[OS] Get Well Soon, Kid (Hummels x Durm)

Standard

Title: Get Well Soon, Kid
Author: Nina*
Pairing: Mats Hummels x Erik Durm
Rating: PG
Author’s note: น้องดวร์มป่วยเรื้อรัง เลยอยากเขียนฟิคอ่ะ 555 …

ปล. ความจริงบ้าคลั่งกับโบรมานซ์ฝั่งตะวันตกมากกว่าฝั่งตะวันออกอีกค่ะ แต่เราติดนิสัยเขียนเหมือนฟิคอ่ะ มันเลยมุ้งมิ้ง กรุ้งกริ้ง เอเชี๊ย เอเชียอ่ะ เขียนแล้วสงสารความเป็นคอเคซอยด์ในตัวพวกนางมาก เลยไม่ค่อยได้ปลิ้นออกมา ความจริงจินตนาการยิงยาวมากค่ะ 555 นี่ก็เพิ่งเป็นฟิคฝรั่ง (?) เรื่องที่สามเองค่ะ 55 หวังว่าจะไม่แอ๊วมากเกินไปเนาะ

ปล. 2 มโนขึ้นทั้งหมด ทั้งบุคลิก ลักษณะ สถานที่ เวลา อาการ มันคือเรื่องแต่ง! 55 สาววายเห็นทุกอย่างในแบบที่อยากเห็นค่ะ ความจริงคือไร ช่างมัน 55

 

*

 

แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงทำให้เด็กหนุ่มที่ซุกตัวอยู่ในกองผ้าห่มมุดออกมารับอากาศภายนอก พร้อมกับรีบตอบรับปลายสายทันทีที่เห็นว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา

 

“หวัดดีฮะ มัทส์”

 

‘เสียงไม่ดีขึ้นเลย ยังไม่หายอีกหรือไง’

 

อีริค ดวร์มผุดลุกขึ้นพิงหัวเตียงที่ช่วงก่อนหน้านี้สักสองสามอาทิตย์มันร้อนระอุเพราะพิษไข้ในตัวเขาที่แผ่ออกมา แต่ตอนนั้นมันอุ่นสบายกำลังดี เหมาะกับอากาศภายนอกที่ยังเย็นๆ ชวนให้ซุกตัว สมัยก่อนเขามีความสุขมากถ้าไม่ต้องลุกจากเตียงเพื่อไปเรียนหรือไปซ้อม จะมีอะไรดีกว่าการได้นอนขี้เกียจอยู่บนเตียงอุ่นๆ ในวันที่อากาศหนาวล่ะ ผ่านไปไม่กี่ปี อีริคก็รู้แล้วล่ะว่าอะไรที่มันดีกว่าการต้องนอนเฉยๆ อยู่บนเตียง

 

เขา อยาก กลับ ไป ซ้อม จะ แย่ อยู่ แล้ว

 

“ดีขึ้นเยอะแล้วฮะ ไม่มีไข้แล้ว แต่มาร์คัสบอกให้ผมพักต่ออีกหน่อยถึงจะกลับไปวิ่งเล่นได้ฮะ” อีริคตอบเสียงอู้อี้ ที่เขาตอบปลายสายไปน่ะเรื่องจริง นี่ก็ดีขึ้นเยอะมากแล้ว ถึงเสียงจะเหี่ยวๆ แต่อย่างน้อยก็นั่งได้ไม่มึนหัว ไม่ปวดหัว ไม่ตัวร้อน ไม่อยากอ้วกแล้ว มีแรงพูดแล้วด้วยซ้ำไป ช่วงอาทิตย์แรกที่ป่วยอย่าว่าแต่พูดเลย จะลืมตาขึ้นมาสื่อสารกับมาร์คัสยังไม่ได้เลย

 

‘เบื่อแย่เลยสิ’

 

“ผมเบื่อออออออออออออออออ มากเลยต่างหากล่ะฮะ นอนเปื่อยเป็นผักเป็นเดือนแล้ว ไม่มีใครมาเล่นด้วยเลย”

