[SF] With Toys | Alfred x Bruce

Standard

Day 25: With Toys
Pairing:
Alfred x Bruce (Character base on series Gotham)
Rate:
NC-17
Author’s Note:
ทำไมอายุน้อยลงเรื่อยๆ คุกมาก จริงๆ นะ T___T

ปล. ยืมอิมเมจจากนักแสดงซีรีส์กอทแธมนะคะ ปกติชิปคุณเวย์นแกท็อปมาตลอด จนมาเจอคุณหนูบรูซนี่ล่ะค่ะ ความงดงามในวัยสิบสี่หยกๆ สิบห้าหย่อนๆ นี่มันอะไรกันคะ น้องดาวิ๊ดดดดดดดดดดดดดด /เสียงสู๊ง

 

+

 

บรูซมองไม่เห็น…

 

เขามองไม่เห็นอะไรเลย

 

แต่กลับรู้สึกได้ทุกแรงสั่นสะเทือน

 

บรูซบิดตัวไปมาด้วยความอึดอัดเพราะสิ่งรบกวนภายในที่สั่นเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ และทุกๆ ครั้งที่มันเพิ่มหรือลดระดับความรุนแรง บรูซก็อดไม่ได้ที่จะเกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเพื่อระบายความอึดอัด หรือแม้แต่คาดหวังให้เจ้าสิ่งนั้นมันหลุดออกไปจากตัวของเขาเสียที

 

แต่รอยแดงและแรงขึงที่ข้อมือและข้อเท้าก็เป็นสิ่งยืนยันอย่างดีว่าการขัดขืนของบรูซมันช่างไร้ประโยชน์ บรูซไม่เจ็บหรอก เพราะความอ่อนนุ่มของเนื้อผ้าที่บุรอบกุญแจมือและเท้าทำหน้าที่ของมันได้เต็มประสิทธิภาพ แต่นั่นก็ทำให้เขาไม่สามารถขยับหนีไปไหนหรือช่วยเหลือตัวเองได้เหมือนกัน

 

อย่าว่าแต่อวัยวะอย่างมือและเท้าเลย แม้แต่จะเอ่ยปากอ้อนวอนคนที่ลงโทษ บรูซยังทำไม่ได้เลย

 

ลูกบอลที่ถูกใส่ค้างเอาไว้ในช่องปากเป็นอุปกรณ์ที่เอาไว้ใช้เวลาที่อัลเฟร็ดไม่อยากจะฟังเสียงคุณหนูพูดหรือสั่งอะไรอีกแล้ว หยาดน้ำเหนียวหนืดไหลเยิ้มลงมาตามมุมปาก เพราะบรูซไม่สามารถกลืนน้ำลายได้

 

นอกจากนั้น…การใช้ดวงตาอ้อนวอนก็เป็นเรื่องต้องห้าม เพราะเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ดีว่าทันทีที่สบตากับบรูซก็เป็นต้องใจอ่อนทุกครั้ง ผลก็คือตอนนี้บรูซมองไม่เห็น พูดไม่ได้ และถูกห้ามไม่ให้ขยับตัว มีเพียงหูเท่านั้นที่บรูซยังได้ยินความเคลื่อนไหวภายในห้อง แต่เชื่อเถอะ…บรูซไม่ได้ยินอะไรเยอะแยะนักหรอก

 

“…!”

 

บรูซสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ ส่วนอ่อนไหวกลางลำตัวที่สัมผัสอยู่กับอากาศเย็นเยียบรอบตัวก็ถูกเข้ากับของแข็งแปลกปลอมลื่นๆ ก่อนที่มันจะสั่นขึ้นมาไม่ต่างจากก้อนอลูมิเนียมข้างในตัวของบรูซเลย

 

“อื้อ! อื่อ…!”

 

บรูซบิดเร่าไปมาด้วยความทรมาน ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไรก็เหมือนก้อนเล็กจิ๋วจะยิ่งคืบลึกเข้าไปมากขึ้นเท่านั้น มิหนำซ้ำแรงสั่นรอบแกนกายก็ยิ่งทวีความหนักหน่วงเข้าไปทุกทีจนบรูซแทบทนไม่ได้

 

แต่บรูซต้องทำ…ไม่ใช่เพราะมีน้ำอดน้ำทนอะไรหรอกนะ เพียงแต่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ยอมแพ้ต่างหาก

 

เชือกสีแดงเส้นเล็กที่มัดแน่นอยู่รอบทำให้บรูซไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้ แม้ใจจะอยากแทบขาด

 

บรูซไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ในสภาพนี้มานานแค่ไหนแล้ว แต่ไม่ว่ามันจะนานหรือไม่ ทุกวินาทีของเขาก็รู้สึกว่ามันช่างยาวนานและทรมานมากเหลือเกิน ทั้งหมดนี่เป็น ‘ความผิด’ ของเขา โทษฐานที่ ‘ดื้อ’ เกินกว่าอัลเฟร็ดจะรับได้ และนี่คือบทลงโทษที่บรูซต้องได้รับ

 

บรูซเห็นเพียงความมืดไร้ทิศทาง เขาไม่รู้ได้ว่าสีหน้าของอัลเฟร็ดตอนนี้เป็นแบบไหน เขาจึงทำได้เพียงแค่จินตนาการภาพขึ้นมาในหัว ซึ่งบรูซเกลียดที่เขาคิดแบบนั้น แต่ก็ไม่สามารถห้ามตัวเองให้วาดภาพสายตาและท่าทางของอัลเฟร็ดได้เลย มันไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น แน่นอนว่ามันทำให้ทุกอย่างแย่ลงอย่างกับว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่เลวร้ายพอ

