[SF] Everything Has Changed | Asa x Harrison

Standard

Day 6

11th Song: Everything Has Changed | Asa Butterfield x Harrison Osterfield

 

+

 

ผมไม่เคยมีความรัก

 

แต่ไม่ได้รู้สึกจงเกลียดจงชังทุกอย่างบนโลกใบนี้หรอกนะ เพียงแต่ผมรู้สึกว่าคำว่า ‘รัก’ มันฟังดูละเอียดอ่อนและลึกซึ้งมากกว่าคำว่า ชอบ หรือ ผูกพัน เพราะอย่างนั้น ผมถึงได้กล้าบอกว่าผมไม่เคยมีความรัก หมายถึง ฉันชู้สาวน่ะ

 

ผมรักครอบครัวของผม

 

ผมรักเกมของผม

 

ผมรักแมวของผมด้วย

 

ผมรักตัวเองนะ

 

แต่ผมยังไม่เคยเจอกับใครที่ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นแรง แบบว่า ว้าว…คนนี้แหละที่รอมาตลอดชีวิต หรืออะไรทำนองนั้น

 

อย่างน้อยๆ ก็จนเมื่อวานนี้

 

All I knew this morning when I woke

Is I know something now, know something now I didn’t before

 

ผมอยากจะกลับบ้านเพื่อไปฟังงานแถลงข่าวเกมใหม่ของค่ายที่ผมชอบ แต่ดันโดนเพื่อนลากมาที่ร้านฟาสต์ฟู้ดแห่งหนึ่งด้วยเหตุผลปัญญานิ่มนิดหน่อย แต่ผมก็ยอมตามมันมาแต่โดยดี ไม่ได้ตามมาเพราะข้อเสนอที่จะเลี้ยงเบอร์เกอร์เซทพรีเมี่ยมหรอกนะ ผมไม่ได้เห็นแก่กินขนาดนั้น

 

ระหว่างทางผมก็นั่งฟังมันพล่ามมาตลอดทางเลยว่า ‘รุ่นพี่’ ที่มันจะแอบมาดูเขาทำงานพิเศษน่ะน่ารักขนาดไหน ขาวๆ ตัวเล็กๆ ปากกระจุ๋มกระจิ๋มน่ารัก ดวงตาสีอัลมอนด์เหมือนลูกกวาง สารพัดจะพร่ำบอก จนเผลอพูดไปว่า ถ้าน่ารักจริงอย่างที่อวดจะจีบแข่ง ถึงกับโดนแยกเขี้ยวใส่

 

จะจริงจังอะไรเบอร์นั้น

 

เพื่อนของผมเดินปรี่เข้าไปที่เคาน์เตอร์ทันทีที่มันเปิดประตูร้านเข้าไปแล้วเห็นเป้าหมายกำลังยิ้มหวานรับลูกค้าอีก…โขยงหนึ่งอยู่

 

เอซ่ามองจากไกลๆ ก็พอจะเข้าใจได้ว่าทำไมไอ้เพื่อนเขามันถึงได้ชอบ ‘รุ่นพี่’ คนนี้นัก ก็หน้าตาจิ้มลิ้มสมราคาคุยดี แถมไม่ใช่แค่เพื่อนของเขาเสียด้วยสิที่ชอบ เพราะดูจากบรรยากาศในร้านที่เขารู้สึกได้เลยว่าครึ่งหนึ่งไม่ได้เข้ามาพอเบอร์เกอร์อร่อยแน่ๆ

 

แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เขาหิวและเขาไม่ได้ชอบรุ่นพี่คนนั้น เอซ่าก็เลยเดินไปหาที่นั่งว่างๆ ที่ยังเหลืออยู่โต๊ะหนึ่งพอดี ถึงบนโต๊ะจะมีถาดอาหารกินเหลือวางทิ้งไว้ เพราะพวกไร้มารยาทที่เข้ามากินแล้วไม่รู้จักเอาไปเก็บก็เถอะ แต่เอซ่ายังไม่ทันจะได้ยกมันไปเก็บ ก็มีมือหนึ่งยื่นมาคว้าถาดนั่นไปเสียก่อน

 

“ผมเก็บเองครับ”

 

เอซ่าเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงพูดนั้น

 

อย่างกับฉากในหนังเรื่อง Notting Hill ตอนที่เพลง She ดังขึ้นมายังไงยังงั้นเลย

 