 

‘นายป่วย จะให้คนอื่นไปเล่นด้วยได้ยังไง เดี๋ยวก็ติดหวัดกันทั้งทีมสิ’

 

อีริคทำปากยื่นใส่โทรศัพท์ ก็รู้น่าว่าสุขภาพร่างกายของนักกีฬามันสำคัญ แถมในช่วงที่ทีมกำลังต้องการสมาชิกที่สมบูรณ์พร้อมในการเก็บแต้มไม่ให้สถานการณ์ของทีมแย่ไปมากกว่านี้ก็ด้วย เขาก็เลยโดนจับหมกอยู่ในถ้ำห้ามออกไปเจอใครจนกว่าจะหายดีไงล่ะ ถึงจะไม่ได้เวอร์ขนาดที่พูดก็เหอะ แต่มันเบื่อนี่…

 

“ก็ผมเบื่อนี่”

 

‘พักเยอะๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นน่า นี่นายอยู่ที่ห้องใช่ไหม ไม่ได้แอบไปเล่นที่ไหนให้ไข้กลับนะ’

 

“ใช่สิฮะ จะให้ผมไปไหนเล่า พวกมาร์คัสจับผมมัดเอาไว้ในห้องได้ก็คงทำแล้ว”

 

‘ก็นายมันซน’

 

อีริคอยากจะประท้วงพ่อกัปตันทีมหัวเหม่งเหลือเกินว่าเขาซนตรงไหนกัน ยิ่งเทียบกับพวกรุ่นใกล้ๆ กันแล้ว อีริค ดวร์มออกจะเรียบร้อย เป็นเด็กดีจะตายไป ใครๆ ก็เอ็นดู แต่ยังไม่ทันจะได้ประท้วงหรอกนะ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขัดจังหวะขึ้นก่อน

 

“มัทส์ถือสายรอแป้บนะฮะ มีคนมา”

 

อีริคโดดลงจากเตียงเดินปัดๆ ไปทางประตูห้อง เพราะว่าลุกเร็วเกินไปจนแอบหน้ามืดหน่อยๆ เหมือนว่าไข้จะยังไม่ยอมถอยทัพกลับไปง่ายๆ เสียที อีริคได้แต่คิดสบถในใจในขณะที่เปิดประตู

 

“ผมว่าน่าจะเป็นมาร์คัสมาดูว่าผมแอบหนีเที่ยวหรือเปล——เอ่อ มัทส์”

 

“ไง ตัวแสบ”

 

มัทส์ ฮุมเมลส์ ตัวจริง เสียงจริง หน้าคม ผมเข้ม หนวดรุงรัง และรอยยิ้มเจิดจรัสพร้อมกับหัวเหม่งๆ ของเขา

 

กัปตันทีมรูปหล่อเก็บโทรศัพท์ที่อีริคยังทำเสียงอะไรฟังไม่ได้ศัพท์ผ่านมาทางปลายสายลงกระเป๋า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ออกจากแก้มแดงของ ‘ตัวแสบ’ ที่ทำหน้าเหวอไม่เลิก แล้วพาตัวเองเข้ามาในห้อง พร้อมกับล็อกคอลากเอาคนป่วยที่เกือบหายป่วยมานั่งแปะบนโซฟา

 

“มาได้ไงฮะ ไม่ซ้อมเหรอ”

 

“แว้บมา”

 

คำแถลงที่ไม่ช่วยให้เข้าใจอะไรมากขึ้นเท่าไรมาพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ประทับตราร้านอาหารร้านโปรดของอีริคเอาไว้ ทำให้เด็กน้อยทำตาลุกวาว

 

“แอบซื้อมาให้ กินนิดหน่อยพอล่ะ เดี๋ยวไข้กลับจะโดนมาร์คัสหักคอ”

 

