[SF] Little Bucky & Mr.Rumlow | A Lil Bit Hurt

Standard

WinterBones | Rumlow x Bucky
No Hydra, No S.H.I.E.L.D, No Winter Soldier, No Crossbones 
Just ordinary Bucky and Rumlow

 

+

 

ช่วงนี้ไข้หวัดใหญ่กำลังระบาด โรงพยาบาลแถวที่พักมีการประกาศให้กลุ่มคนที่เข้าข่ายเสี่ยงมารับวัคซีนป้องกันได้ รัมโลว์อ่านรายละเอียดคร่าวๆ แล้วก็ถอนหายใจ

 

คราวนี้จะถูกบัคกี้งอนไปกี่วัน?

 

.

 

.

 

.

 

เช้าวันเสาร์

 

บัคกี้ตื่นขึ้นมาตามปกติ จัดการอาบน้ำและแปรงฟันด้วยตัวเอง และลงไปนั่งรอรัมโลว์ที่โต๊ะอาหาร มันควรจะเป็นวันหยุดหนึ่งวันในหน้าร้อนที่สดใสและมีความสุขของบัคกี้ แต่จู่ๆ รัมโลว์ก็พูดเรื่องที่เหมือนทำให้บัคกี้อยู่กลางพายุฝน

 

‘วันนี้เราต้องไปฉีดยากันนะ บัคกี้’

 

แน่นอนว่าบัคกี้ประท้วง…อย่างสุภาพ

 

บัคกี้สบายดี

 

บัคกี้ไม่ได้ป่วย

 

ทำไมบัคกี้ต้องโดนฉีดยา?

 

ความทรงจำเกี่ยวกับการฉีดยาครั้งแรกของบัคกี้เลวร้ายมาก

 

เข็มเล่มใหญ่แทงเข้าไปที่ต้นแขน

 

มันเจ็บมาก

 

บัคกี้ร้องไห้โฮลั่นโรงพยาบาล

 

พยาบาลกับรัมโลว์ช่วยกันปลอบเท่าไรก็ไม่หยุด

 

จนรัมโลว์ต้องพาบัคกี้อุ้มเดินรอบเมือง บัคกี้ถึงได้หยุดร้องไห้เพราะว่าเหนื่อยมาก

 

เช้าวันต่อมาตาของบัคกี้บวมตุ่ยและแขนข้างที่โดนเข็มเจ็บระบม

 

บัคกี้เกลียดการฉีดยา

 

บัคกี้ไม่ชอบเลยเวลาเห็นเข็มแหลมๆ มาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ แม้ว่าคุณพยาบาลจะหน้าตาใจดีและพูดจาดีกับบัคกี้มากก็ตาม

 

“ไม่ฉีดได้ไหม รัมโลว์”

 

บัคกี้หันไปขอร้องผู้ปกครอง พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ร้องไห้ รัมโลว์สอนไว้ว่าต้องเข้มแข็ง อย่ายอมให้คนอื่นเห็นน้ำตาง่ายๆ ถึงรัมโลว์จะไม่ใช่คนอื่นสำหรับบัคกี้ แต่บัคกี้ก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนเจ็บจมูกไปหมดแล้ว

 

“บัคกี้จะกินยาทุกวัน ไม่คายยาทิ้งนะ อย่าฉีดยาบัคกี้เลย”

 

บัคกี้ซุกหน้าเข้ากับพุงของรัมโลว์ มือเล็กกำเสื้อสีเข้มของรัมโลว์แน่น น้ำตาเอ่อขึ้นเต็มดวงตากลม เสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นด้วยความกลัว เพราะไม่อยากจะถูกเข็มฉีดยาแทง

 

“ทนเจ็บแป้บเดียวนะ เด็กดี”

 

รัมโลว์ลูบเส้นผมอ่อนนุ่มสีดำขลับเบาๆ เป็นการปลอบ ถ้าเลือกได้เขาก็ไม่อยากจะฝืนใจบัคกี้นักหรอก แต่ในเมื่อมันเป็นวัคซีนป้องกันที่ต้องฉีดยา…ก็ต้องฉีดยา

 

สัมผัสเย็นวูบที่แขนทำเอาบัคกี้สะดุ้ง

 

ก่อนที่สัมผัสเสียวแปล๊บจะเกิดขึ้นที่ต้นแขน

 

บัคกี้ขยำเสื้อรัมโลว์แน่นขึ้น

 

เสียงสะอื้นสะดุดก่อนที่เสื้อของรัมโลว์จะเปียก

 

.

 

.

 

.

 

คราวนี้รัมโลว์ไม่ต้องพาบัคกี้เดินรอบเมืองเพื่อให้หยุดร้องไห้ แต่บัคกี้ก็สะอื้นฮักๆ ไม่หยุด ดวงตาแดงช้ำไปหมดอย่างน่าสงสาร รัมโลว์ก็ทำอะไรไม่ได้มากนอกจากปลอบ และพยายามอธิบายเหตุผลให้ฟัง

 

แน่นอนว่าบัคกี้เป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง แค่ตอนนี้ยังงอนอยู่

 

“อยากกินช็อกโกแลตไหม?”

 

บัคกี้สั่นหัว

 

“พุดดิ้ง?”

 

ก็ยังสั่นหัวอีก

 

“ลูกพลัม?”

 

ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะสั่นหัวรัวเร็ว

 

“โอเค งั้นนอนซะนะ พรุ่งนี้จะซื้อให้กินทั้งหมดเลย ดีไหม?”

 

บัคกี้เหลือบตามองรัมโลว์ที่มองลงมา ถึงจะไม่ได้ยิ้ม แต่รัมโลว์ก็ไม่ได้ดูโกรธอะไรที่บัคกี้งอแงวันนี้

 

หัวกลมๆ พยักหน้าลงหนึ่งครั้งเป็นการตกลง

 

รัมโลว์ลูบหัวบัคกี้เบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบบนหน้าผากเป็นการบอกราตรีสวัสดิ์

 

แล้วไฟในห้องของบัคกี้ก็ดับลง

 

+

 

หายไปประมาณเกือบหนึ่งปีได้ค่ะ 555
ที่กลับมาเพราะเราอยากจะต่อด้วยอยู่แล้วส่วนหนึ่ง เพราะฟิคเด็กน้อยเป็นอะไรที่เขียนแล้วสนุกมากค่ะ แต่เราเขียนฟิคเด็กน้อยค่อนข้างจะหลายเรื่อง ใช้มุกเด็กน้อยทั้งหลายไปเกือบหมดแล้ว ทำให้ตันๆ นิดหน่อย คิดมุกใหม่ไม่ออกค่ะ 555
ส่วนตอนนี้เหตุเกิดมาจาก
1. ไปโรงพยาบาลมาค่ะ แล้วเห็นป้ายประกาศแบบที่คุณรัมโลว์เห็น

2. แก้บนค่ะ 555
ถ้าใครติดตามทวิตเตอร์เราก็คงทราบกันเนอะว่าเรามีโอกาสได้เจอคุณแฟรงค์ตอนแกมาไทยค่ะ ;_____; ตอนก่อนจะไปหากลัวนกมากๆ เลยบนแบบไม่คิดว่าถ้าได้คุย ได้ถ่ายรูปด้วย เราจะแก้บนด้วยฟิควินเธอร์โบนส์ 10 ตอนค่ะ…
แน่นอนว่าคุณเขาของแรงมาก 555 ก็เลยได้แก้บนด้วยประการฉะนี้แล…
เจอกันอีก 9 ตอนนะคะ เลิ้บ ❤️

Advertisements