ผู้ชายตรงหน้าเขาไม่ได้หน้าสวยหวานแบบจูเลีย โรเบิร์ตสักนิด ไม่ใกล้เคียงเลยล่ะ

 

อันที่จริงเขาไม่ได้ยิ้มด้วยซ้ำ

 

แต่ทันทีเอซ่าเผลอสบตาสีเขียวคู่นั้น เอซ่าก็เหมือนถูกดูดเข้าไปในภวังค์ความคิดทันทีเลย

 

มัน…พูดไม่ถูกเลยล่ะ

 

เอซ่ามองตามพนักงานนิรนามคนนั้นเอาถาดในมือไปเทลงในถังขยะ แล้วก็เดินลับหายไปหลังเคาน์เตอร์แล้วก็ไม่ได้กลับออกมาอีกเลย

 

ในขณะที่เพื่อนของเขาพล่ามเรื่องความน่ารักไม่รู้จักจบสิ้นของรุ่นพี่ตัวเล็กคนนั้น เอซ่าก็เอาแต่คิดถึงดวงตาสีเขียวคู่นั้นซ้ำไปซ้ำมา

 

มันไม่ใช่สีเขียวจัดแบบคางคกแช่อิ่มของแฮร์รี่ พอตเตอร์

 

แต่มันออกจะเป็นสีเขียวอ่อนๆ ที่เหมือนกับสีเขียวที่ถูกเจือจางด้วยน้ำมากเกินไปหน่อย แต่ก็ยังจะพอดูออกว่ามันเป็นสีเขียว

 

“เฮ้ย!”

 

เอซ่าสะดุ้งโหยงเพราะเพื่อนของเขาตบโต๊ะอย่างแรงจนคนแทบทั้งร้านหันมามอง เขาขมวดคิ้วใส่เพื่อน แต่หมอนั่นยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาพูดอะไร

 

“มึงเป็นอะไรเนี่ย ไม่ได้ฟังกูเลยสิเนี่ย เรียกตั้งห้าหกรอบก็ไม่ได้ยิน”

 

เอซ่าปล่อยให้เสียงบ่นตัดพ้อของเพื่อนลอยผ่านไป เพราะตอนนี้สายตาเขากลับไปจ้องอยู่ที่เคาน์เตอร์อีกแล้ว

 

“มึงมองอะไรวะ…เฮ้ย! อย่าบอกนะว่ามึงชอบพี่ทอม ไม่ได้นะ คนนี้ของกู ไอ้เลว ห้ามคาบไปแดกอีก”

 

เอซ่าผลักมือที่พยายามจะยื่นมาปิดตาเขาออกไปให้พ้นทาง แล้วหันมาด่าเพื่อนแทน

 

“ทอมไหนของมึง”

 

“ก็มึงหันไปมองที่เคาน์เตอร์อะ”

 

“กูไม่ได้มองรุ่นพี่มึง”

 

“แล้วใครวะ”

 

เพื่อนสุดสาระแนของเอซ่าหันขวับกลับไปทันที ก่อนที่มันจะหันกลับมาทำตาโตใส่เอซ่า

 

“มึงไม่ได้หมายถึงเพื่อนพี่ทอมใช่ไหมวะ?”

 

“เออ”

 

เอซ่าตอบตรงๆ เพราะเวลาเขาชอบอะไรหรือใคร เขาไม่เคยปิดบังอยู่แล้ว กับคนนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ไม่แน่นอน

 

“เชี่ยยยยย มึงรู้เปล่าว่าพี่เขาแม่งงงงงงง ตาโคตรดุ หน้านิ่งตลอด ไม่เคยยิ้มเลย ยกเว้นยิ้มแกนๆ ใส่ลูกค้าอะนะ…กูเคยโดนทีนึง”

 

“เพราะว่ามึงน่ารำคาญไง”

 

“อ้าว มึงนี่” คนตรงข้ามทำท่าว่าจะชกเขา แต่ก็ทำไปอย่างนั้นเอง

 

“ถ้ามึงชอบพี่เขาก็ดี เผื่อมึงจีบติด กูจะได้ทางสะดวก” หมอนั่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบา แล้วสักพักก็โน้มตัวลงไปเกือบชิดกับโต๊ะ ยื่นหน้ามาใกล้ๆ คล้ายกับจะนินทาอะไรให้ฟัง (แต่เอซ่าไม่ได้ลดตัวลงไปทำอะไรแบบนั้นหรอกนะ)

 

“เกี่ยวอะไรกับกู”

 

“แหม มึงควรรู้อะไรไว้หน่อยนะว่าที่คนแม่งแน่นร้านเพราะพี่ทอมขนาดนี้ แต่ดั๊น…ไม่มีใครกล้าเข้าไปจีบพี่ทอมตรงๆ ก็เพราะว่าเพื่อนเขานั่นแหละ”

 

“ทำไมวะ? หวงเพื่อน? ติดเพื่อน?”

