้งแม่ง

 

“เดี๋ยวก็ชิน ห้ามฉี่นะลู่หาน!” อี้ฝานออกปากห้ามทันทีที่เห็นลู่หานทำตัวสั่นๆ

 

“ก็มันหนาวอ่ะ ฝานพาไปฉี่”

 

กูอยากจิบ้าตาย! แต่อย่างน้อยแม่งก็บอกวะ

 

อี้ฝานอุ้มลู่หานขึ้นจากสระไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากสระนัก อี้ฝานว่าได้ยินเสียงฮือฮาเล็กน้อยตอนที่ตัวเองโผล่ขึ้นจากสระ แต่ช่างมันก่อน ยังไม่มีเวลามาภาคภูมิใจอะไรตอนนี้ อี้ฝานรีบวิ่งพาลู่หานไปที่โถปัสสาวะสำหรับเด็กได้ทัน ก่อนที่ลู่หานจะฉี่รดกางเกงว่ายน้ำ โดยมีอี้ฝานเป็นผู้ช่วยในการดึงห่วงยางเป็ดขึ้นมาไว้ตรงหน้าอกแบนแต่ดของลู่หาน

 

“ฝาน ยูยู่เสร็จแล้ว”

 

ลู่หานหันมายิ้มหวานจ๋อย แน่นอนว่าเก็บลู่หานน้อยใส่กางเกงว่ายน้ำแล้วเรียบร้อย แล้วเจ้าตัวก็วิ่งพรวดไปอ่างล้างมือ จัดการล้างมือเสียเรี่ยมเร้ ก่อนจะชูมือขึ้นให้อี้ฝานอุ้มอย่างเก่า แต่อี้ฝานไม่ยอม

 

“เดินเอง”

 

“ฝาน…”

 

“โตแล้ว เดินเองได้แล้ว ไปเร็ว เดี๋ยวตอนเย็นต้องไปกินข้าวกับแม่นะ”

 

ลู่หานทำปากยื่นใส่ร่างสูงเมื่ออี้ฝานไม่ยอมตามใจ แต่ก็ยอมจับมือที่อี้ฝานยื่นมาให้จูงแต่โดยดี เท้าเล็กๆ เดินเตาะแตะไปตามพื้นกรวด มืออีกข้างที่ว่างก็พยายามประคองห่วงยางเป็ดเอาไว้ไม่ให้ไหลลงไปต่ำนัก พอมาถึงริมขอบสระได้ ลู่หานก็ทำตาแดงๆ ใส่อี้ฝานเสียอีกรอบ

 

“ฝาน…”

 

ลูกพ่อแม่อีช่างเรียกจริ๊งงงงง ไว้เย็นนี้ต้องโทรไปด่าพ่อมันซะหน่อย ฝากลูกซะยาวนานปานจะฝากเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมกูอยู่แล้วเนี่ย จับแม่งไปขายชายแดนน่าจะได้ราคางามนะ หน้าตาก็ดี ตัวก็ขาว อ้อล้ออีกต่างหาก หรือจะเก็บไว้ขายเป็นงวดๆ ก็น่าจะได้หลายตัง

 

“ไม่ต้องมาเรียกเลย ไป ลงน้ำ”

 

ใจจริงอี้ฝานจะอยากโยนลู่หานลงสระให้สำลักสักสองสามอึก เพราะมีห่วงยางอยู่ยังไงก็ไม่จมอยู่แล้ว แต่นี่ขนาดยังไม่เคยจมน้ำมันยังกลัวสระซะขนาดนี้ ขืนกูโยนลงไปแม่งแหกปากลั่นสระแล้วได้เป็นโรคกลัวน้ำไปก็ความผิดและภาระกูไปอีก มองการณ์ไกลและวางแผนระยะยาวเราต้องไม่คิดสั้น

 

พออี้ฝานปล่อยให้ลู่หานลงไปลอยตุ๊บป่องอยู่ในน้ำได้ อี้ฝานก็จัดการแกล้งผลักห่วงยางให้ลอยออกไปห่างจากตัวเอง เฝ้ามองหน้าตาตื่นตระหนกของลู่หานที่พยายามเอาตัวเองกลับมาเข้าใกล้อี้ฝาน โดยที่ขาสั้นๆ แตะไม่ถึงพื้นสระ เพราะมีห่วงยางเป็ดพยุงเอาไว้  แขนสั้นๆ นั่นก็ไม่สามารถวักน้ำเพื่อพาตัวเองลอยกลับมาได้เช่นกัน เพราะมันติดห่วงยาง

 

สภาพของลู่หานตอนนิ้บอกเลยว่าอี้ฝานโคตรฮา

 

“ฝาน..ฝาน…!”

