[SF] 喜欢 (TAO x LAY)

Standard

Title: 喜欢
Author: Nina*
Pairing: Zitao x Yixing
Rating: PG
Author’s note: แด่ความทรงจำดีๆ สุขสันต์วันวาเลนไทน์สำหรับสาวโสดโซนหน้าคอมพิวเตอร์ค่ะ 5555 ♥

 

*

 

ช่วงเวลาดีดีที่เธอและฉันไม่ต้องกังวลอะไร
เป็นช่วงเวลาดีดีที่เราทั้งสองจะมีแต่ความเข้าใจ
วันนี้เป็นวันดีดี วันนี้เราควรจะทำอะไร
วันที่อะไรอะไรก็ดูจะเหมือนจะคอยเป็นใจให้กัน
วันนี้จะทำอะไร ก็ดูจะเหมือนไม่ต้องระแวดระวัง
วันนี้คือวันดีดีมีฉันและเธอคนดีเท่านั้น

 

บรรยากาศหลังเลิกเรียนได้สักชั่วโมงเป็นช่วงเวลาที่อี้ชิงชอบมากที่สุด เพราะมันเริ่มมีคนน้อยลง ความวุ่นวายก็น้อยลง แต่ก็ยังพอมีผู้คนและความเคลื่อนไหวให้ได้เฝ้ามอง อี้ชิงชอบนั่งมองผู้คนพูดคุยและทำกิจกรรมร่วมกัน มันอาจจะดูเหมือนไม่ค่อยมีมารยาทนัก แต่อี้ชิงก็ไม่ได้จับจ้องหรือมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นขนาดนั้น เขาก็แค่หาอะไรทำฆ่าเวลาระหว่างรอคนก็เท่านั้นเอง

 

“!”

 

อี้ชิงสะดุ้งโหยงเมื่อความเย็นเฉียบปะทะเข้าที่แก้ม เนื้อโลหะบางและหยดน้ำของกระป๋องน้ำชารสผลไม้ที่อี้ชิงดื่มเป็นประจำทุกส่งมาให้พร้อมรอยยิ้มสว่างจ้าของคนที่อี้ชิงกำลังรอ

 

“เลิกแล้วเหรอ”

 

“อือ รอนานไหม”

 

อี้ชิงสั่นศีรษะพร้อมกับงัดฝากระป๋องน้ำชารสหวานอมเปรี้ยวที่ ‘จื่อเทา’ เข้าใจว่าเขาชอบมันมากๆ แล้วยกขึ้นมาดื่มโดยไม่ต้องมีหลอด

 

‘พี่ชอบเหรอ ซื้อทุกวันเลย’

 

อี้ชิงหันไปมองหน้าเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าที่พักนี้มาคอยเดินตามเขาอยู่เรื่อย อี้ชิงรับเงินทอนมาจากป้าร้านขายน้ำแล้วคิดถึงน้ำหวานในมือ ชอบเหรอ ก็ไม่ขนาดนั้น แค่ที่นี่มันมีของหวานๆ แค่ยี่ห้อนี้อย่างเดียวที่เขากิน ส่วนอย่างอื่นที่ขายเขาไม่กิน มันเลยดูเหมือนเขาชอบ…เหรอ

 

‘ก็ชอบนะ’

 

หลังจากนั้นมา อี้ชิงก็ได้กินน้ำหวานฟรีๆ ทุกวันจนเบาหวานจะขึ้นตา

 

ถ้าให้บอกตามจริงไปจื่อเทาก็คงผิดหวังหน่อยๆ ที่เอาใจเขาผิดไปนิด แต่ถามว่าเกลียดไหมก็ไม่ แล้วเบื่อหรือเปล่า ก็ไม่หรอก ถ้าจื่อเทาเป็นคนเอามาน่ะนะ…ความจริงวันไหนไม่ได้เจอกัน เขาก็เผลอหยิบน้ำนี่ออกมาจากตู้แช่ทุกที เพราะคิดถึงยิ้มของจื่อเทาแล้วมันรู้สึกว่าอร่อยขึ้นเป็นพิเศษ

 

“วันนี้อยากไปไหนไหม”

 

“ไม่อ่ะ แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้านเลย”

 

ปกติหลังเลิกเรียนอี้ชิงจะรอกลับบ้านพร้อมจื่อเทา เพราะคาบเรียนของจื่อเทาเลิกเย็นกว่า บางวันก็มีกิจกรรม ลางวันก็เล่นบาสกับเพื่อนบ้าง อี้ชิงก็อยากแจมนะ แต่เขาชอบเล่นกับเพื่อนๆ ที่คุ้นเคยกันมากกว่า แต่บางทีก็ไม่ได้มีอะไรต้องรอ แต่ก็ยังไม่อยากกลับบ้าน เหมือนมันยังไม่ใช่เวลา ก็จะไปเดินเล่นแถวนี้บ้าง นั่งแกร่วไปเรื่อยๆ หรือบางทีก็ผลัดกันไปนั่งเล่นบ้านของแต่ละคนบ้าง