 

“ไม่ใช่เว้ย มันเป็นข่าวลือ”

 

“ลืออะไรวะ”

 

“ก็ลือว่าพี่เขาสองคนเป็นแฟนกันอะเดะ!”

 

ประโยคคำตอบของเพื่อนกระแทกรูหูของเอซ่าทั้งสองข้าง พร้อมๆ กับภาพที่จู่ๆ ‘เพื่อนของพี่ทอม’ ก็ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่เอซ่าเดินเข้าร้านมา และมันเป็นยิ้มหลังจากที่พี่ทอมหันไปโวยวายอะไรสักอย่างใส่เขา

 

รอยยิ้มของคนๆ นั้นกว้างขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับหัวใจที่ห่อเหี่ยวเหมือนพลูด่างขาดน้ำของเอซ่า…

 

And all I’ve seen since eighteen hours ago is green eyes and freckles

And your smile in the back of my mind making me feel like

I just want to know you

 

เอซ่าสลัดภาพของดวงตาคู่นั้นกับรอยยิ้มของผู้ชายคนนั้นไปจากหัวไม่ได้

 

ทั้งๆ ที่ไม่รู้ชื่อด้วยซ้ำ แต่เอซ่ามีภาพเหตุการณ์เล่นวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวมาทั้งคืน ทำให้วันนี้เขาตาบวมฉึ่งมาโรงเรียน ทักเพื่อนด้วยท่าทางไร้อารมณ์ที่สุด ความรู้สึกแบบตกหลุมรักตอนเช้าและอกหักในตอนเย็นมันจิ๊บๆ ไปเลย เพราะความรู้สึกของเขาถูกเบรกเอาไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันครบ 30 นาที!

 

เพื่อนคนเดิมของเอซ่าตบบ่าปุๆ และพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาตั้งแต่เมื่อวาน

 

‘แค่ข่าวลือน่า’

 

ขนาดตัวมันเอง (และเหล่าแฟนคลับหัวอกเดียวกัน) ยังเชื่อข่าวลือจนไม่มีใครแม้แต่จะกล้าเดินหน้าไปจีบ จะให้เอซ่าทำยังไงได้ล่ะเนี่ย คือ แม้แต่ชื่อก็ไม่รู้ แล้วจะไปตามหาตัวที่ไหน ไอ้ครั้นจะไปเค้นถามข้อมูลว่าพี่ทอมเรียนวิชาอะไรบ้าง แล้วตามดูทั้งวันเผื่อจะแจ็กพ็อตเจอว่าเขาลงเรียนกับเพื่อนแบบนี้น่ะเหรอ

 

โคตรสิ้นหวังเลย

 

เอซ่าเดินท้อแท้ไปตามทางเดินโดยมีเสียงปลอบใจของเพื่อนเป็นซาวด์ประกอบ แต่ก่อนที่จะได้เลี้ยวเข้าห้องชีวะ จู่ๆ ก็มีมือมาสะกิดเขาจากด้านหลัง

 

และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้ทั้งเขาและเอซ่าตะลึง

 

“นายทำของหล่น”

 

ทอม! พี่ทอม! คืออะไรก็ช่างเหอะ…กำลังยื่นหูฟังที่พันกันเป็นก้อนยุ่งๆ มาให้เขา แต่ที่สำคัญคือคนที่ยืนอยู่ด้วยต่างหาก

 

เขาอะ…เขาคนนั้น เขาที่ตาสีเขียวและผมไม่รู้จักชื่อ!

 

“เอ่อ ขอบคุณครับ”

 

เอซ่าโดนเพื่อนถองศอกใส่เอวเข้าอย่างแรงจนตรงรีบยื่นมือไปรับหูฟังมา หน้าตาเขาคงตลกมากจนพี่ทอมเผลอหัวเราะออกมา ในขณะที่คนข้างๆ ยังคงทำหน้านิ่งเป็นพระปูนจนเหมือนว่า…ไม่พอใจหน่อยๆ

 

โอ้…ไม่นะ ได้โปรด อย่าบอกนะว่าหึง! ผมไม่ได้ชอบเขา ผมชอบคุณ!