ความจริงคนป่วยก็ต้องได้รับสารอาหารแบบพอเหมาะ และไม่กินอาหารประเภทของทอดจนคออักเสบเพิ่มขึ้นอีก แต่มัทส์เห็นว่าไหนๆ ไอ้หนูนี่ก็ใกล้จะหายแล้ว กินมันฝรั่งทอดนิดๆ หน่อยๆ ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง มัทส์นั่งมองหน้าตามีความสุขของเด็กน้อยอีริค ดวร์มที่กำลังสำรวจของกินในถุงกระดาษที่เขาซื้อมาฝาก ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะยกมือข้างที่พาดแขนอยู่บนพนักโซฟาให้ไปหยิกแก้มแดงๆ ที่เป็นเหมือนอีกหนึ่งเครื่องหมายการค้าของเจ้าเด็กนี่

 

เด็กนี่ไม่ได้ประท้วง แค่หันมาทำหน้าเหวอใส่เท่านั้น มัทส์หัวเราะใส่อีริคที่ทำหน้างง ก่อนจะคลายแรงบีบที่ปลายนิ้วลง แล้วเปลี่ยนมาใช้หลังมือเขี่ยผิวแก้มที่ไม่ได้เนียนนุ่มตามประสาเด็กหนุ่มวัยกำลังโต แถมยังไม่ยอมโกนหนวดให้เรียบร้อยเพราะต้องนอนอยู่ห้องเฉยๆ อีกต่างหาก มีใครบอกอีริคหรือยังว่าหน้าที่ไว้หนวดมันไม่ใช่หน้าที่ของเด็กหน้าใสแบบมันน่ะ

 

“โกนหนวดซะมั่ง”

 

“เหอ? นี่บอกตัวเองหรือเปล่าฮะ มัทส์”

 

พอเจอประโยคยอกย้อน จากที่เอ็นดูลูบหูลูบหางอยู่เลยเปลี่ยนเป็นมะเหงกเขกลงกลางกระหม่อมจนคน(ใกล้หาย)ป่วยร้องโอดโอย เอามือกุมหัวแล้วทำหน้างอใส่

 

“เขาเรียกว่าเสน่ห์แบบผู้ใหญ่เว้ย เด็กน้อยแบบนายไปโกนหนวดให้หน้าใสๆ ก่อนไป๊”

 

“ไม่เด็กละนะฮะ ยี่สิบสองแล้วต่างหาก” อีริคบ่นอุบอิบ แต่ก็ลูบๆ ไปตามแนวสันกรามที่เริ่มมีตอหนวดเล็กๆ ขึ้นบ้างแล้ว ถึงจะไม่ได้เห็นชัดอะไรนักหนา เพราะกรรมพันธุ์มนุษย์ขนสีทองที่ถ้าไม่ไว้หนวดรกเป็นป่าแบบมัทส์ ยังไงก็แทบไม่เห็นหรอก แถมมันยังกลืนไปกับผิวขาวๆ อีกต่างหาก

 

“โกนเลยป่ะ”

 

“ห๊ะ? ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวผมโกนเอง” อีริครีบปฏิเสธเมื่อเห็นว่าคนอายุมากกว่าทำท่าทำทางเหมือนจะโกนหนวดให้ ก็อยู่สโมสรเดียวกันอ่ะนะ แถมยังเคยไปเข้าแคมป์อยู่ด้วยกันตอนไปฟุตบอลโลกที่บราซิลอีก มัทส์น่ะชอบโกนหนวดแบบโบราณ แบบที่เอาโฟมปาดหน้า แล้วค่อยเอาๆ มีดโกนปาดไปตามแนวขนดังครืดๆ น่ะ จั๊กกะเดียมกลัวจะบาดคอเอา อีริคขอแบบสมัยใหม่ใช้ที่โกนหนวดไฟฟ้าดีกว่า เร็วดีด้วย

 

