[SF] Surrender (Sunggyu x Woohyun)

Standard

Title: Surrender
Author: Nina*
Paring: Sungkyu & Woohyun
Rating: PG
Author’s note: แก้บนลำดับที่ 12 ………ตาไม่ฝาดจ้ะ ทุกคน 555
BGM: White flag – Dido

 

*

 

“เรา…กลับไปเป็นพี่น้องกันนะครับ”

พี่น้อง? พี่ไม่เคยเห็นเราเป็นน้องเลยสักครั้ง แล้วเราจะกลับไปเป็นพี่น้องได้ยังไง

“เราเลิกกันได้ไหม?”

แล้วถ้าพี่ตอบว่าไม่…เราจะยอมหรือเปล่า

“พี่ซองกยู”

ถ้าจะทิ้งกัน ก็อย่ากอดพี่เอาไว้ได้ไหม

“ผมรักพี่นะ แต่เราไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ”

อย่าโกหกพี่เล

.

 

.

 

.

 

เสียงเคาะประตูสามครั้งติดกัน ดังขึ้นแหวกเสียงเพลงที่เปิดกลบความเงียบภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ทำลายสมาธิของคนที่นั่งขมวดคิ้วใส่จอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าด้วย ดวงตาเรียวเล็กตวัดขึ้นมองนาฬิกาบนผนังแล้วยิ่งผูกคิ้วให้เป็นปมยุ่งเหยิงเสียยิ่งกว่าเก่า

 

ห้าทุ่ม?

 

ซองกยูนึกหงุดหงิดคนที่มาเยือนยามวิกาล ถึงมันจะเป็นความจริงที่เขายังไม่เข้านอนและออกจะตาสว่างเพราะคาเฟอีนที่เพิ่งอัดเข้าไปก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรสักหน่อยมั้ง ที่จะมาเคาะประตูห้องคนอื่นตอนห้าทุ่ม ความเกรงใจสมัยนี้มันหายไปไหนกันหมดนะ?

 

ถึงจะไม่ได้อายุมากอะไรนักหนา แต่กลับบ่นเป็นหมีกินผึ้ง หูก็พลางเงี่ยฟังเสียงเคาะประตูที่ดังซ้ำขึ้นอีกด้วยไม่แน่ใจ เพราะเสียงนั้นเบาลงกว่าครั้งแรก แต่ก็ตัดสินใจเดินไปที่หน้าประตูเพื่อไขข้อข้องใจให้มันจบๆ ไป ดวงตารีเรียวมองลอดตาแมวไป ภาพที่เห็นทำเอาเลือดในกายพลันเย็นเฉียบ เขาถอยหลังออกมาจากบานประตูอย่างไม่รู้ตัว

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเรียก

 

“พี่ซองกยู”

 

คิมซองกยูเป็นผู้ชายอายุใกล้จะสามสิบที่สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ดี ไม่ได้เจ็บป่วยจนต้องล้มหมอนนอนเสื่อมานานมากแล้ว ยิ่งกับอาการเป็นลมนี่ไม่เคยใกล้เคียงกับคำนั้นสักนิด ยกเว้นตอนนี้ที่รู้สึกเหมือนหูอื้อๆ ภาพประตูห้องที่คุ้นเคยตรงหน้ากลับกลายเป็นภาพมัวๆ เบลอๆ ที่พยายามเพ่งมองอย่างไรก็ไม่ชัดเสียที ถ้าจะบอกใครต่อใครว่ารู้สึกเหมือนจะเป็นลมเอาตอนอายุสามสิบ เพราะเจอแฟนเก่ามายืนอยู่หน้าห้องนี่มันจะตลกไหม

 

เขาเรียกสติตัวเองได้อีกครั้งหลังจากที่เสียงเคาะประตูเงียบหายไป ซองกยูคิดว่าอีกฝ่ายคงจะไปแล้ว แต่ก็กลั้นใจจับลูกบิดประตูเปิดออกไป ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างตกใจ เพราะซองกยูไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังยืนอยู่ที่หน้าห้อง และนัมอูฮยอนก็ไม่คิดว่าเจ้าของห้องจะอยู่ในห้อง หลังจากเพียรพยายามเคาะประตูห้องและเรียกอีกฝ่ายอยู่นาน

 

“พี่ซองกยู…”

 

ร่างเล็กของอูฮยอนที่ยืนหันหลังเอี้ยวตัวกลับมาหาซองกยูเต็มตัว อูฮยอนยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ก่อนที่เราจะเลิกราจากกันไป ทั้งใบหน้า ดวงตา สันจมูก เนื้อแก้ม ริมฝีปาก สีผิว และเส้นผม และยิ่งตอกย้ำว่าอูฮยอนยังคงผอมบางกว่าภายนอกที่เห็นมากนัก เมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือจากกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนโถงทางเดินหน้าห้อง ก่อนจะตรงเข้ามาสวมกอดซองกยูเอาไว้

 

กลิ่นหอมจากเส้นผมทำเอาซองกยูเกือบหัวใจหยุดเต้น กลิ่นหอมคุ้นเคยที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงทำให้ภาพต่างๆ ในความทรงจำที่ซองกยูเคยคิดว่าตัวเองลืมเลือนมันไปหมดแล้วระเบิดออกมาราวกับถูกปลดล็อก แรงกระชับที่แผ่นหลังทำให้เจ็บร้าวขึ้นมาที่อก

 

คนคุ้นเคยที่กำลังซุกตัวเข้ากับร่างกายของซองกยูที่แข็งทื่อ เพราะทำอะไรไม่ถูก แขนทั้งสองข้างสั่นเทา แม้จะยกขึ้นมาคล้ายกับจะกอดกลับ แต่ทุกอย่างในสมองยังคงตีกันวุ่นวาย ความรู้สึกที่เคยถูกทำร้ายในอดีตมันทำให้ต้องคิดย้ำว่าควรจะตอบรับการกลับมาครั้งนี้หรือไม่ และเพื่ออะไร แต่ไม่ว่าอย่างไรซองกยูก็รู้ดีว่าตัวเอง ‘ยังรัก’ อูฮยอนมากเพียงใด

 

อีกฝ่ายที่เห็นว่าซองกยูไม่ตอบอะไรก็เงยหน้าขึ้นมา ทันทีที่สบตากันอย่างไม่ทันตั้งตัว เหตุผลทั้งหลายก็ถูกโยนทิ้งไปในชั่วพริบตา

 

“เรา…กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะครับ”

 

เหมือนเดิมของเราคืออะไร?

 

“เรากลับมารักกันได้ไหม?”

 

เราเคยรักพี่ด้วยหรือไง?

 

“พี่ซองกยู”

 

อย่ากอดพี่ได้ไหม เราก็รู้ว่าพี่จะใจอ่อน

 

“ผมรักพี่นะ”

 

ได้สิ…โกหกพี่เลย

 

คิมซองกยูจะทำอะไรได้นอกจากกอดอูฮยอนเอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจก็ทำได้เพียงหวังว่ากอดในครั้งนี้จะรั้งอูฮยอนไว้กับตัวเองได้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ และภาวนาไม่ให้อูฮยอนจากไปอีก

 

*

 

FIN