[SF] Bald Headed (CHAN x KAI)

Standard

Title: Bald Headed
Author: Nina*
Pairing: Park Chanyeol x Kim Jongin
Rating: PG-15
Author’s note: สาระไม่มี ประเด็นคือ…หัวล้าน แค่นั้นแหล่ะ ฮ่าาาา #พี่ชันหัวล้านนะรู้ยัง

*

[1]

คุณเข้าใจความรู้สึกของคนที่รู้อยู่แล้วไหมครับว่าร่างกายของตัวเองมีจุดบกพร่องตรงไหน แต่ก็ไม่ชอบให้ใครมาจี้ใจดำน่ะ

อย่างเช่นว่า ตัวเตี้ยเกินไป ขาโก่ง รูปหน้าไม่สวย ไม่ถูกใจสีผิวของตัวเอง อะไรทำนองนี้ ผมว่าคุณน่าจะพอเข้าใจนะ เพราะว่าคนเราไม่มีใครพอใจในรูปลักษณ์ของตัวเองร้อยเปอร์เซนต์หรอก ผมเองก็ถึงแม้จะมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองพอสมควร (หรือที่จงแดชอบบอกว่าผมน่ะมันพวก ‘มั่นหน้า’) แต่ผมก็ยังมีปัญหาร้อยแปดที่คิดไม่ตกเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของผมอยู่ดีแหล่ะ

ผมไม่คิดมากเรื่องตัวเองขาโก่ง หรือว่าหูกาง แม้แต่ปัญหาอย่างภาพรวมบนใบหน้าของผมที่บางครั้งมันก็น่าหงุดหงิดที่มันเหมือนพี่สาวของผมมากจนเหมือนผู้หญิงไปเลย แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมกังวลหรอก (ผมรู้ตัวว่าผมน่ะหล่อเกินห้ามใจมากกว่าที่จะสวยหวาน)

เรื่องที่ผมกังวลน่ะ…

“พี่…ผมว่าหัวพี่ล้านไม่ไหวแล้วว่ะ”

แม่งเง๊ย…แค่หัวล้านก็เจ็บพอแล้วนะ พอแฟนมาพูดตอกย้ำตอนเพิ่งเข้าด้ายเข้าเข็มกันเสร็จนี่แม่งแบบ…ถุย ชีวิต

[2]

“มึงว่ากูหัวล้านป่ะวะ จงแด”

คิมจงแดหันมามองเพื่อนร่วมวงตัวสูงที่กำลังยืนจัดผมไปทางซ้ายที ทางขวาที แล้วสักพักก็ขยี้จนมันยุ่งเหยิง ทำหน้าหงุดหงิด แล้วสักพักก็เริ่มทำใหม่ไปเรื่อยๆ

“ก็…ถ้าไม่ได้ตั้งใจดูมาก”

“หมายความว่าไงวะ” ชานยอลหันมาทำหน้าโง่อย่างทุกที จงแดถอนหายใจก่อนจะมองแรงด้วยสายตาเอือมระอา

“คือหัวล้านไง แต่ถ้าไม่ดูดีๆ ก็ไม่เห็น”

“ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” จงแดอนุมานเอาเองว่าชานยอลไม่ได้ด่าเขาหรอก แต่มันเป็นคำสบถของคนที่กลุ้มใจกับปัญหาบนหนังศีรษะน่ะ

ความจริงชานยอลมันก็รู้ตัวของมันมานานแล้วล่ะว่าผมมันน่ะบางเหลือเกิน ยิ่งตั้งแต่เดบิวต์มาโดนจับย้อมผมจนหนังหัวมันแข็งแรงน้อยลงเรื่อยๆ ก็เลยทำให้เส้นผมไม่ค่อยอยากจะเกาะอยู่บนหัวของมันเท่าไร แต่มันก็ไม่ค่อยประสาทเสียอะไรมากหรอก ซึ่งจงแดก็ไม่ได้แปลกใจนะที่มันเป็นแบบนี้ คือ เป็นอาการปกติทุกครั้งที่ ‘แฟน’ มันทักเรื่องผมมันน่ะ

“เหี้ย เหี้ย เหี้ย…แล้วกูควรทำไงวะ ส๊าดดดดดดดดด กูเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ หัวล้านแบบนี้ได้ไงวะ ไอ้เจ๊ดแม่ม” ก็เป็นความบันเทิงหนึ่งนะ เวลาเห็นชานยอลผู้หล่อเหลาและหลงตัวเองอย่างมันหงุดหงิดงุ่นง่านจนสติแตก เพราะเรื่องความแข็งแรงของเส้นผมและหนังศีรษะเนี่ย