อีริคไม่สนใจคนแก่กว่าแล้วหันมาให้ความสนใจกับของทอดในถุง ในใจชั่งใจว่าควรเอาจานมาใส่ดีหรือเปล่า จะได้ไม่เลอะเทอะ แต่ถ้าแบบนั้นก็ต้องรีบกินรีบล้าง ไม่งั้นจะเหลือหลักฐานให้มาร์คัสมาบีบคอเอาได้ พอคิดทบแล้วความขี้เกียจมีมากกว่าก็จัดการมันในถุงนี่เลยแล้วกันง่ายดี

 

“กินด้วยกันไหมฮะ?” มันฝรั่งเกลียวทอดถูกส่งมาให้มัทส์ที่รับไปกินสองชิ้น ก่อนจะโบกมือเป็นเชิงว่าไม่เอาแล้ว

 

“กินเถอะ ฉันกินมาแล้ว” มัทส์ก้มลงมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาบนหน้าปัดว่าเหลือเวลาราวครึ่งชั่วโมงให้เขากลับไปอยู่ที่สนาม

 

“ต้องกลับแล้วใช่เปล่าฮะ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง” อีริควางถุงมันฝรั่งทอดลงบนที่ว่างตรงโซฟา ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นก่อนคนที่ต้องกลับไปซ้อมแล้วเสียอีก

 

มัทส์ลุกขึ้นตามเด็กน้อยที่เดินตัวปลิวไปที่ประตูห้อง ยืนยิ้มหวานรอบ๊าย บาย ก่อนที่มัทส์จะยกแขนขึ้นสวมกอดเด็กน้อยตัวโตที่ใกล้จะหายป่วยในเร็ววันนี้

 

“หายไวๆ นะ อีริค ฉันคิดถึงตอนมีนายในสนาม”

 

อีริคไม่ได้คิดไปเองหรือว่าฝันไปตอนที่มัทส์กดจูบลงบนหน้าผากพร้อมกับอวยพรให้หายไวๆ แล้วตบลงบนแผ่นหลังอีกสองสามที ก่อนจะเป็นคนเปิดประตูห้องแล้วบ๊าย บายให้อีริคที่ยังอึ้งอยู่หน่อยๆ แล้วรีบโบกมือกลับ ทันก่อนที่ประตูห้องจะปิดลง อีริคยกมือขึ้นถูบริเวณหน้าผากที่มัทส์เพิ่งจะทิ้งรอยจูบเอาไว้แรงๆ

 

โอเค มันไม่มีอะไรสักหน่อย แค่จูบอวยพรให้หายดีเท่านั้นแหล่ะ

 

“ผมก็อยากกลับไปอยู่ในสนามกับคุณฮะ มัทส์”

 

*

 

FIN

Advertisements

2 thoughts on “[OS] Get Well Soon, Kid (Hummels x Durm)

  1. Hcanopik

    กรี้ดดดดดด ไม่คิดเลยว่าพี่นีน่าจะแต่งมัทกับน้องดวร์มมมมม น้องน่ารัก เด็กน้อยป่วยยาวเลย
    นี่ก็พึ่งเห็นรูปน้องซ้อม แต่ไม่รู้ป๋าจะให้ลงเล่นทีมใหญ่หรือไปช่วยทีมเล็กเห็นว่าสถานการณ์แย่ 😩
    ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านค่ะ ❤️❤️

  2. ง้อววววววววว
    กัปตันแอบมาเต๊าะเด็ก จะฟ้องป๋าคลอปป์ 555555555
    คือพี่มัทส์สุดหล่อนี่สุดแสนจะโรแมนติก
    แบบ โทรหาน้อง ละพอน้องเปิดประตูมา กลายเป็นพี่เอง > <
    ชอบอะ ขำด้วย อิริคถึงกะอึ้ง พี่มัทส์ดึงมือถือเก็บให้ แหมๆๆๆๆๆๆๆๆ
    อ่านละหมั่นเขี้ยวมาก อยากหยิกแก้มอีริคบ้างอะไรบ้าาง นองดวร์มแก้มแดงของพี่
    เสียดาย อยากเห็นมัทส์โกนหนวดให้อีริค กร๊ากกกกกก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s