 

“ไปนั่งเล่นในห้องสภาไหม ผมมีกุญแจ”

 

ห้องสภาของจื่อเทามันก็ห้องเก็บของติดแอร์นั่นล่ะ เพราะปกติพวกสภาฯ จะชอบไปนั่งประชุมในห้องประชุมใหญ่มากกว่า เพราะสถานที่กว้างขวางจุคนได้เยอะกว่ามาก ในขณะที่ห้องสภาแต่ในนามนั้นเล็ก เหมือนเอาไว้เก็บของที่ต้องใช้ และคอมพิวเตอร์เท่านั้นแหล่ะ

 

ส่วนเรื่องกุญแจ…จื่อเทาก็ไม่ได้เป็นสมาชิกสภาอะไรกับเขาหรอกนะ ก็แค่แอบไปปั๊มมาจากเพื่อนที่อยู่ในสภาของตัวเองเท่านั้นล่ะ

 

อี้ชิงไม่มีปัญหาที่จะนั่งตรงนี้ต่อ แต่ถ้าจื่อเทาอยากไป อี้ชิงก็ยังไงก็ได้

 

มีบรรยากาศฝนตกรถติดช่วยฉัน
ยังมีมือเปล่าว่างอยู่ให้จับเท่านั้น
ลองดูที่แก้มฉัน เธอนั้นว่ามีอะไร

 

อี้ชิงเดินเลาะไปตามสนามผ่านตึกเรียนก่อนจะทะลุผ่านไปด้านหลังที่มีห้องสภาตั้งอยู่ จื่อเทาไขกุญแจเดินเข้าไปก่อน จัดแจงเปิดไฟและเครื่องปรับอากาศเสร็จสรรพ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนฟูกด้านหลังชั้นวางของที่สมาชิกสภาปูเอาไว้แอบงีบ พลางตบเบาะปุๆ ให้อี้ชิงตามมา

 

อี้ชิงนึกหมั่นไส้เด็กอายุน้อยกว่าที่ทำตัวแก่แดด พอวางกระเป๋าลงได้ก็เดินไปบิดจมูกโด่งๆ ของจื่อเทาเสียหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว ทำหูทวนลมใส่เสียงโอดโอยขอความเห็นใจ

 

“ใจร้าย”

 

ปากว่าแต่ตาเยิ้มสุดๆ พออี้ชิงยอมนั่งลงข้างๆ จื่อเทาก็ขยับตัวมาทิ้งลงบนตักของอี้ชิงทันที ใบหน้าคมติดจะไม่รับแขกสักเท่าไรของจื่อเทาพอยิ้มทีไรกลับหวานจนชวนให้ใจสั่นอยู่เรื่อย

 

อี้ชิงฟังจื่อเทาพูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ตามประสาเด็กขี้บ่นสลับกับที่เขาบ่นเรื่องวันนี้ให้จื่อเทาฟัง สักพักใหญ่นั่นล่ะทั้งคู่ถึงได้รู้สึกว่าอากาศในห้องมันเย็นขึ้นผิดปกติ เพราะเม็ดฝนหนาที่เกาะอยู่นอกห้อง และภายในเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำ ทำให้อี้ชิงที่ขี้หนาวแอบตัวสั่น

 

“ปิดแอร์ไหม”

 

จื่อเทาผุดลุดขึ้นจากตักของอี้ชิง ก่อนจะถามความเห็นจากคนที่ไม่ค่อยถูกกับอากาศหนาวๆ สักเท่าไร แต่อี้ชิงก็บอกว่าไม่ต้อง แค่ลดอุณหภูมิลงสักหน่อยก็พอ เพราะจื่อเทาเป็นคนขี้ร้อน เหงื่อออกง่าย แล้วก็จะหงุดหงิดเพราะไม่สบายตัว

 

คำตอบของอี้ชิงทำให้จื่อเทาเปลี่ยนมานั่งอยู่ข้างๆ อี้ชิงแทน กึ่งๆ จะโอบอี้ชิงไว้ทั้งตัวด้วยซ้ำ

 

ความจริงที่อี้ชิงไม่อยากให้จื่อเทาปิดเครื่องปรับอากาศก็เพราะแบบนี้ อี้ชิงเป็นคนขี้อ้อน แต่กับจื่อเทาไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ต้องมีมาดอยู่ตลอด เพราะอย่างนั้นเวลามีโอกาสให้อ้อนจื่อเทาได้แบบชัดเจนเกินไป อี้ชิงก็จะคว้ามันไว้เสมอ