“ทำใจว่ะ มึงดูจื่อเทา นั่นอายุน้อยกว่ามึงอีก ถ้าไม่ตัดหน้าม้าป่านนี้ก็เป็นแมนจูไปแล้ว”

ชานยอลหันมาจิกตาใส่เพื่อนตายิ้มที่กล้าวิจารณ์เรื่องหัวล้านของคนอื่น ใช่ซี้…พ่อคนผมดกดำ เส้นผมแข็งแรงดุจเสาเข็ม ไม่เคยต้องกังวลเรื่องหน้าผากกว้างเป็นลานบินน่ะ ไม่เคยเล้ยยยยยยยยย

เหอะ…

เขาเองก็กลุ้มใจแหล่ะ ผมที่เดิมก็เป็นเส้นเล็กๆ บางๆ อยู่แล้ว พอต้องมาใช้งานหนักด้วยการเปลี่ยนสีบ่อยๆ ไหนจะโดนความร้อนแล้วก็สารเคมีเวลาออกงานอีก มันก็ยิ่งอ่อนแอเหมือนผักชีโดนน้ำร้อนแล้วหดตัวไม่มีผิด อ่อนระโหยโรยแรงยิ่งกว่าแมวอดข้าวอีก

แต่ที่เครียดหนักก็เพราะคนพูดคือ จงอิน เนี่ยแหล่ะ!

พูดตอนไหนก็พูดได้ จะชอบล้อเขาบ่อยๆ ก็ไม่เป็น อะไรที่จงอินว่าดีพี่ก็ว่าดีหมดแหล่ะ แต่มาพูดตอนนอนหอบระทวยอยู่ใต้ตัวเขา แถมใช้มือขยุ้มผมเบาๆ ไปด้วยนี่แบบ…เป็นความจริงที่เจ็บปวดรวดร้าวและหนักหน่วงมากครับ พูดเลย เพิ่งมีอะไรกันสดๆ ร้อนๆ ยังไม่ทันได้ดึงน้องชายออกมาจากตัวหนูเลยนะจ๊ะ จะมาสนใจอะไรกับผมบนหัวป๋านักหนาเนี่ย

เครียดเรื่องผมไม่พอ เครียดเรื่องลีลาตัวเองอีกว่ามันด้อยจนน้องสนใจเรื่องหัวล้านมากกว่าความเด็ดของพี่ปาร์คอีกเหรอวะเนี่ย แม่ม…คิดมาก ผมร่วงอีกกู ฮือ

“มึงอย่าคิดมากเลยวะ น้องมันก็พูดไปงั้นแหล่ะ มันไม่เลิกกับมึงเพราะหัวล้านหรอก” ไอ้จงแดว่างั้น

เชี่ย มึงไม่รู้อะไรมึงก็พูดได้สิวะ มึงไม่ได้เป็นแฟนจงอินนี่หว่า TT^TT

[3]

จงอินหันไปมองคนที่นั่งเอาหน้าจ่อกับคอมพิวเตอร์มาเป็นชั่วโมงแล้วด้วยความแปลกใจนิดหน่อย

ปกติปาร์คชานยอลก็ใช้เวลาอยู่กับคอมพิวเตอร์ เครื่องเสียง กีตาร์ และอุปกรณ์แต่งเพลงต่างๆ รวมกันแล้วมากกว่าหายใจเข้าอยู่แล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกที่จะขลุกอยู่กับคอมพิวเตอร์ได้เป็นวันๆ แต่จงอินแค่แปลกใจนิดหน่อย ที่วันนี้ชานยอลไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาแต่งเพลงอย่างทุกที แต่กลับทำเหมือนกำลังหาอะไรสักอย่างด้วยท่าทางจริงจัง ที่สำคัญ ปกติแล้วปาร์คชานยอลจะผละออกจากกิจกรรมอะไรก็ตามที่กำลังทำอยู่เพื่อหันมาวุ่นวายกับเขาทันทีที่จงอินเดินเข้าห้องมาน่ะ

อืม ไม่ได้เดือดร้อนอะไรนะ แต่สงสัยอ่ะ…

“พี่ทำอะไรอยู่”

ชานยอลสะดุ้งจนจงอินสังเกตเห็นพิรุธ แต่ก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าไร จงอินพาดแขนลงบนพนักพิงที่ชานยอลนั่งอยู่ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ชานยอลปิดไม่ทันก็ดูเป็นพวกเว็บบอร์ดทั่วไป เขาหรี่ตาอ่านตัวหนังสือบนจอ

