[SF] Lemme … You | Asa x Harrison

Standard

Title: Lemme…You
Author: Nina*
Paring
: Asa x Harrison
Author’s note: ฟิคประกอบแฟนอาร์ทของ @quiddity8 LOL

 

+

 

“มึงคิดว่ามึงกำลังจะทำอะไร เอซ่า”

 

“จูบไง”

 

“กูอนุญาตเหรอ”

 

“ก็ไม่ได้ขอ”

 

ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกมาจากปาก หน้าตาของเอซ่าก็ดูกวนตีนกว่าปกติเป็นสองเท่า แฮริสันถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ยังไม่ยอมผ่อนแรงที่พยายามผลักเอซ่าออกไปจากตัว

 

“กูไม่เล่นและกูพูดจริง”

 

“ก็เอาจริงเหมือนกันปะล่ะ”

 

แฮริสันขี้คร้านจะเถียงกับเด็กดื้อก็เลยยอมแพ้ผ่อนแรงที่ออกอยู่ ปล่อยให้เอซ่าโน้มตัวลงมาขโมยจูบได้สำเร็จ เอซ่ายิ้มกริ่มใส่แฮริสันที่ทำหน้าบูดบึ้งเมื่อเอซ่าถอนจูบกลับไป

 

“อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ”

 

“แบบไหน หน้ากูก็เป็นของกูแบบนี้มาตั้งแต่เกิดปะ”

 

“ไม่จริงอะ ขอทำหน้าตาน่ารักๆ หน่อย”

 

“ไม่เคยทำ”

 

“เคยสิ”

 

“มึงเพ้อเจ้อแล้ว”

 

“ไม่เพ้อหรอก”

 

“งั้นมึงก็เป็นบ้าไปแล้ว”

 

แฮริสันมองเอซ่าเหมือนว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว ตั้งแต่เริ่มโตเป็นหนุ่มก็ไม่มีใครชมว่าเขาน่ารักนักหรอก เป็นความภาคภูมิใจเล็กๆ ที่เกิดมาหน้าตาดีแบบหล่อๆ อะนะ

 

“ก็พูดจริงอะ” เอซ่าดึงแฮริสันให้ลงมานอนบนโซฟาด้วยกัน ถึงจะขัดขืนไม่เต็มใจ แต่เอซ่าก็รู้จักแฮริสันดีว่าอีกฝ่ายขี้รำคาญขนาดไหน อะไรยอมได้ก็ยอม ถ้ารำคาญใจขึ้นมาแล้วก็จะยอมๆ ให้เรื่องมันจบไป ซึ่งเป็นผลดีและเป็นกำไรสำหรับเอซ่าอย่างที่สุด

 

“ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าตัวเองก็มีมุมน่ารักน่ะ”

 

“ไร้สาระว่ะ”

 

เอซ่ายิ้มขำกับคนหน้านิ่งแต่ความจริงหูแดงก่ำไปหมด เขาก็รู้หรอกว่าแฮริสันน่ะเขินตั้งนานแล้ว แต่ก็อยากจะแหย่ไปเรื่อยๆ ให้เขินมากกว่านี้อีก

 

“ไม่อยากรู้เหรอว่าตัวเองทำหน้าตาน่ารักตอนไหน”

 

“ไม่อยาก”

 

แฮริสันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย พลางพลิกตัวหันหลังให้เอซ่าแล้วหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเล่นเฉย แต่เอซ่าไม่สนใจหรอก เพราะเดี๋ยวไอ้โทรศัพท์นี่ก็จะเป็นหมันแล้ว

 

“แต่อยากบอกอะ…”

 

เสียงทุ้มกระซิบบอกเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนวานให้แฮริสันฟัง ทุกถ้อยคำและสิ่งที่เอซ่าหยิบยกมาบรรยายทำเอาแฮริสันหน้าแดงก่ำ หมุนตัวกลับหมายจะเอาโทรศัพท์ทุบหน้าหล่อๆ สักที เอซ่ายกมือขึ้นป้องได้ทัน แต่เพราะโซฟามันไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย แล้วพวกเขาทั้งคู่ก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว ทำให้แฮริสันเสียหลักหล่นตุ้บลงไปนอนวัดพื้นอยู่ข้างล่าง

 

“โว่…เจ็บรึเปล่า” เอซ่าที่รอดปลอดภัยดีรีบถาม

 

“เจ็บสิวะ ถามมาได้” แฮริสันขมวดคิ้วใส่คนที่นอนอยู่ข้างบน

 

“ทำหน้าไม่พอใจอีกแล้ว อยู่ด้วยกันนี่มันน่าหงุดหงิดขนาดนั้นรึไง” เอซ่าถาม แต่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม เขาก็ชอบแหย่แฮริสันไปอย่างนั้นเอง เพราะหน้าตาตอนปกติของเจ้าตัวก็ไม่ค่อยจะยิ้มแย้มอยู่แล้ว

 

“จะไม่หงุดหงิดถ้ามึงไม่พูดจากวนตีนและทำตัวดีๆ”

 

“ก็ได้…งั้นผมจะทำตัวเป็นเด็กดีครับ”

 

แฮริสันรู้สึกขนลุกเวลาเอซ่าพูดจาแบบนี้ มันดูมีมารยาทผิดปกติ ทั้งที่ในความเป็นจริงไอ้เด็กนี่ชอบทำตัวเหมือนเราอายุเท่ากัน แค่ไม่ได้หยาบคายใส่เขา (แบบที่เขาทำ) ก็เท่านั้นเอง และแฮริสันก็รู้ว่า ‘เด็กดี’ ของเอซ่าน่ะมันไม่เคยจะดีหรอก

 

ดีกับผีเอ็งสิ

 

แฮริสันไม่ได้พยายามหนีหรือดิ้นรนให้พ้นจากสถานการณ์ตรงหน้า

 

จูบกับเอซ่ามันก็ไม่ได้แย่นักหรอก…

 

อันที่จริงถ้าเอซ่าหัดทำตัวให้มันดีกว่านี้ หมายถึง เป็นเด็กดีจริงๆ เขาอาจจะไม่ทำตัวเหมือนหมีขี้หงุดหงิดตลอดเวลาที่อยู่กับเอซ่าก็ได้นะ แต่ในเมื่อเอซ่าหยุดกวนประสาทไม่ได้ แฮริสันก็ไม่สามารถทำใจให้ไม่หงุดหงิดหมอนี่ได้เหมือนกัน

 

“ขอเป็นเด็กดีกว่านี้ได้ไหมครับ?”

 

เอซ่าที่พาตัวเองลงมากองกับพื้นได้อย่างรวดเร็วเอ่ยปากถาม แฮริสันทำหน้าเหม็นเบื่อปนรำคาญใส่ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามอะไรตอนที่เอซ่าพรมจูบลงบนต้นคอ แล้วก็ไม่ได้ปัดมือซนๆ ที่เลื้อยเข้าไปใต้เสื้อยืดด้วย

 

ก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ชอบที่เอซ่าทำตัวแบบนี้น่ะ

 

ไม่ได้พูดสักคำ

 

+

 

FIN

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s