 

อี้ชิงแนบแก้มลงกับช่วงอกของจื่อเทา เพราะแขนยาวๆ ที่ยืดมาโอบเขาเอาไว้ ทำให้อี้ชิงสามารถนั่งเล่นนิ้วมือของจื่อเทาได้แบบเพลินๆ

 

“ผมชอบมือพี่”

 

จู่ๆ จื่อเทาก็พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบในสายฝน อี้ชิงเงยหน้าขึ้นมองเด็กที่พูดขึ้นมาเฉยๆ

 

“สวย แล้วก็นุ่มทั้งที่พี่ไม่ได้ทำอะไรกับมันเลย ออกจะไม่สนด้วยซ้ำ”

 

อี้ชิงหัวเราะกับคำพูดนั้น ก็จริงอย่างว่า มือของอี้ชิงสวยโดยที่ไม่ต้องพยายามทำอะไรกับมันเลย ออกจะใช้งานสมบุกสมบันด้วย แต่มือกลับได้รูปสวย ไม่เหมือนของจื่อเทาที่โดยปกติก็ไม่ได้ดูแย่อะไร แต่ถ้าช่วงไหนใช้งานมันหนักหรือลืมบำรุง ผลของมันก็ออกจะ…ไม่ถูกใจจื่อเทาเอาซะเลย

 

“ชอบแค่มือเหรอ” อี้ชิงพูดเย้ากับหลังมือสีเข้ม เอียงหน้าขึ้นมองจื่อเทาที่ไม่ได้ก้มกลับลงมา แต่เห็นหรอกว่าหูของจื่อเทาแดงขึ้นมาหน่อยๆ เป็นส่วนน่ารักน่าเอ็นดูอย่างหนึ่งของจื่อเทาเลยล่ะ ถึงจะชอบทำอะไรโอเวอร์ แล้วก็แสดงออกชัดเจนในเรื่องของความรู้สึก แต่พอเอาเข้าจริงๆ กลับเป็นเด็กขี้เขินจนน่าขำ และอี้ชิงก็รู้มาสักพักแล้วว่าจื่อเทาเป็นฝ่ายชอบแสดงออกและเป็นฝ่ายรุกไล่ให้คนอื่นได้เขินมากกว่าจะเป็นฝ่ายโดนหยอดเสียเอง มันสนุกดีนะ เวลาเห็นเด็กขี้แกล้งเขินจนพูดอะไรไม่ออก แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าในหัวคงคิดอะไรจนวุ่นวายไปหมด

 

เอามือไปแตะหน้าผากว่าตัวร้อนไหม
เอาเธอมากอดข้างกาย ไม่แบ่งใครๆ
มีเราเพียงเท่านั้น มีเธอและมีฉัน
อยู่ในวันสำคัญ ของเรา

 

อี้ชิงยืดตัวขึ้นเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะประทับจูบลงบนแก้มนุ่มเหมือนตาเห็นของจื่อเทา เขาผละออกมาเล็กน้อยให้พอได้เห็นว่าจื่อเทาหลับตาทำหน้าอดกลั้นเต็มที่จนน่าสงสาร

 

“เทา…”

 

“อือ” จื่อเทาขานรับ แต่ก็ยังไม่ยอมหันหน้ามาหาอยู่ดี

 

“มองหน้ากันเร็ว”

 

จื่อเทายอมหันหน้ากลับมาจนได้ หน้าตาที่พยายามกลั้นทั้งยิ้มทั้งความรู้สึกทำให้อี้ชิงเผลอหัวเราะออกมา มือขาวไต่ระดับขึ้นไปแตะอยู่ตรงหลังคอของจื่อเทา ลูบผ่านเส้นผมสีเข้มและใบหูสีจัดไปมาแบบที่จื่อเทาชอบให้ทำ

 

“จะให้พี่เริ่มก่อนจริงๆ เหรอ” อี้ชิงกระซิบถาม
คิดจะเอาอะไรก็ดูจะเหมือนจะง่ายจะดายอย่างใจ
อยากได้อารมณ์อะไรจะเย็นจะร้อนจะช้าจะเร็วอย่างไร
เธอนั้นพูดมาดีดี ฉันพร้อมให้เธอคนดีทุกอย่าง

 

ปลายนิ้วของจื่อเทาเขี่ยลงบนแก้มของอี้ชิงที่กำลังอมยิ้มรอ พลางพึมพำด้วยเสียงเบาๆ ในลำคอที่อี้ชิงฟังไม่ได้ศัพท์ แต่จื่อเทาจะบ่นอะไรก็ช่างเถอะ อี้ชิงไม่สนใจหรอก เขาสนใจแค่ในที่สุดจื่อเทาก็เลิกทำท่าเขินแล้วก็จูบเขาสักที