 

“นายโอเคนะ?”

 

ทอมโบกมือใส่หน้าเขาสองที แต่เชื่อเถอะ เอซ่าว่าทอมรู้นะว่าเขาไม่ได้กำลังจ้องทอม เจ้าตัวถึงได้แอบอมยิ้มแบบนั้น

 

“เอ่อ…ครับ โอเค โอเค ขอบคุณมากครับ”

 

เอซ่ากระพริบตาปริบๆ ทอมหัวเราะทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไป เอซ่ามองตามทั้งคู่เดินไปตามทางเดิน เห็นทอมดึงแขนแฮริสันให้ขยับเข้ามาใกล้ พลางกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างที่ทำให้แฮริสันหันกลับมามองเขาแว้บหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะสั่นศีรษะเบาๆ

 

อ่านปากของแฮริสันได้ว่า ‘ไร้สาระน่า’

 

คุยอะไรกันน่ะครับ! ผมอยากคุยด้วย!

 

‘Cause all I know is we said hello

And your eyes look like coming home

All I know is a simple name, everything has changed

 

หลังจากนั้นเอซ่าก็เป็นฝ่ายเซ้าซี้ให้เพื่อนไปนั่งที่ร้านเบอร์เกอร์แทบจะทุกวัน (หลังๆ ถึงกับต้องเสนอเลี้ยงเบอร์เกอร์ชุดพรีเมียมด้วยซ้ำ) เพื่อที่จะได้เห็นคนหน้านิ่งที่เดินไปเดินมาในร้าน เพราะเขาแทบจะไม่ได้คุยอะไรกับแฮริสันเลย จากการได้คุยกับทอมที่ดูจะเป็นมิตรกับเขาเป็นพิเศษ (จากที่เจ้าตัวก็ดูเฟรนด์ลี่สุดๆ อยู่แล้ว) ก็ได้ความมาว่า แฮริสันไม่ค่อยมาช่วยงานตรงเคาน์เตอร์หรอก เพราะว่าหน้าตาไม่รับแขกเท่าไร ถึงสาวๆ บางคนจะชอบก็เถอะ ส่วนใหญ่จะอยู่ในครัว ไม่ก็ทำงานเก็บกวาดเสียมากกว่า

 

“วันนี้ฉันกับแฮริสันเลิกเร็ว”

 

“เอ่อ ครับ?”

 

เอซ่ามองทอมด้วยความงง เพราะอยู่ๆ เจ้าตัวก็พูดขึ้นมาในขณะที่เขากำลังรอสลัดแฮมไข่อยู่ (กินเบอร์เกอร์มากไปจนกางเกงเริ่มคับไงล่ะ)

 

“ไปส่งพวกฉันสิ”

 

“หา?”

 

“นายมีรถ”

 

ทอมหมายถึงรถจี๊ปคันเก่าของเขาน่ะเหรอ

 

“ผมไม่รู้จักบ้านพวกคุณ”

 

ทอมไม่พูดอะไร แต่จ้องเอซ่าด้วยสายตาเหมือนกำลังคุยกับคนที่ซื่อบื้อที่สุดในโลกนี้ เอซ่ารู้สึกว่าตัวเองโง่กว่าปกติ

 

“อีกสิบห้านาที เอารถไปรอที่หลังร้าน เข้าใจนะ? นี่สลัดของนาย”

 

ทอมยัดชามสลัดใส่มือเอซ่าแล้วก็หมุนตัวกลับเข้าไปในครัว ทำเอาพวกคนที่กำลังต่อแถวจากเขาร้องออกมาด้วยเสียดายอย่างไม่ปิดบัง บางคนในนั้นจ้องเอซ่าด้วยสายตาอาฆาตเลยทีเดียว

 

ไม่ได้ชอบทอม ชอบเพื่อนเขา!

