[OS] Late Night (Himchan x Daehyun)

Standard

Title: Late Night

Author: Nina*

Paring: Himchan x Daehyun

Rating: PG

Author’s note: เห็นแดฮยอนเขาว่ามางั้นเลยอยากเขียน แค่นั้นแหล่ะค่ะ 5555

 

*

 

จองแดฮยอนคิดว่าตัวเองหลับสนิทไปแล้ว ตอนที่ควานหาอุปกรณ์สื่อสารที่ส่งเสียงดังลั่นทำให้เขาต้องงัวเงียขึ้นมาทั้งที่อยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งมากกว่า แต่เจ้าตัวก็เอาหน้าแนบกับโทรศัพท์ทั้งที่ยังหลับตา คิ้วขมวดกันด้วยความหงุดหงิด

 

“ฮัลโหล”

 

/…../

 

“แถวนั้นมันไม่มีแท็กซี่รึไง”

 

/…../

 

“นี่มันกี่โมงกี่ยาม….ตีห้า! พี่กระโดดน้ำตายไปเหอะ”

 

/…../

 

“รู้แล้วๆ ! ออกไปก็ได้ หุบปากไปซะ”

 

แดฮยอนวางสายด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ความโกรธเคืองทำให้ตื่นเต็มตา เขาลุกขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดใจ แต่ก็ลุกขึ้นหยิบเอาเสื้อโค้ทมาใส่ทับชุดนอน หยิบเอากุญแจรถที่อยู่ในตะกร้าตรงหัวเตียงแล้วออกไปจากห้องพัก พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ใต้ตึกทำหน้าประหลาดใจนิดหน่อยที่เห็นเขาตื่นเช้าขนาดนี้ แต่แดฮยอนไม่มีอารมณ์จะยิ้มทักทายหรืออธิบายอะไรทั้งนั้น ซึ่งแดฮยอนก็แสดงออกอย่างชัดเจนด้วยการบดล้อกับถนนจนเสียงดังลั่นตอนที่เลี้ยวออกจากตึก และด้วยอานุภาพของการกระทืบคันเร่งจนเข็มบนหน้าปัดตีไปอยู่ที่ 180 กว่า รถยนต์คันงามของแดฮยอนก็มาจอดเทียบอยู่ตรงหน้าคนที่โทรมารบกวนการนอนอันมีค่าของเขา

 

อีกฝ่ายดูไม่ได้รีบร้อนอะไรพอๆ กับที่ไม่ได้เมาอะไรมากจนกลับเองไม่ได้นั่นล่ะ แดฮยอนมองแล้วก็ได้แต่รู้สึกโมโหหนักกว่าเดิม แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเคาะนิ้วกับพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด

 

พออีกฝ่ายงับประตูรถ แดฮยอนก็ออกรถทันทีโดยไม่รอให้คนเมา (?) คาดเข็มขัดนิรภัยใดๆ ทั้งสิ้น กะว่าเหยียบเบรกแล้วหน้าทิ่มกระแทกคอนโซลตายก็เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวกับกู

 

ถ้าแดฮยอนใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาทีในการขับรถออกจากคอนโดไปถึงหน้าผับ ขากลับแดฮยอนก็ใช้เวลาบวกลบไม่เกินสิบนาทีสำหรับขากลับแน่ๆ พนักงานรักษาความปลอดภัยคนเดิมที่กำลังตักบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเข้าปากได้แต่อ้าปากค้างตอนที่เห็นรถคันงามเลี้ยวกลับเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มสองคนที่เขาคลับคล้ายคลับคลาว่าทั้งคู่พักอยู่ด้วยกัน

 

ทั้งแดฮยอนและฮิมชานไม่พูดอะไรกันสักคำขณะใช้ลิฟต์โดยสารขึ้นมาบนห้องพัก แต่แดฮยอนที่เดินปึงปังแบบไม่กลัวเพื่อนร่วมชั้นออกมาสรรเสริญบรรพบุรุษก็ทำให้คนเมารู้ตัวอยู่หรอกว่าอีกคนโมโหแค่ไหน

 

แต่คนเมาก็คือคนเมา…ถ้ารู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีจะเรียกว่าคนเมาได้ยังไง

 

“อะไรอีก ผมจะไปนอนแล้ว”

 

แดฮยอนทำเสียงรำคาญใส่ฮิมชานอย่างไม่ปิดบัง แต่ก็ยืนนิ่งๆ ไม่สะบัดแขนที่ฮิมชานคว้าเอาไว้แต่อย่างใด

 

ฮิมชานเองก็ยืนนิ่งทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างออกมา แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่พูดจนแดฮยอนเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง พอตั้งท่าว่าจะเดินหนีช่างหัวคนเมา จะยืนนิ่งเป็นอนุสาวรีย์จนตะวันส่องก็เรื่องของคิมฮิมชานแล้ว

 

แต่ก็ได้แค่คิด เพราะไม่สามารถเดินหนีคนอายุมากกว่าที่รวบตัวเขาเข้าไปกอดเสียแน่น แถมยังซุกจมูกเข้ามาแถวๆ ใบหู ชวนให้จั๊กจี้ไปพร้อมๆ กับ…เอ่อ ขนลุกนิดหน่อย แบบว่าไม่ชินกับฮิมชานโหมดนี้น่ะ

 

“ขอบคุณ…ที่ออกไปรับ

 

“เหม็น”

 

แดฮยอนว่า ไม่สนใจคำขอบคุณของคนเมาที่หัวเราะขึ้นมา ฮิมชานผละตัวออกจากคนเป็นน้องที่ยังทำหน้านิ่ง แต่ดูแล้วก็คงหายอารมณ์เสียไปเยอะ แต่ถ้าจะให้อารมณ์ดี ฮิมชานก็จะต้องใช้สติสัมปชัญญะที่จะกลับในวันพรุ่งนี้ไตร่ตรองหาวิธีง้อคนที่ทำหน้าบูดเพราะโดนปลุกตอนตีห้า

 

ถ้าจะให้ได้ผลดีมากที่สุด คือ พาไปช้อปปิ้งแล้วตบท้ายด้วยการเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่

 

“งั้น…จะไปอาบน้ำ รอนะ”

 

“หมายถึงไม่ต้องรอให้นอนไปเลยใช่ไหม” แดฮยอนชักสีหน้า หวังว่าฮิมชานจะเมาจนพูดไม่รู้เรื่อง แต่ฮิมชานก็หัวเราะ แล้วยื่นหน้ามาจูบปากเสียหนึ่งทีโดยที่ไม่พูดอะไรอีก

 

แดฮยอนยกหลังมือขึ้นถูกับริมฝีปากและจมูกที่ยังได้กลิ่นละมุดแรงๆ ด้วยอารมณ์ที่สับสนระหว่างความเขินอายและความโมโห (ที่ไม่จบไม่สิ้น)

 

ใครจะไปรอวะ!

 

แต่พอปีนขึ้นเตียงได้ แดฮยอนก็ขยับไปจนชิดกับผนังห้อง แล้วเอาโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมไปด้วย ฟังเสียงน้ำกระทบกับพื้นในห้องน้ำไปด้วยอยู่ดี

 

แหม…ก็นะ ให้ขับรถออกไปรับตอนตีห้ายังทำได้ ให้รอผัวอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยเข้านอน (อีกรอบ) พร้อมกันทำไมจะทำไม่ได้

 

เนอะ

 

*

 

FIN