“ปลูกผม?” จงอินอ่านออกเสียง แล้วหันมามองคนอายุมากกว่าที่เอามือปิดหน้าแล้วก็หลุดขำออกมาเสียงดัง

“พี่คิดมากขนาดเลยเหรอ”

ไม่คิดเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย จงอิน พี่ไม่คิดเลยจ้ะ จนกระทั่งหนูพูดเนี่ยแหล่ะ…

“ไหนดูหน่อย ก็ไม่ล้านขนาดนั้นหรอก…ก็ยังมีผมอยู่” นิดหน่อย…อันนี้เขาต่อท้ายในใจ

อันที่จริงจงอินก็ไม่ได้ชอบแหย่อะไรชานยอลเรื่องนี้มากนักหรอก แต่มันเป็นอารมณ์พาไปแบบหยอกกันเล่นเหมือนที่ชานยอลชอบแหย่เขาเรื่องสีผิวนี่แหล่ะ แต่ไม่คิดว่าชานยอลจะคิดมากกับมันถึงขนาดมานั่งหาวิธีแก้จริงจังขนาดนี้ ดีนะมาเห็นก่อน ไม่อย่างนั้นสงสัยได้เป็นวาระประจำบริษัท

“อะไรเนี่ย…”

จงอินบ่นขึ้นมา เพราะในขณะที่เขากำลังเล่นผมของชานยอล เจ้าของเส้นผมสีบุหรี่ก็หมุนเก้าอี้มารวบเอวเขาเข้าไปกอด แล้วก็ทำเสียงงอแงอยู่แถวๆ เหนือพุง

“พี่เครียดจริงนะเนี่ย”

“จะเครียดทำไมเล่า ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ไม่มีใครสังเกตหรอกน่า”

“ใครว่า ขนาดจงอินยังพูดเลย”

“อ้าว ก็อยู่ด้วยกันแทบทุกวัน ไม่เห็นก็แปลกแล้ว” จงอินว่า สบตาแป๋วของชานยอลที่เบ้ปากลง พลางเอาคางสับลงมาเบาๆ ที่เสื้อยืดใส่นอนของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขยี้หัวเล่น เหมือนเวลาลูบหัวลูบหูมงกู จังกู จังอาน่ะ รู้สึกเหมือนชานยอลจะมีหางกับหูงอกออกมาได้เลย

“แปลกดิ”

“แปลกตรงไหน”

“ไม่แปลกก็ได้”

“อ้าว…” กวนตีนกันป่ะเนี่ย? ถึงได้ไม่พูดออกไป แต่สีหน้าของจงอินก็บ่งบอกชัดเจนว่าคิดอะไรอยู่ ทำให้ชานยอลต้องรีบพูดต่อ

“จงอินเป็นสาเหตุทำให้พี่เครียดรู้เปล่า”

“ห๊ะ?”

“ก็เมื่อคืนอ่าาาาาาาาาาาาาาา”

“เมื่อคืน?” จงอินทำหน้างง เมื่อคืนเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับชานยอลสักหน่อยนี่ เหนื่อย ง่วงมาก ก็หลับไปเลย เพิ่งจะตื่นเมื่อเที่ยงนี่เอง

“จำไม่ได้เหรอ”

จงอินสั่นศีรษะไปตามตรง นั่นยิ่งทำให้ชานยอลเบ้ปากหนักเข้าไปอีก แล้วก็บ่นอยู่แต่คำว่า ‘จงอินอ่ะๆๆๆๆๆ’ วนไปวนมาอยู่เท่านี้ ก่อนที่สักพักจะทำให้จงอินตกใจด้วยการรวบตัวขึ้นอุ้มพาดบ่า ถึงแม้ว่าเตียงกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ของชานยอลจะอยู่ไม่ไกลกันนัก แต่เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว จงอินก็เลยเผลอร้องเสียงหลงไปเหมือนกัน

“พี่ทำอะไรเนี่ย” คนเป็นน้องบ่น แต่ก็ยอมนอนนิ่งๆ ให้ชานยอลคร่อมทับอยู่แบบนั้น แฮปปี้ไวรัสประจำวงจับมือจงอินข้างหนึ่งให้ขึ้นมาแตะอยู่ที่หลังคอ แล้วค่อยๆ ขยับเลื่อนขึ้นไปแตะตามเส้นผม โดยที่ตายังคงสบกันอยู่