 

เอซ่าอยากจะตะโกนแบบนั้นจริงๆ … ให้ตายเถอะ

 

สรุปแล้ว เอซ่าก็เดินออกมาจากร้านไปขึ้นรถตัวเองเพื่อวนไปจอดรออยู่ที่หลังร้านตามที่ทอมสั่ง เขารออยู่แค่ 15 นาทีตามที่ทอมบอกนั่นแหละ (น้ำแข็งในแก้วไดเอทโค้กละลายไปครึ่งหนึ่ง)

 

ประตูหลังร้านเปิดออกมา ทอมกระโดดออกมาด้วยท่าทางร่าเริงเป็นคนแรก ปากเล็กๆ นั่นยังเจื้อยแจ้วพูดไม่หยุดปาก ในขณะที่แฮริสันเอาแต่ยิ้มแล้วก็ส่ายหัว

 

ก็เพราะแบบนี้ไง คนเขาถึงได้คิดว่าเป็นแฟนกันน่ะ

 

เอซ่าลดกระจกรถลง แล้วโบกมือให้ทอม ส่วนแฮริสัน…ขมวดคิ้วทันที

 

ผมจะจีบคุณครับ ไม่ได้จะจีบเพื่อนคุณ อย่าเพิ่งเกลียดขี้หน้ากัน T___T

 

“ขอบใจที่รอนะ แฮริสัน มาดิ” ทอมกวักมือเรียกเพื่อนหยอยๆ แล้วก็พาตัวเองไปอยู่ที่เบาะหลัง ทำเอาเอซ่าตาเหลือกเล็กน้อย และเหมือนทอมจะสังเกตเห็น

 

“บ้านฉันถึงก่อนแฮริสัน ให้หมอนั่นนั่งคู่นายน่ะถูกแล้ว ใช่ไหม แฮซ”

 

แฮริสันที่เพิ่งปิดประตูรถพยักหน้า

 

“ชื่อเล่นคุณน่ารักจังเลยครับ ผมอยากเรียกบ้าง”

 

ฉิบหาย…

 

เอซ่าเอามือกุมหน้าตัวเองที่เผลอพูดสิ่งที่อยู่ในหัวออกไปเฉยเลย ตอนนั้นเองที่ทอมระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นจนน้ำตาไหล เอซ่าปล่อยให้หน้าตัวเองซุกอยู่กับพวงมาลัยรถในขณะที่ทอมปาดน้ำที่หางตาออกไป

 

“ว่าไงอะ แฮซ ให้น้องมันเรียกได้ไหม”

 

ในน้ำเสียงของทอมล้อเลียนและขำอย่างไม่ปิดบัง เอซ่าไม่กล้ามองหน้าแฮริสันด้วยซ้ำ

 

“นายตลกดีนะ”

 

ในที่สุดแฮริสันก็พูดขึ้นมา ทำให้เอซ่ายอมเงยหน้าขึ้นมาจากพวงมาลัย ได้สบกับดวงตาคู่นี้อีกครั้ง

 

“อะ…เอ่อ งั้นมั้งครับ”

 

เอซ่ามักจะเผลอเกาแก้มเบาๆ เวลาที่เขิน

 

ฉันชื่อแฮริสัน เรียกแฮซก็ได้ ถ้านายอยากเรียก”

 

แฮซ แฮริสัน…แฮริสันยื่นมือมาให้กับเขาเพื่อเป็นการแสดงความยินดีที่ได้รู้จัก แต่สำหรับเอซ่ามันเหมือนกับฝันเลย

 

เมื่อวานยังไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ แต่เย็นนี้ได้จับมือแล้ว ถึงจะขายขี้หน้าไปนิด แต่…

 

นี่มันสุดยอดไปเลย

 

“อะ…เอ่อ ครับ เอซ่าครับ เอซ่า บัทเตอร์ฟิลด์”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ เอซ่า”

 

All I know since yesterday is everything has changed

a0ba51bf7e0e5b22bbfa097723c06962.jpg

Advertisements

2 thoughts on “[SF] Everything Has Changed | Asa x Harrison

  1. ppannineteen

    วี๊ดด เจ้าเอซ่าน่ารักมากเลยค่ะะะT/////T );; ชอบจังเลยยยยยย เวลาที่นางร้องอย่างเจ็บปวดว่าผมไม่ได้ชอบทอม ชอบเพื่อนเขาาา 555555 ทอมทำตัวเป็นพ่อสื่อที่ดีมากอ่า จับแฮซโยนเข้าปากเอซ่าเสร็จสรรพ YwY

    • โปรดอย่าเข้าใจผมผิด ♫
      ทอมอยากให้แฮซขายออกค่ะ ให้ความร่วมมืออย่างดีโดยไม่ถามอะไรเอซ่าก่อนสักคำ 555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s