 

บางทีอี้ชิงก็ไม่เข้าใจจื่อเทาสักเท่าไร ทั้งที่พยายามไล่ตามตัวเขา มาวอแวเกาะแกะเขาที่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ให้เปลี่ยนใจมาคุยกับตัวเองจนได้ แถมยังดูแลเอาใจใส่ดีทุกอย่าง จนตอนแรกอี้ชิงก็แอบคิดเหมือนกันว่าหวังอะไรหรือเปล่า แต่จื่อเทากลับสุภาพเหลือเชื่อ ถ้าไม่นับเรื่องชอบเข้ามากอดหรือนอนตักเหมือนเด็กๆ อี้ชิงแทบจะเป็นฝ่ายเริ่มทุกครั้งไป ถ้าให้นึกตอนนี้ กรณีที่จื่อเทาจะเป็นฝ่ายเริ่มจับมือเขาก่อนก็ตอนที่อี้ชิงจะข้ามถนนนี่แหล่ะ

 

รู้สึกอย่างกับว่าได้ลูกชายมาคน แต่บางทีตัวเขาเองก็กลายเป็นเด็กสามขวบให้แม่จูงมือข้ามถนนเหมือนกัน

 

จูบของจื่อเทาเหมือนเด็กน้อย เริ่มต้นด้วยความตื่นเต้น แต่ก็นุ่มนวลไม่ตะกละตะกราม มีเพียงริมฝีปากที่บดเบียดเสียดสีกันไปมา ก่อนจะเริ่มขบเบาๆ ที่ริมฝีปากล่าง เบามากเสียจนแทบจะไม่รู้สึก ก่อนจะเริ่มเพิ่มจังหวะมากขึ้นตามที่อี้ชิงหลอกล่อให้จื่อเทาเป็นฝ่ายรุกเร้ามากกว่านี้

 

ถึงจะต้องหลอกกึ่งบังคับยังไง อี้ชิงก็ชอบจูบของจื่อเทาอยู่ดี
อยากให้มันเป็นยังไง
จะยืนจะล้มจะนั่งจะนอนอย่างไร
ปวดเนื้อเมื่อยตัวยังไง
ไม่นาน
ไม่ช้าก็คงจะคลายกันไป
มีพร้อมแค่เรื่องดีดี เธอพร้อมที่จะยินดีอีกไหม

 

อี้ชิงยิ้มหวานเต็มปากเต็มตา เมื่อจื่อเทาผละริมฝีปากออกไป ความจริงอี้ชิงอยากจะได้มากกว่านี้อีกนิด แต่เห็นแก่สถานที่และจื่อเทาเถอะ แค่นี้หัวใจของเด็กนี้ก็เต้นแรงเสียจนน่ากลัวว่าจะกระเด็นหลุดออกมาใส่ตักของอี้ชิงอยู่แล้ว

 

“จื่อเทาชอบมือพี่ แต่พี่ชอบจื่อเทาทั้งหมดเลยนะ จูบนี่ด้วย”

 

เสียงหัวเราะของอี้ชิงเวลาอยู่กับจื่อเทามักจะมาโดยไม่ได้ตั้งใจเสมอ แต่พอเด็กนี่เขินจนต้องโถมตัวเข้ามากอดเขาเอาไว้เขาก็ชักจะอยากตั้งใจให้เรื่องแบบนี้เกินขึ้นบ่อยๆ เป็นบ้า

 

เขาชอบทั้งหมดของจื่อเทาจริงๆ ถึงจะไม่ได้เริ่มชอบเด็กนี่ก่อน แต่การเอาตัวเข้ามาอยู่ในชีวิตของเขาทุกๆ วันจนกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน จะให้อี้ชิงทำยังไงได้นอกจากตกหลุมรักเด็กนี่กลับแบบไม่รู้ตัว กว่าจะรู้ตัวก็ตอนเด็กนี่มายืนกุมมือเอ่ยปากเสียงสั่นๆ ขอเขาเป็นแฟน ก่อนจะทำหน้าดีใจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาตอนอี้ชิงหัวเราะแล้วตอบตกลง

 

อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทาใส่ใจ
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทาดูแล
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทายิ้ม
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทามีความสุข
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทากุมมือ
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทากอด
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทาจูบ
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทาใจเต้นแรง
อี้ชิงชอบเวลาจื่อเทาเขิน

 

อี้ชิงชอบ

ชอบจื่อเทา…มากๆ เลย
ก็แค่ไม่อยากให้วันนี้ผ่านพ้นไป
จะทำยังไง อยากหยุดเวลาไว้
ในวันที่มันปลอดภัย
มีเธอที่เคียงข้างกาย สองเรา

 

*

 

FIN

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s