“ก็เมื่อคืนอ่ะ…จงอินนอนท่านี้ แล้วก็เอามือมาดึงผมพี่แบบนี้ แล้วก็บอกพี่ว่า ‘พี่…ผมว่าหัวพี่ล้านไม่ไหวแล้วว่ะ’ อย่างนี้อ่ะ”

หน้าจงอินเหวออย่างชัดเจนว่าตัวเองพูดอะไรแบบนั้นออกไปด้วยเหรอวะ แต่สักพักก็กลับมาขำอีกครั้ง เพราะชานยอลหน้าตาดูจริงจังมากจนดูน่าตลกมากกว่าน่าสงสาร

“โธ่ พี่ ผมจำไม่ได้หรอก เหนื่อยจะตายแล้ว ไม่ได้คิดอะไร…”

“แต่เราเพิ่งทำกันเสร็จนะ จงอินนาาาา”

“อ้าว แล้วยังไงล่ะ” จงอินถามอย่างจริงจังบ้าง แต่ดูจะเป็นคำถามที่ไม่ค่อยใส่ใจความรู้สึกของคนหัวล้านใจน้อยไปสักนิด จงอินก็เลยโดนฟันขาวงับคมเข้าให้ที่หัวไหล่จนเสียวแปล๊บขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง

“ไม่รู้อ่ะ! จงอินทำร้ายจิตใจพี่ ต้องปลอบพี่ด้วย”

เวร…หัวล้านเอง แล้วโทษกูอีก

จงอินนึกขำไม่หยุดที่ชานยอลงอแงใส่เขาแบบนี้ ปกติชานยอลก็ไม่ค่อยได้งอแงใส่นักหรอก ถึงจะชอบทำตัวปัญญาอ่อน เล่นอะไรบ้าๆ บอๆ ใส่เขาก็เถอะ แต่ไอ้ที่มาหงุงหงิงแบบนี้ก็ไม่ค่อยได้เจอเหมือนกัน ถึงมันจะน่ารักดีก็เหอะ

“แล้วจะให้ผมปลอบยังไงล่ะ” จงอินเอียงหน้าไปถามกับชานยอลที่ยังนอนซบอยู่ที่บ่าของตัวเอง

“ลูบหัวหน่อย”

ปาร์คชานยอลก็เป็นเสียแบบนี้ ถึงจะชอบบ่นเวลาเขาเล่นหัว ว่ามันดูไม่ค่อยเคารพที่เขาเป็นพี่เลย แต่พอเวลาเข้ามาอ้อนก็จะบอกให้จงอินลูบหัวบ่อยๆ หรือตอนกำลังมีอะไรกันแล้วจงอินเผลอดึงผมชานยอลแรงไปนิด ชานยอลก็ดูทำหน้าชอบอกชอบใจแล้ว เอ่อ…รุนแรงขึ้นอีกนิดหน่อย

เสียงหัวเราะคิกคักทำให้ชานยอลต้องเงยหน้าขึ้นมาทำหน้างอใส่แฟนเด็กที่ดูขบขันเหลือเกินกับความทุกข์ของเขา

“จงอินอ่ะ…ขำอะไร”

“เปล่า ก็…” จงอินยิ้มแล้วขยับปลายนิ้วเข้าไปพันกับเส้นผมสีอ่อนของชานยอล แล้วยื่นหน้าไปจูบปากที่คว่ำลงเบาๆ

“พี่บอกว่าผมพี่มันเริ่มน้อย…แต่ก็ยังชอบให้ผมลูบอีก ไม่กลัวว่ามันจะบางลงอีกเหรอ”

“มันไม่เหมือนกัน…ผมพี่ไม่ได้หลุดติดมือเวลาจงอินลูบผมพี่นี่”

“ก็พี่พูดเหมือนเป็นความผิดผมนี่ ก็เลยถามดู” จงอินแหย่คนงอแงด้วยความสนุก ยิ้มแต้เหมือนจริงจังกับสิ่งที่พูดออกไป จนชานยอลต้องก้มหน้ากลับไปซบกับไหล่ของจงอินอีกหน เพราะไม่รู้จะเถียงอะไรอีก จนจงอินหัวเราะออกมาอีกจนได้

“ตลกมากสินะ”

“ผมล้อเล่นน่า…ไหน มาให้ลูบหน่อยเร็ว ต่อไปนี้จะดึงแถวๆ นี้ดีไหม ยังมีผมอยู่เยอะแยะเลย”