 

หนุ่มน้อยหอบหายใจหนักเมื่อจู่ๆ ของเล่นที่สั่นไหวอยู่ในร่างกายของเขาก็ถูกดันเข้าไปลึกกว่าเดิม บรูซได้ยินเสียงเทปที่ถูกดึงออกก่อนที่อลูมิเนียมนิ่มลื่นจะถูกพันติดเอาไว้กับส่วนที่ร้อนเป็นไฟของบรูซ แรงสั่นสะเทือนทำเอาเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตไปทั้งร่าง

 

หน้าของบรูซแดงก่ำและร้อนผ่าวด้วยอารมณ์หวามและความทรมาน ในหัวของนายน้อยเวย์นแทบจะระเบิด บอกไม่ถูกว่าตอนนี้ความคิดทุกอย่างตีกันยุ่งไปหมดหรือมันคิดอะไรไม่ออกเลยกันแน่ เพราะกำลังถูกตัณหาครอบงำ

 

ร่างเล็กขาวเนียนสั่นเทิ้มไปตามแรงที่สั่นสะเทือนอยู่ทั้งในและนอกร่างกาย ฝ่ามือถูกเล็บจิกเข้าไปจนเป็นรอยแดงช้ำแทบเลือดซิบ โซ่ที่พันธนาการข้อเท้าถูกกระชากจนน่าหวั่นใจว่าอะไรจะหลุดออกมาก่อนกันระหว่างกระดูกข้อเท้าและหมุดเหล็กที่ยึดเอาไว้กับเสาเตียง

 

อารมณ์ซ่านเสียวแล่นไปทั่วทั้งร่าง ซ้ำยังถูกกระตุ้นย้ำเป็นพักๆ จนน้ำตาไหลของหนุ่มน้อยไหลออกมาเปรอะเปื้อนไปทั้งหน้าไม่ต่างจากน้ำลายหนืด

 

แกร๊ก…

 

เสียงปลดสายคาด Ball gag ดังขึ้นมาพร้อมกับอิสระของขากรรไกร บรูซรู้สึกเหมือนตัวเองจะหุบปากไม่ลงไปพักหนึ่ง ก่อนที่สัมผัสนุ่มจากผ้าเช็ดหน้าไหมจะถูกปาดลงรอบริมฝีปาก เช็ดเอาคราบน้ำลายออกไปจนหมด

 

“อ…อัลเฟร็ด”

 

“ครับ นายน้อย”

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเสียงพ่อบ้าน หลังจากที่อีกฝ่ายตัดสินใจหยิบยื่นบทลงโทษนี้ให้เขา

 

“อัลเฟร็ด…ได้โปรด เอามันออกไป”

 

หากไม่ติดว่าขาทั้งสองข้างถูกตรึงแน่น บรูซก็อยากจะทำให้มันชัดเจนกว่านี้ว่ามันที่ว่าน่ะหมายถึงไอ้เจ้าไวไบรเตอร์ทั้งสองอันที่กำลังทำงานอยู่ตอนนี้

 

บอกได้เลยว่าบรูซไม่ได้อยากจะใช้สายตาอ้อนวอนหรืออะไรทั้งนั้น แต่มันเป็นของมันไปเองเมื่อผ้าคาดตาก็ถูกปลดออกเช่นกัน เขาได้เห็นหน้าของอัลเฟร็ดเป็นครั้งแรกอีกเช่นกัน

 

อย่างที่บอกว่าบรูซไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากขอร้อง ถ้าเขาสามารถใช้ดวงตาของเขาได้

 

“ฮื่อ…! อึก…”

 

ไวเบรเตอร์ที่ถูกยึดติดเอาไว้ถูกแกะออกเป็นอันดับแรก ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านจะช่วยรูดรั้งให้สมปราถนา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่บรูซต้องการ บรูซเกือบจะถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตั้งนานแล้ว ติดก็เพียงแค่สิ่งพันธนาการอยู่เท่านั้น

 

อัลเฟร็ดไม่ต้องพยายามอะไรมากไปกว่าแค่ทำให้ขดเชือกสีแดงวงสุดท้ายถูกดึงออกไป เสียงร้องดังลั่นพร้อมสติสัมปชัญญะของบรูซที่หลุดลอย ใบหน้าอ่อนเยาว์พับอ่อนไปตามแรงโน้มถ่วงเมื่อเจ้าตัวไม่มีสติหลงเหลือพอจะตั้งตรงเอาไว้ได้ แน่นอนว่าก็เป็นหน้าที่ของคุณพ่อบ้านที่ต้องดูแลและรับผิดชอบการลงโทษในครั้งนี้

 

อัลเฟร็ดปลดปลอกหนังที่ข้อมือและข้อเท้าออก ร่างเล็กอ่อนยวบจนเกือบจะไหลลงไปกับพื้นเตียง แต่อัลเฟร็ดก็อุ้มร่างของคุณหนูขึ้นมาก่อน เขาคงไม่ใจร้ายพอจะปล่อยให้คุณหนูหลับไปทั้งสภาพแบบนี้ ลงโทษก็ส่วนลงโทษ แต่เรื่องต้องดูแลก็ไม่บกพร่อง

 

นั่นเป็นหน้าที่ของพ่อบ้านอย่างอัลเฟร็ด…แน่นอนอยู่แล้ว

 

“ราตรีสวัสดิ์ครับ นายน้อย”

 

+

 

เลว เลวมาก ฮืออออออออออออ ใครลากนี่ลงเรือลำนี้ T___T

ปล. เหลืออีก 5 ตอน ชาเลนจ์จบแล้วนะคะ…