 

เสียงลู่หานร้องลั่นด้วยความตกใจทำให้อี้ฝานบันเทิงมากกว่าจะตกใจ

 

“เอ้า มาเร็ว ตีขามา”

 

“จม ยู่จะจม ฝะ…ฝาน ช่วยยู่ด้วย ฝาน” ลู่หานเบ้ปากน้ำตาไหลด้วยความกลัว เสียงกับสภาพของลู่หานทำให้คนแถวนั้นเริ่มหันมามอง แต่อี้ฝานไม่สนใจ

 

“ไม่จม ก็ลอยอยู่เนี่ย เหมือนอาบน้ำกับพี่ที่บ้านในอ่างไง มาเร็ว ตีขามา”

 

อี้ฝานอ้าแขนรอลู่หานที่น้ำหูน้ำตาไหลเต็มหน้าไปหมด แต่ก็ยังพยายามตะเกียกตะกายเข้ามาหา แม้ว่าลู่หานจะทำได้เพียงแค่กระเพื่อมน้ำขึ้นๆ ลงๆ ตามแรงขย่มที่ไม่ได้ช่วยให้ตัวขยับมาด้านหน้าสักนิด ก็ไม่รู้ว่าจะฮาหรือสมเพชดี

 

สุดท้ายอี้ฝานก็เลยต้องเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปหยิบเอาหัวเป็ดห่วงยางให้ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดแทน นั่นแหล่ะถึงทำให้ลู่หานกลับเข้าสู่อ้อมแขน (?) ของอี้ฝานจนได้

 

“แงงงงงงงงงงงงงง้ ฝานแกล้งยูยู่ทำไม”

 

นั่นแง่ะ…

 

ลู่หานที่กลับมาเกาะคออี้ฝานได้ก็แหกปากลั่นจนหูแทบแตก ช่วยไม่ได้ที่อี้ฝานจะกลายเป็นเป้าสายตาของคนแถวนั้นทั้งหมดไปเต็มๆ แต่อี้ฝานก็รู้สึกว่ามันคุ้มดีที่ได้แกล้งไอ้เด็กลู่หานนี่บ้าง หลังจากปวดประสาทกับมันมาหลายอาทิตย์ วันนี้มันจะกลับไปนอนกับแม่มันสองคืน ก่อนจะกลับมาทำลายชีวิตสงบสุขของกูอีก เพราะฉะนั้นก็ต้องสั่งสอนกันไว้ก่อน

 

“ไม่ได้แกล้ง” อี้ฝานทำเสียงไม่รู้ไม่ชี้พลางตบตูดเปียกๆ ของคนที่สะอื้นไป ต่อว่าอี้ฝานไป แต่ก็โอบรอบคออี้ฝานแน่นไม่ยอมปล่อย

 

“แกล้ง…ฝานใจร้าย”

 

“โอ๋ๆ ไม่ร้องๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ ป่ะ…เดี๋ยวพาไปเล่นตรงนู้น” อี้ฝานจับลู่หานที่หน้าตาดูไม่ได้จากการร้องไห้ให้หันไปมองทางเดียวกัน สระทรงกลมที่เป็นสระตื้นๆ กึ่งน้ำวนที่อี้ฝานชี้ไป ทำให้ลู่หานสนอกสนใจขึ้นมาบ้าง แม้จะยังสะอึกอยู่เป็นพักๆ

 

อี้ฝานลุกขึ้นจากสระน้ำตื้นรอบที่สอง แล้วเอาตัวไปหย่อนในสระน้ำวนที่น้ำไหลแรงประมาณหนึ่ง แต่ก็ไม่พอจะทำให้อี้ฝานไหลไปตามแรงได้ แต่กับลู่หานที่ตัวเล็กนิดเดียวก็เกือบจะกรี๊ดลั่นเมื่ออี้ฝานปล่อยลงจากแขน ให้ไปลอยอยู่ในสระพร้อมกับห่วงยางเป็ดเพื่อนรัก กระแสน้ำแรงทำให้ลู่หานเกือบลอยตามไปด้วย ถ้าไม่ใช่ว่าอี้ฝานใช้มือจับเอาไว้

 

“ฝาน!”

 

“อย่าเพิ่งร้องดิ พี่ก็จับเราไว้อยู่เนี่ย” อี้ฝานทำจริงอย่างที่พูด ก่อนจะค่อยๆ พาลู่หานเดินตามไปทิศทางของน้ำวนที่หมุนอยู่ในสระ ความรู้สึกกึ่งๆ ลอยตุ๊บป่องอยู่ในสระ แต่ก็ไม่ได้ลอยหายไปไหนเพราะอี้ฝานคอยจับเอาไว้ ทำให้ลู่หานหยุดตื่นกลัวจนได้ ก่อนจะหันกลับมาคุยเจื้อยแจ้วกับอี้ฝานประหนึ่งไม่ได้โกรธมาก่อนหน้านี้

 

“สนุกดิ”

 

“อือ หนุก”

 

“ไม่กลัวละ?”

 

“ไม่กลัว ฝานอยู่ด้วย” ลู่หานยิ้มแต้ ขณะที่อี้ฝานจับขึ้นไปนั่งนิ่งๆ อยู่บนขอบสระ ปล่อยให้ขาสั้นๆ แช่น้ำที่ยังหมุนวนอยู่

 

“พี่ยังใจร้ายอยู่เปล่า” อี้ฝานแหย่

 

ลู่หานชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่โกรธอี้ฝานอยู่ แต่สักพักก็สั่นหัว

 

“ไม่ ฝานใจดี”

 

“ละรักพี่ด้วยเปล่า”

 

“รักสิ ยู่รักฝาน”

 

เออ…เอากะมันเหอะ เดี๋ยวเล่นด้วยอีกแป้บจะเอาไปคืนแม่มันละ ตัวจะเหี่ยวอยู่ละ

 

*

 

FIN

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s