จงอินเกี่ยวผมตรงต้นคอชานยอลเล่นเบาๆ พลางชันขาขึ้นเสียดสีกับสะโพกของชานยอลที่ทาบทับอยู่ คนอายุมากกว่าที่ทั้งหมั่นเขี้ยวและอยากจะขย้ำเด็กตรงหน้าจะแย่ ก็อดไม่ได้ที่จะงับปากที่โปรยยิ้มหวานหนักๆ ไปหนึ่งที ก่อนที่ทั้งคู่จะเบียดริมฝีปากเข้าหากัน เสียงดูดริมฝีปากดังอยู่เงียบๆ ท่ามกลางเสียงของเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่

“พี่จะทำอีกเหรอ” จงอินถามค่อยๆ เมื่อชานยอลล้วงเข้าไปในเสื้อของตัวเอง

“ไหวไหมอ่ะ”

“ช่วงนี้ซ้อมเหนื่อยอ่ะ เมื่อวานก็เพิ่งทำไปเอง” จงอินบอกตรงๆ ช่วงนี้เขาค่อนข้างจะเพลีย แต่ถ้าชานยอลอยากจะทำจริงๆ เขาก็ไม่ขัดอะไรหรอก มันไม่ได้เหนื่อยขนาดหัวถึงหมอนแล้วหลับเลย ไม่อย่างนั้นคงน็อคกลางอากาศไปตั้งแต่ชานยอลโยนเข้าลงเตียงแล้ว

“งั้นแค่มือนะ จงอินนอนเฉยๆ ก็พอ”

อืม…ว่าไงก็ว่าตามกันล่ะ จงอินไม่กล้าขัดคนใจน้อยตอนนี้หรอก แถมไม่ต้องทำอะไร นอนเฉยๆ ก็ทำไปเถอะ ยังไงพรุ่งนี้ก็ไม่ได้รีบตื่นอยู่แล้วนี่ ราตรีสวัสดิ์

*

FIN

Advertisements

4 thoughts on “[SF] Bald Headed (CHAN x KAI)

  1. buapeun

    ล้องห้ายยยยย นานมากแล้วที่ไม่ได้อ่านชานไคฟิน ๆ แบบนี้ 😭😭😭
    ชอบมากเลยยย จริง ๆ เราแค่ชอบงานเขียนของคุณทุกเรื่องเลยล่ะค่ะ ขอบคุณงาม ๆ สำหรับฟิคสนุก ๆ นะคะ

  2. lavender88

    น่าล๊ากก 555 ชอบตอนพิชานอ้อน เข้ากับคาแร็คเตอร์มาก น้องก็น่ารัก ชานยอลขออะไรก็ให้ทุกอย่าง จงอินก็ใจดีผสมใจร้ายเบาๆนะไปทำเค้าคิดมากขนาดนั้นแล้วดันจำไม่ได้อีกต่างหาก นี่ถ้าหัวล้านจริงจังขึ้นมานี่ลำบากนะ 5555

    ขอบคุณสำหรับฟิคมากๆค่ะ หาอ่านยากจริงอย่างความเห็นบนบอกเลย ^^

  3. Kinjuu

    หัวล้านเป็นปัญหาระดับโลกจริงๆ คือสงสารพิปาร์คคค //หัวเราะเเรง
    รู้สึกกระทบหลายดอกด้วยทั้งน้องเทาทั้งพี่เฉิน ฮ่าๆๆๆ ปัญหาหนังศรีษะกับเส้นผมไม่เข้าใครออกใครจริงๆ //ขรรม
    น้องใจร้ายอะ ใจร้ายจริงๆ ใจร้ายสุดๆตรงปาระเบิดไว้เเล้วดันลืมนี่ล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
    ฮืออ ชอบพี่ชานเเบบนี้อะ อ้อนๆกามๆ(?) น้องเเบบนี้ก็ชอบ ดูเเบบ ยังไงดี เป็นจงอินดีอะ

  4. ฮือออ เป็นฟิกที่ขรรมมากเลย ;[ ]; ถถถถถถถถถถถถ
    อ่านไปขรรมไปตั้งแต่บรรทัดแรกเลยอ่ะ ชยอลง้องแง้งแบบตลกๆ
    คนอื่นพูดไม่เป็นไรนะแต่พอน้องพูดเท่านั้นแหละเกิดเรื่องเลย 555
    แล้วก็จบด้วยความกามของอิพี่ปาร์ค แงงง ง ความน้อยใจตั้งแต่ต้นหายไปสิ้นเลยมั้ย 5555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s